Nazistowskie narodziny nowego porządku świata

Cztery mechanizmy działania: jak przymus, układ, amnezja i konflikt przeniosły elitę techniczną i aparat wywiadowczy Trzeciej Rzeszy na podwaliny amerykańskiej potęgi

Oficjalna wersja głosi, że III Rzesza zakończyła swoją działalność w berlińskim bunkrze w kwietniu 1945 roku. Ciało spłonęło w leju po pocisku. Podpisano kapitulację w Reims. Maszyny zdemontowano, zbrodniarze zostali osądzeni, niebezpieczeństwo minęło. Ta wersja nie jest fałszywa. Jest jednak niekompletna w odniesieniu do konkretnego kierunku, a ten kierunek stanowi całą historię. Bunkier był w zasadzie teatrem działań wojennych, a transfer miał charakter czysto administracyjny.

W 1945 roku skończył się rząd, flaga i armia. Nie skończyła się natomiast kadra ludzi, zasób wiedzy technicznej nabytej kosztem ludzkich istnień, sieć wywiadowcza i zbiór założeń operacyjnych dotyczących relacji między tymi, którzy posiadają informacje, a tymi, którzy ich nie posiadają. Te rzeczy nie zostały pokonane. Zostały skatalogowane, wyprane za pomocą sfałszowanych dokumentów i wdrożone u podstaw instytucji, które Stany Zjednoczone zbudowały, by rządzić powojennym światem.

To nie jest wniosek wyciągnięty z milczenia. Znajduje się on w Narodowych Archiwach, w odtajnionych wewnętrznych dokumentach CIA, w protokołach przesłuchań kongresowych oraz w raporcie wywiadu wojskowego z czasów wojny, który jest publiczny od dziesięcioleci i prawie nikt go nie czyta. Jeśli zapis jest kompletny, powiem to. Jeśli jest wywnioskowany ze schematu, nazwę to wnioskowaniem. Jeśli pozostaje spekulacją, nazwę to spekulacją i pozwolę wam samemu to rozważyć. To rozróżnienie jest jedyną rzeczą oddzielającą śledztwo od twierdzenia, a instytucje, które tu analizuję, przez osiemdziesiąt lat polegały na ludziach, którzy nie potrafili tego zrobić.

W książce „The Hidden Hand: Wealth, Power, and Control from Pharaohs to Corporations” zidentyfikowałem cztery mechanizmy, którymi posługują się elity, aby zabezpieczyć i utrzymać władzę w każdej badanej przeze mnie epoce. Przymus działa poprzez zależność, a nie siłę: egipscy kapłani otwierali magazyny zboża podczas głodu, a rolnicy, którzy jedli, odchodzili, ponosząc zobowiązania, których nigdy nie mieli się wywiązać. Ten sam mechanizm jest obecnie odbudowywany w postaci programowalnego pieniądza, gdzie konto, które można zamrozić lub uzależnić od zachowania, czyni posłuszeństwo warunkiem koniecznym do jedzenia.

Spójność z góry zbiega interesy, dzięki czemu nikt nigdy nie musi wydawać poleceń. Rzymscy klienci zbierali się o świcie, aby odnowić relację; współczesnym instrumentem jest ocena zgodności i korporacyjna deklaracja lojalności, które zamieniają sprzeciw wobec oficjalnego konsensusu w zawodowe samobójstwo bez potrzeby stawiania oporu.

Amnezja rządzi tym, co społeczeństwo jest w stanie zapamiętać. Wenecja wymazała z rejestru szlaki handlowe swoich rywali, a obecne narzędzia to wyselekcjonowane wyniki wyszukiwania i automatyczne oznaczanie treści, które niczego nie niszczą, a jedynie gwarantują, że dany materiał nigdy nie dotrze do nikogo, kto mógłby z nim współpracować.

Konflikt sprawia, że rządzeni walczą ze sobą, zamiast badać układ ponad nimi, a tam, gdzie wojny plemienne kiedyś uzasadniały władzę królewską, algorytmiczne wzmacnianie podziałów teraz spełnia tę samą funkcję za ułamek kosztów. Powojenny transfer to najczystsze studium przypadku, jakie znalazłem. Wszystkie cztery mechanizmy pojawiają się, w pełni ukształtowane, w ciągu sześćdziesięciu miesięcy i w przeciwieństwie do dawnych przypadków, gdzie wnioskowanie musi nieść ciężar, ten pozostawia papierowy ślad.

Strasburg: Plan złożony w ramach procedury wyrównawczej

10 sierpnia 1944 roku. Hotel Maison Rouge w Strasburgu, w okupowanej Francji. Niemcy przegrywają i każdy w tym pokoju to wie. Oficerowie SS i kadra kierownicza największych niemieckich koncernów przemysłowych zebrali się, aby rozwiązać jeden problem: jak utrzymać władzę, skoro państwo, które ją przyznało, jest bliskie upadku?

Obecny był również francuski agent wywiadu. Jego raport ze spotkania dotarł do Amerykanów i stał się raportem wywiadu wojskowego USA EW-Pa 128, przekazanym Departamentowi Stanu w listopadzie 1944 roku, znanym od tamtej pory nielicznym osobom, które go przeczytały, jako Raport Czerwonego Domu. ¹ Został on odtajniony od dziesięcioleci.

^{Ich plan składał się z trzech etapów i był bardzo szczegółowy. Natychmiastowe przeniesienie kapitału z Niemiec do Szwajcarii i krajów neutralnych, poza zasięg aliantów. Utworzenie firm-przykrywek za granicą, które miały uchodzić za zwykłe powojenne przedsiębiorstwa. Umieszczenie członków partii w tych} firmach jako ekspertów technicznych i czekanie. Raport zawierał bezpośrednie instrukcje operacyjne: istnienie tych komórek „miało być znane tylko nielicznym osobom w każdej branży i szefom partii nazistowskiej”.

IG Farben wysłało swoich przedstawicieli. Farben był największym koncernem chemicznym na świecie i jednym z głównych motorów napędowych Holokaustu. Produkował Cyklon B używany w obozach koncentracyjnych i zarządzał fabrykami kauczuku syntetycznego w Auschwitz, które wykorzystywały dziesiątki tysięcy robotników przymusowych. Alianci rozbili Farben po wojnie. Każdy członek zarządu Farben skazany w Norymberdze był wolny do 1951 roku. Firmy, które po nim nastąpiły, BASF, Bayer i Hoechst, stały się filarami światowego przemysłu farmaceutycznego i do dziś działają pod tymi nazwami. ³

Alianci posiadali ten raport przed zakończeniem wojny. Znali strukturę planu, nazwy uczestniczących w nim gałęzi przemysłu i planowany mechanizm. Plan zakończył się sukcesem i był kontynuowany pomimo tej wiedzy.

Jim Marrs trafnie opisuje Strasburg w książce „Powstanie Czwartej Rzeszy” . Pokazuje, że nie była to akcja podjęta w ostatniej chwili, lecz publiczna twarz zaplanowanego działania mającego na celu wywiezienie pieniędzy, ludzi i wiedzy technicznej poza zasięg aliantów przed końcem wojny. ⁴ Bogactwo skradzione z okupowanej Europy posłużyło do sfinansowania firm-przykrywek w Ameryce Południowej, neutralnych krajach europejskich, a później tutaj, w Stanach Zjednoczonych.

To, co opisuje Strasburg, to zbieżność w pierwotnym znaczeniu: nie porozumienie wymuszone siłą, lecz interesy po cichu zbiegły się z wyprzedzeniem, tak że gdy nadejdzie odpowiedni moment, koordynacja nie będzie wymagana. Przemysłowcy w tym pokoju nie potrzebowali ciągłych instrukcji. Potrzebowali wspólnego zrozumienia, dokąd prowadzą ich interesy. To o wiele trwalszy układ niż spisek, ponieważ przetrwa śmierć wszystkich uczestników i przyniesie skoordynowane rezultaty bez konieczności wydawania rozkazów, które mogłyby później zostać ujawnione.

Fundacja Okultystyczna i Zakon Ponad Państwem

Towarzystwo Thule zostało założone w Monachium w 1918 roku przez mężczyznę, który przedstawiał się jako Rudolf von Sebottendorff. Nie było to jego prawdziwe nazwisko. Publicznie podawało się za grupę badawczą skupioną na starożytnej historii germańskiej. W rzeczywistości działało jako grupa polityczna zbudowana wokół mistycyzmu rasowego i okultyzmu. Jego członkowie wierzyli, że aryjskie rody posiadają starożytne moce, które mogą odblokować tylko odpowiednio wtajemniczeni mężczyźni. Sebottendorff, Dietrich Eckart i inni z ich kręgu uważali, że mogą kontaktować się z pozaludzkimi inteligencjami poprzez odpowiednie rytuały, czystą krew i odpowiednią rangę.

Pieniądze i ludzie z Thule zbudowali Niemiecką Partię Robotniczą. Partia ta przekształciła się w NSDAP. Eckart został mentorem Hitlera i adresatem drugiego tomu „Mein Kampf” . Hess, Rosenberg i Frank poruszali się po tej samej orbicie.

Nie chodziło tylko o pokaz. Himmler kontrolował Ahnenerbe, która wysyłała ekspedycje do Tybetu i Islandii w poszukiwaniu dowodów na aryjskie pochodzenie. Uczynił zamek Wewelsburg ważnym ośrodkiem kultu SS, wykorzystując więźniów obozów koncentracyjnych do prac budowlanych i inwestując w projekt ogromne sumy pieniędzy, mimo że wokół niego szalała wojna.

Marrs argumentuje, że okultystyczne podstawy miały charakter konstytutywny, a nie incydentalny, i na podstawie dowodów ma rację co do konsekwencji operacyjnych, nawet dla czytelników, którzy nie przypisują metafizyce żadnej realności. ⁶ System wierzeń nadał SS samoświadomość jako odrębnemu zakonowi, podlegającemu czemuś ponad państwem niemieckim i poza jego prawem. To właśnie ta samoświadomość pozwoliła Himmlerowi prowadzić programy zbrojeniowe poza normalnym dowództwem wojskowym i dlatego SS stała się instytucjonalną siedzibą najbardziej tajnych projektów Rzeszy z końca wojny.

Każdy mechanizm, który prześledziłem w „Ukrytej ręce”, wymaga tego samego warunku wstępnego: klasy mężczyzn, którzy postrzegają siebie jako zwolnionych z zasad wiążących resztę z nas. Egipscy kapłani mieli boski mandat. Weneccy oligarchowie mieli Wielką Radę i jej tajne głosowania. SS miało mitologię starożytnych linii krwi. Konkretna treść zwolnienia różni się w zależności od epoki i ma znacznie mniejsze znaczenie niż sam fakt strukturalny zwolnienia. To, co przeniesiono do Stanów Zjednoczonych po 1945 roku, nigdy nie było mitologią. Nikt w Langley nie wierzył w Thule. Tym, co przeniesiono, była struktura: grupa mężczyzn posiadających informacje, do których opinia publiczna nie miała dostępu, działających z upoważnienia, którego opinia publiczna nie mogła przejrzeć, przekonanych, że ich zwolnienie jest uzasadnione stawką.

Kammler, dzwon i granica zapisu

Hans Kammler był jednym z najpotężniejszych ludzi w nazistowskich Niemczech do 1945 roku i jednym z najmniej zbadanych od tamtej pory. Jako SS-Obergruppenführer i inżynier budownictwa, nadzorował budowę samych obozów, w tym Auschwitz i Majdanka, w tym rozbudowę komór gazowych. ⁷ Następnie zyskał zaufanie Hitlera w zakresie wszystkich zaawansowanych programów zbrojeniowych Rzeszy: rakiet V-2, samolotów odrzutowych i podziemnych kompleksów produkcyjnych tworzonych przez niewolniczą siłę roboczą. W ostatnich miesiącach jego władza nad nazistowską tajną bronią przewyższała władzę wszystkich oprócz Hitlera.

W kwietniu 1945 roku, gdy zbliżały się siły alianckie, Kammler osobiście interweniował, aby powstrzymać egzekucję Wernhera von Brauna i zespołu rakietowego na rozkaz Hitlera, który miał być spalonej ziemi. Zebrał najcenniejszy personel techniczny w Niemczech i skierował go w stronę amerykańskich pozycji. Potem zniknął.

Oficjalna wersja mówi, że Kammler popełnił samobójstwo 9 maja 1945 roku. Problem z oficjalną wersją polega na dokumencie wywiadu Sił Powietrznych USA z 30 maja 1945 roku, trzy tygodnie po jego domniemanej śmierci, wymieniającym Kammlera wśród starszych rangą niemieckich jeńców dostępnych dla Amerykanów do przesłuchania. Niemieccy śledczy stacji ZDF odnaleźli ten dokument. ⁸ Nigdy nie został on oficjalnie wyjaśniony. Współczesne relacje na temat jego śmierci przeczą sobie nawzajem w co najmniej trzech kwestiach. Nigdy nie odnaleziono ciała.

Projekt, nad którym Kammler pracował w ostatnich miesiącach po powstaniu rakiety V-2, kończy zapisy dokumentalne, a zaczyna kwestionowane badania. Polski dziennikarz wojskowy Igor Witkowski doniósł w „Prawdzie o Wunderwaffe” , że pokazano mu tajne transkrypcje polskiego wywiadu z powojennego przesłuchania SS-Gruppenführera Jakoba Sporrenberga, opisujące projekt o nazwie „Die Glocke”, Dzwon. ⁹ Urządzenie w kształcie dzwonu, o wysokości około pięciu metrów, zawierające obracające się w przeciwnych kierunkach cylindry wypełnione substancją przypominającą rtęć, pobierające energię porównywalną z energią małego miasta. Witkowski odnotował, że pięciu z siedmiu przydzielonych naukowców zginęło podczas wczesnych testów. Betonowe urządzenie badawcze, ciężka konstrukcja pierścieniowa, którą miejscowi nazywają Henge, nadal stoi w pobliżu Kopalni Wacława na Dolnym Śląsku.

Nick Cook, redaktor ds. obrony w Jane’s Defence Weekly przez ponad dekadę, kontynuował badania Witkowskiego i w książce „The Hunt for Zero Point” doszedł do wniosku , że Bell został prawdopodobnie przetransportowany do Stanów Zjednoczonych na mocy porozumienia między Kammlerem a amerykańskim wywiadem. ¹⁰ Marrs kontynuuje ten sam wątek do ostatecznego wniosku: najbardziej tajne projekty techniczne Rzeszy nie trafiły do Norymbergi, lecz do Huntsville, Langley i instytucji zwolnionych spod nadzoru Kongresu. ¹¹

Najczulsze akta Paperclip pozostały utajnione przez dziesięciolecia, a wiele z nich pozostaje zapieczętowanych. Dokument Kammlera, ukazujący go żywego po oficjalnej śmierci, nigdy nie został przez nikogo wyjaśniony. Pełny zapis najnowocześniejszych programów Rzeszy nigdy nie został ujawniony.

To amnezja działająca zgodnie z przeznaczeniem. W książce „Ukryta ręka” prześledziłem mechanizm od palenia bibliotek po selekcję wyników wyszukiwania w internecie, a kluczową refleksją jest to, że amnezja rzadko wymaga niszczenia dowodów. Wystarczy, że dowody pozostaną niedostępne wystarczająco długo, aby ludzie, którzy rozpoznaliby ich znaczenie, wymarli. W ramach permanentnego systemu klasyfikacji brak dowodów nie jest wynikiem. Jest wynikiem. System jest zbudowany tak, aby generować dokładnie taki wynik, a następnie jest on przedstawiany jako dowód, że nic się nie wydarzyło.

Operacja Spinacz: Inwentarz Przymusu

W latach 1945–1959 Stany Zjednoczone sprowadziły ponad 1600 niemieckich naukowców, inżynierów i specjalistów technicznych w ramach tajnego programu o nazwie Operacja Paperclip. ¹²

*Zespół rakietowy Wernhera von Brauna w Fort Bliss w marcu 1946 r*

Jednak upoważnienie prezydenta Trumana wyraźnie zabraniało wstępu każdemu, kto był aktywnym nazistą lub uczestniczył w zbrodniach reżimu. Agencja Połączonych Celów Wywiadowczych (Joint Intelligence Objectives Agency) rozwiązała tę przeszkodę, przepisując akta. Akta zostały zneutralizowane. Przynależność do SS zniknęła. Określenie „żarliwy nazista” zmieniono na „nominalny członek partii”. Dokumentacja dotycząca zbrodni wojennych została przeklasyfikowana lub utracona. Mężczyźni zostali następnie uznani za dopuszczalnych na podstawie standardu, który, gdyby został zastosowany w formie pisemnej, zdyskwalifikowałby większość z nich. Annie Jacobsen i Linda Hunt zrekonstruowały mechanizmy z archiwów. ¹³ Żaden poważny badacz nigdy tego nie zakwestionował.

Rozważmy nazistów, którym się udało:

Wernher von Braun. Członek partii od 1937 roku, oficer SS w stopniu Sturmbannführera, dyrektor techniczny programu V-2 w Peenemünde. Rakiety były montowane w tunelach Mittelwerk przez więźniów z Mittelbau-Dora. Historycy szacują, że V-2 zabiła około dwudziestu tysięcy osób podczas budowy, więcej niż kiedykolwiek w czasie lotu. ¹⁴ Von Braun odwiedził Mittelwerk. Później opisał panujące tam warunki jako przerażające, a siebie jako bezsilnego. W Ameryce został głównym architektem Saturna V i regularnie pojawiał się w programach telewizyjnych Disneya, gdzie opowiadał amerykańskim dzieciom o przyszłości.

Kurt Debus. Członek SS, inżynier V-2 i człowiek, który doniósł Gestapo na kolegę za antyhitlerowskie wypowiedzi. Został pierwszym dyrektorem Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego. Jego nazwisko widnieje na budynku.

Hubertus Strughold. Dyrektor Instytutu Medycyny Lotniczej Luftwaffe, podczas gdy jego naukowcy przeprowadzali eksperymenty z hipotermią i wysokością na więźniach w Dachau, zanurzając mężczyzn w lodowatej wodzie i zamykając ich w komorach ciśnieniowych, aby udokumentować ich śmierć. Zaprzeczył udziałowi w tych eksperymentach i nigdy nie postawiono mu żadnych zarzutów. W Ameryce przez dziesięciolecia był czczony jako ojciec medycyny kosmicznej, aż do momentu, gdy Stowarzyszenie Medycyny Kosmicznej i Stowarzyszenie Medycyny Lotniczej i Kosmicznej wycofały jego nazwisko ze swoich najwyższych odznaczeń. ¹⁵ Instytucje działają powoli tylko wtedy, gdy dowody stają się niemożliwe do zaprzeczenia.

Reinhard Gehlen. Szef wywiadu wojskowego Hitlera na froncie wschodnim. Wraz z zbliżaniem się wojsk alianckich zakopał swoje archiwum w Alpach Bawarskich, poddał się Amerykanom i wymienił jego zawartość oraz całą siatkę agentów na wolność. CIA finansowała i prowadziła Organizację Gehlena w okresie wczesnej zimnej wojny, a w 1956 roku przekazała ją w całości rządowi Niemiec Zachodnich jako Bundesnachrichtendienst. Gehlen kierował BND do 1968 roku. Organizacja była przez cały czas obsadzona byłymi oficerami SS i SD. Odtajniona historia wewnętrzna CIA przyznaje, że układ ten był „mieczem obosiecznym”, który „wzmocnił działania propagandowe Układu Warszawskiego” i „ucierpiał z powodu niszczycielskich penetracji ze strony KGB”. ¹⁶ Służba szpiegowska założona przez nazistów, finansowana przez Amerykanów, raportująca do Moskwy. CIA sama sporządziła tę ocenę i utajniła ją na pięćdziesiąt lat.

Marrs zauważa, że Operacja Spinacz była jedynie widoczną warstwą. ¹⁷ równoległych programów, Operacja Interes Narodowy i Projekt 63, prowadzono równolegle z luźniejszą weryfikacją. Niektórzy mężczyźni przybyli bez oznaczenia programu, odrodzeni pod nowymi tożsamościami. Pełnej liczby nigdy nie ustalono, a jej ustalenie wymagałoby ujawnienia akt nadal tajnych dotyczących mężczyzn zmarłych od dziesięcioleci.

Przymus działa poprzez zależność, a nie siłę w niemal każdym dojrzałym przypadku, który badałem. Egipskie magazyny zbożowe nie wymuszały posłuszeństwa na ostrzu włóczni; tworzyły zobowiązania, które przetrwały głód. Operacja „Spinacz” działa identycznie, tylko w odwrotnej kolejności. Stany Zjednoczone nie zmusiły tych ludzi. Przejęły ich, a tym samym nabyły trwałą zależność od personelu, którego pełną historię sam rząd zniszczył. Każda kolejna decyzja o ewentualnym ujawnieniu dokumentów napotykała na ten sam mur: ujawnienie akt pociągnęłoby za sobą oskarżenie instytucji, która je sfałszowała. Fałszerstwo stworzyło obowiązek, a obowiązek ten jest powodem, dla którego akta są do dziś utajnione.

Trzy agencje, jedno dziedzictwo

Twierdzenie, że CIA, Rada Bezpieczeństwa Narodowego i Agencja Bezpieczeństwa Narodowego przejęły od podstaw architekturę z czasów nazizmu, stanowi nośną tezę całego śledztwa. Każda z tych trzech instytucji powstała w ciągu tych samych sześćdziesięciu miesięcy. Każda z nich wyniosła coś konkretnego z ruin Rzeszy. To, co każda z nich wyniosła, zostało udokumentowane, a dokumenty są teraz publiczne.

Zacznijmy od Centralnej Agencji Wywiadowczej, ponieważ jej dziedziczenie było najbardziej bezpośrednie. Agencja nie tylko zatrudniała byłych nazistowskich oficerów wywiadu jako indywidualnych agentów. Przejęła w posiadanie całą funkcjonującą zagraniczną służbę wywiadowczą, wraz z jej korpusem oficerskim, siatkami agentów w bloku sowieckim, systemami archiwizacji i zwyczajami instytucjonalnymi, i wykorzystywała tę służbę jako główne źródło informacji o przeciwniku, który miał zdefiniować następne czterdzieści lat. Gehlen nie ubiegał się o posadę. On dostarczył organizację, a Agencja ją przyjęła.

Gehlen nie był jedynym kanałem. W 1948 roku Departament Stanu, współpracując z wywiadem wojskowym, a wkrótce pod auspicjami CIA, rozpoczął operację „Krwawy Kamień” – program rekrutacji wschodnioeuropejskich emigrantów, weteranów Wehrmachtu i kolaborantów z wojenną przeszłością, którzy mieli być wykorzystywani w propagandzie, sabotażu i działaniach na rzecz pozostania w ukryciu przeciwko Sowietom. ¹⁸ Christopher Simpson, którego „Blowback” pozostaje fundamentalną relacją naukową, udokumentował, że wysocy rangą urzędnicy CIA, Rady Bezpieczeństwa Narodowego i szerszego, rozwijającego się establishmentu bezpieczeństwa zwracali się do byłych nazistów, członków Waffen-SS i kolaborantów na skalę znacznie przekraczającą to, co sugerowałby sam „Spinacz”, a znaczna liczba tych rekrutów brała bezpośredni udział w „Ostatecznym Rozwiązaniu”. ¹⁹ Simpson zasiadał później w komisji doradczej ds. historii Międzyagencyjnej Grupy Roboczej utworzonej na mocy Ustawy o Ujawnianiu Zbrodni Wojennych Nazi z 1998 roku, a jego ocena działań Agencji w trakcie procesu ujawniania informacji była taka, że prowadziła ona ciągłą kampanię przeciwko rozliczeniu. ²⁰ Członek rządowej komisji ds. przeglądu stwierdził w piśmie, że chodzi o agencję, którą komisja bada.

Teraz Rada Bezpieczeństwa Narodowego, gdzie powiązanie ma charakter strukturalny, a nie osobisty, i dlatego jest najczęściej pomijane. Nikt nie przedstawił dowodów na to, że byli oficerowie SS zasiadali w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego. Nie o to chodzi i nigdy nie chodziło. Wkład Rady Bezpieczeństwa Narodowego polegał na opracowaniu zasad, które umożliwiły wszystko inne, i to szybko. W grudniu 1947 roku, pięć miesięcy po uchwaleniu Ustawy o Bezpieczeństwie Narodowym, Rada wydała NSC 4-A, upoważniającą do tajnych operacji psychologicznych. W czerwcu 1948 roku wydała NSC 10/2, która powołała Biuro Koordynacji Polityki pod kierownictwem Franka Wisnera i zdefiniowała tajne operacje jako działania planowane i przeprowadzane w taki sposób, aby amerykańska odpowiedzialność nie była widoczna, a w przypadku ich ujawnienia rząd mógł „wiarygodnie zrzec się wszelkiej odpowiedzialności”. ²¹

Przeczytaj tę definicję jeszcze raz i zwróć uwagę, o co w niej chodzi. Nie jest to opis programu. To wymyślenie kategorii prawnej dla działań, których podjęcia rząd zamierza zaprzeczyć. Wiarygodne zaprzeczenie nie było skandalem, który wyłonił się później z nadużyć systemu. Zostało ono wpisane do dyrektywy założycielskiej Rady w 1948 roku, a każda kolejna operacja z udziałem byłego personelu nazistowskiego odbywała się w przestrzeni stworzonej przez ten wyrok. Biuro ds. Bezpieczeństwa Narodowego (OPC) Wisnera stało się wówczas siedzibą siatek emigracyjnych, programów „pozostania w ukryciu” i aparatu propagandowego. Rada Bezpieczeństwa Narodowego nie musiała zatrudniać ani jednego Niemca. Stworzyła ramy, w których zatrudnianie ich nie pozostawiało odcisków palców.

Pozostaje Agencja Bezpieczeństwa Narodowego, a jej dziedzictwo jest najmniej omawiane z trzech, ponieważ najdłużej pozostawało utajnione. Podczas gdy Paperclip gromadził inżynierów rakietowych, równoległy program aliantów o nazwie TICOM (Target Intelligence Committee) gromadził ludzi i sprzęt niemieckiego wywiadu elektronicznego. ²² zespoły TICOM wkroczyły do Niemiec w ostatnich tygodniach wojny z konkretną misją: zlokalizować i przejąć personel kryptologiczny, dokumenty i sprzęt państw Osi, zanim dotrą do nich Sowieci.

Najcenniejsze znalezisko pokazuje, dlaczego to było ważne. 21 maja 1945 roku zespół TICOM, działając na podstawie informacji od więźnia, odzyskał około siedmiu i pół tony sprzętu, w tym „rosyjską rybę”, zestaw niemieckich odbiorników szerokopasmowych, zbudowanych do przechwytywania radzieckiej korespondencji dalekopisowej. ²³ Niemcy odczytywali sowiecką korespondencję. Amerykanie przejęli sprzęt, metody i ludzi, którzy znali się na obu.

Wyniki tego przejęcia zostały zebrane w dziewięciotomowym, tajnym studium, wydanym 1 maja 1946 roku przez szefa Agencji Bezpieczeństwa Armii (Army Security Agency), bezpośredniego poprzednika instytucjonalnego Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA). ²⁴ Wewnętrzna ocena przeprowadzona przez Amerykanów w 1952 roku, w roku utworzenia NSA, wykazała, że materiały TICOM były nieocenioną pomocą dla sekcji kryptoanalitycznych, które nadal pracowały nad aktywnymi celami siedem lat po zakończeniu wojny. Agencja utajniła następnie cały zbiór dokumentów TICOM na mocy zasady siedemdziesięciu pięciu lat i ujawniła większość z nich dopiero w latach 2000., dekady po upublicznieniu porównywalnych materiałów dotyczących łamania kodów z czasów wojny, w tym samej historii Enigmy.

Innymi słowy, amerykański wywiad radioelektroniczny przeciwko Związkowi Radzieckiemu rozpoczął się w znacznej mierze od niemieckiego sprzętu, niemieckich technik i niemieckiej wiedzy eksperckiej w zakresie sowieckiej komunikacji, zdobytej w tych samych miesiącach i w oparciu o tę samą logikę, co Operacja Paperclip. Agencja zbudowana na tym fundamencie utrzymywała ten fakt w tajemnicy przez większą część stulecia.

Zatem ten sam schemat sprawdza się we wszystkich trzech instytucjach, ale w każdej z nich działa inaczej. CIA odziedziczyła personel i nienaruszoną organizację. Rada Bezpieczeństwa Narodowego (NSC) niczego nie odziedziczyła, a zamiast tego stworzyła doktrynę zaprzeczania, która pozwoliła, aby dziedziczenie pozostało niesprawdzone. NSA odziedziczyła techniczne możliwości podsłuchiwania nowego wroga, odkupione od starego, a następnie zakopane w kwitku. Przymus wytworzył zależność, porozumienie zapewniło wspólne zrozumienie, które uczyniło układ oczywistym dla wszystkich zaangażowanych i niewidocznym dla wszystkich innych, a amnezja zamknęła wszystkie trzy zestawy akt w ramach systemów klasyfikacji, które przetrwały już prawie każdego chronionego przez nie człowieka. Architektura nie została później naruszona przez złych aktorów. Została skonstruowana w ten sposób, celowo, przez ludzi, którzy wierzyli, że stawka to uzasadnia.

Europa przygotowana na konflikty

Poza Paperclip i Gehlen, CIA zbudowała sieć ukrytych składów broni, tajnych agentów i organizacji tajnych w całej Europie Zachodniej, przeznaczonych do aktywacji w przypadku posunięcia się wojsk radzieckich na zachód. Sieci te nosiły różne nazwy w różnych krajach. We Włoszech nazywano je Gladio. Koordynacja przebiegała za pośrednictwem NATO w ramach tajnych porozumień, o których większość parlamentów państw-gospodarzy nie miała pojęcia.

Kiedy włoski Senat w końcu wszczął śledztwo w 1990 roku, okazało się, że sieć nie pozostawała uśpiona przez czterdzieści lat w oczekiwaniu na inwazję, która nigdy nie nastąpiła. Działała: prowadziła kampanie wpływu, była uwikłana w wewnętrzną przemoc polityczną i wpływała na wyniki wyborów. Premier Giulio Andreotti potwierdził istnienie programu w swoich zeznaniach. Dochodzenia parlamentarne w Belgii i Szwajcarii ujawniły równoległe struktury. ²⁵

Sieci te rekrutowały głównie osoby o poglądach antykomunistycznych i faszystowskich oraz nazistowskich. Założenie, że nie można ufać europejskim wyborcom w dokonywaniu właściwych wyborów bez tajnego zarządzania z góry, jest tym samym założeniem, które wprowadził Paperclip.

Marrs identyfikuje tę linię jako instytucjonalnego spadkobiercę koncepcji Weltanschauungskrieg , czyli wojny światopoglądowej, doktryny głoszącej, że kontrola nad tym, w co wierzy populacja, jest równie decydująca, jak kontrola nad jej terytorium. ²⁶ Konflikt, który opisałem w „Ukrytej ręce”, nigdy nie dotyczył przede wszystkim pokonania wroga zewnętrznego. Chodzi o utrzymanie podziału populacji wzdłuż sztucznie stworzonych linii, tak aby jej energia wyczerpywała się wewnętrznie i nigdy nie konsolidowała się przeciwko samemu układowi. Gladio nie został zbudowany do walki z Sowietami. Został zbudowany i był wykorzystywany do zarządzania zachodnioeuropejską polityką wewnętrzną. Zagrożenie ze strony Sowietów stanowiło uzasadnienie. Funkcją było zastosowanie wewnętrzne.

Bernays, Goebbels i narzędzia bez lojalności

Transfer metody odbywał się w obu kierunkach i rozpoczął się na długo przed wojną.

W mojej nadchodzącej książce „ The Illusion Architects: How Elites Shape Culture, Consciousness, and Reality” dokumentuję moment, w którym Edward Bernays dowiedział się, co stało się z jego twórczością. W 1933 roku korespondent Hearsta, Karl von Wiegand, przyszedł na kolację do domu Bernaysa po powrocie z Berlina i powiedział mu, że Goebbels pochwalił się swoją osobistą biblioteką propagandową, wykorzystując „ Crystallizing Public Opinion” jako podstawę do nazistowskiej kampanii przeciwko Żydom. ²⁷

Bernays pisał o tym w swojej autobiografii z 1965 roku. „To mnie zszokowało” – zanotował. „Oczywiście atak na Żydów w Niemczech nie był emocjonalnym wybuchem nazistów, lecz celową, zaplanowaną kampanią”. Następnie dodał zdanie, które od tamtej pory niepokoi każdego czytelnika: „Wiedziałem, że każda ludzka działalność może być wykorzystana do celów społecznych lub nadużyta do celów antyspołecznych”. ²⁸ Nie bronił Goebbelsa. Opisywał jedynie, jakimi narzędziami posługiwał się on w swojej działalności. Nie miały one w sobie żadnej lojalności. Narzędzia propagandy nie potrafiły odróżnić przyjaciela od wroga.

Randall Bytwerk udokumentował to powiązanie w książce Bending Spines , potwierdzając na podstawie szczegółowej analizy zapisów propagandy nazistowskiej i pamiętników samego Goebbelsa, że nazistowscy propagandyści bezpośrednio badali amerykańską reklamę i public relations, zwracając szczególną uwagę na opublikowane prace Bernaysa. ²⁹

Ma to znaczenie dla kwestii powojennej, ponieważ dowodzi, że handel techniką nigdy nie był jednokierunkowy i nie rozpoczął się w 1945 roku. Bernays konstruował narzędzia do sprzedaży papierosów. Goebbels używał ich, by popchnąć naród ku ludobójstwu. Następnie praktykujący Weltanschauungskrieg z Rzeszy zostali z powrotem zaimportowani do systemu amerykańskiego, skąd pochodziły te narzędzia. Metody te były moralnie obojętne, dokładnie tak jak młotek jest obojętny na to, co buduje lub niszczy, a w 1947 roku zostały umieszczone w agencji, która nie odpowiadała przed nikim, do kogo opinia publiczna nie mogła dotrzeć.

Lekarze i jedyne pudełko, które przetrwało

Operacja Spinacz nigdy nie dotyczyła wyłącznie rakiet i szpiegów. Kurt Blome był zastępcą chirurga generalnego III Rzeszy i pracował bezpośrednio nad bronią biologiczną. Walter Schreiber był chirurgiem generalnym Wehrmachtu. Obaj wzbudzili po wojnie żywe zainteresowanie amerykańskiego wojska i służb wywiadowczych. Ta wiedza i doświadczenie znalazły zastosowanie w programach w Camp King w Niemczech Zachodnich, gdzie amerykański personel przeprowadzał eksperymenty z substancjami psychoaktywnymi i przymusowymi przesłuchaniami na ludziach. ³⁰

Programy te powróciły do kraju pod kolejnymi kryptonimami: Bluebird, Artichoke, MKUltra. Łączyła je systematyczna próba przewidywania, kontrolowania i modyfikowania ludzkich zachowań za pomocą metod udoskonalonych najpierw na więźniach, którzy nie mieli w tej sprawie nic do powiedzenia. Jak dokumentuję w książce The Illusion Architects , MKUltra testował LSD i inne związki na Amerykanach bez ich wiedzy i zgody, z wyraźnym celem ustalenia, czy takie substancje mogą osłabiać odporność, zwiększać podatność na sugestię i czynić jednostki bardziej podatnymi na kontrolę z zewnątrz. ³¹ Równoległy program wojskowy w Edgewood Arsenal przeprowadził własne badania chemiczne na ponad tysiącu żołnierzy, a inspektor generalny armii później stwierdził, że nawet tak zwani ochotnicy nie zostali odpowiednio poinformowani. ³²

W 1973 roku dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej Richard Helms nakazał zniszczenie akt MKUltra. Niszczarki uciekły. ³³ Wszystko, co opinia publiczna wie o MKUltra, wynika z faktu, że jedno pudełko z dokumentami finansowymi trafiło niewłaściwie do niewłaściwej szafy i uniknęło czystki. Wspólne przesłuchanie w Senacie w 1977 roku w dużej mierze opierało się na tym ocalałym pudełku. ³⁴ Bez niego MKUltra byłaby jedynie plotką rozpowszechnianą przez osoby określane przez prasę jako niestabilne i zwolenników teorii spiskowych. Z nim jednak MKUltra jest oficjalnie wpisana do rejestru Kongresu.

Cóż za niewiarygodna ironia! Jeden błąd; prosty błąd w dokumentacji stanowi o różnicy między udokumentowaną historią a możliwą do odrzucenia teorią spiskową w programie, który trwał dwie dekady w osiemdziesięciu instytucjach. Pytanie, na które nikt nie jest w stanie odpowiedzieć, brzmi: co zawierały skutecznie zniszczone dokumenty? I głębsza kwestia, która powinna niepokoić każdego, kto czyta zapis przesłuchania: zniszczenie dokumentów zlecił dyrektor agencji, było wówczas zgodne z prawem i nikt nie został za to ukarany. Amnezja w tym przypadku nie była wadą systemu. Była funkcją prawidłowo wykonywaną przez urzędnika działającego w ramach swoich uprawnień.

Pieniądze i nazwisko

Warstwa finansowa miała swoją własną ciągłość. Prescott Bush, ojciec jednego prezydenta USA i dziadek drugiego (obaj byli członkami Skull & Bones), zasiadał w zarządzie Union Banking Corporation, która pełniła funkcję amerykańskiej izby rozliczeniowej dla rachunków powiązanych z niemieckim przemysłowcem Fritzem Thyssenem. Thyssen był jednym z pierwszych i największych finansistów partii nazistowskiej. W 1942 roku rząd Stanów Zjednoczonych przejął UBC i podmioty z nim powiązane na mocy ustawy o handlu z wrogiem (Trading with the Enemy Act). ³⁵

Nikt jednak nie został oskarżony. Prescott Bush wszedł do Senatu Stanów Zjednoczonych w 1952 roku. Jego syn kierował Centralną Agencją Wywiadowczą, a następnie krajem. Po nim krajem rządził jego wnuk.

Marrs dokumentuje, w jaki sposób te same powiązane sieci transatlantyckich finansów, które przesyłały pieniądze do Niemiec w latach 30. XX wieku, zostały przygotowane do ich wyprowadzenia w 1945 roku. ³⁶ Fronty w Strasburgu, konta szwajcarskie i patenty, które powstały przed postępem aliantów, stanowiły finansowe podłoże, na którym personel z czasów nazistowskich został przeszczepiony do amerykańskich i globalnych struktur korporacyjnych.

Antony Sutton poświęcił całą karierę dokumentowaniu tego wzorca w archiwach Instytutu Hoovera, pracując na podstawie raportów korporacyjnych i manifestów przewozowych, i został za to pozbawiony akademickiej renomy. Carroll Quigley, któremu udzielono dostępu do dokumentacji Rady Stosunków Zagranicznych, opisał cel w książce „ Tragedy and Hope” jako stworzenie światowego systemu kontroli finansowej w rękach prywatnych, zdolnego do zdominowania systemu politycznego każdego kraju. Obaj panowie dokumentowali tę samą strukturę z przeciwnych stron. Żadne z nich nie zostało obalone. Obaj zostali pozbawieni poważnego rozpatrzenia przez profesjonalny mechanizm, który usuwa osoby dokumentujące takie rzeczy, co nie jest cenzurą i nie musi nią być.

Zajęło to zaledwie sześćdziesiąt miesięcy.

W tym wąskim okienku Stany Zjednoczone nie tylko zdemontowały pokonany reżim. Skatalogowały najcenniejszą kadrę techniczną, siatki wywiadowcze i metody eksperymentalne Rzeszy, wyprały je za pomocą sfałszowanych dokumentów i ustanowiły na nich trwały fundament państwa bezpieczeństwa narodowego, które funkcjonuje do dziś.

1944. Strasburg. Kapitał, personel i technologia skierowane do powojennych struktur korporacyjnych.

1945–1947. Personel operacji Paperclip został rozlokowany. Siatka Gehlena została przejęta. Kammler zniknął. Fronty strasburskie zostały aktywowane w Ameryce Południowej i neutralnej Europie.

Lipiec 1947. Ustawa o Bezpieczeństwie Narodowym tworzy jednocześnie Centralną Agencję Wywiadowczą, Radę Bezpieczeństwa Narodowego i Departament Obrony. James Forrestal zostaje pierwszym Sekretarzem Obrony.

1949. Forrestal zostaje zmuszony do opuszczenia stanowiska, uwięziony w Szpitalu Marynarki Wojennej w Bethesdzie i 22 maja wypada z okna na szesnastym piętrze. Komisja śledcza Marynarki Wojennej, Raport Willcuttsa, jest ukrywany przed opinią publiczną przez pięćdziesiąt pięć lat i ujrzał światło dzienne dopiero w kwietniu 2004 roku po trzecim wniosku badacza Davida Martina o udostępnienie informacji publicznej w ramach Ustawy o dostępie do informacji publicznej. Raport nie kończy sprawy o samobójstwie. Kończy sprawę o śmierci w wyniku upadku i zwalnia personel szpitala z odpowiedzialności. To wszystkie ustalenia. ³⁷

1949–1952. Organizacja Gehlena zwiększa finansowanie CIA. Camp King przyspiesza. Sieci pozostające w ukryciu zostają włączone do NATO.

1952. Na mocy tajnej dyrektywy prezydenta powołano Agencję Bezpieczeństwa Narodowego. Jej istnienie przez lata pozostawało nieujawnione publicznie.

Pod koniec tych sześćdziesięciu miesięcy architektura była ukończona. Stały aparat tajności, którym Stany Zjednoczone posługują się do dziś, został powołany do życia, a kadra techniczna, sieci wywiadowcze i eksperymentalne metody reżimu, który Stany Zjednoczone właśnie zniszczyły w ciągu czterech lat, zostały w pełni wchłonięte przez jego fundamenty. Ideologia rasowa została odrzucona. Była taktycznie żenująca i strategicznie zbędna. Zachowano jednak metody operacyjne.

Rok, w którym w końcu to powiedzieli

11 września 1990 r. Połączone posiedzenie Kongresu. Prezydent George H.W. Bush użył określenia „Nowy Porządek Świata” i powtarzał je wielokrotnie w tym okresie, opisując erę opartej na zasadach współpracy międzynarodowej i globalnego zarządzania pod przewodnictwem Amerykanów. ³⁸ Zwróć uwagę na mówcę. Były dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej, Bonesman, syn mężczyzny, którego bank został przejęty na mocy ustawy o handlu z wrogiem. Przemawiał w momencie, gdy runęło zimnowojenne rusztowanie, a konstrukcja pod spodem stała się na tyle widoczna, że można ją było nazwać.

*George H.W. Bush wygłasza swoje przemówienie „Nowy porządek świata” przed Kongresem, 11 września 1990 r.*

Nie zapowiadał projektu. Opisywał projekt ukończony. Architektura ta została zbudowana w latach 1945–1952 przez pokolenie Paperclip i Gehlena: infrastruktura tajności, która umożliwiała wchłonięcie ponad tysiąca specjalistów z czasów nazizmu bez debaty publicznej, programy badań behawioralnych, które traktowały ludność kraju jako substrat eksperymentalny, sieci finansowe, które przetrwały wojnę dzięki przekierowywaniu przez neutralne stolice, oraz aparat wywiadowczy zaprojektowany od samego początku do działania poza demokratyczną kontrolą.

Marrs twierdzi, że to, co Bush nazwał, nigdy nie było spiskiem ukrytym w cieniu, lecz systemem operacyjnym, który działał jawnie przez czterdzieści lat, chroniony nie tyle przez tajemnicę, co przez rozsądne założenie porządnych ludzi, że coś takiego nigdy nie może być prawdą. ³⁹ W świetle dokumentacji, to twierdzenie jest aktualne. Mit rasowy został porzucony. Autorytarne metody, ciągłość elit ponad granicami i fundamentalne przekonanie, że ludźmi należy zarządzać, a nie informować, zostały zachowane i zinstytucjonalizowane.

Wszystkie cztery mechanizmy są widoczne w tym zdaniu i są to te same cztery, które śledziłem od Sumeru. Przymus poprzez zależność od personelu, którego akta państwo samo zniszczyło. Zbieżność interesów zbiegła się w hotelu w Strasburgu i nigdy więcej nie wymagała koordynacji. Amnezja poprzez systemy klasyfikacji, które przetrwają każdego świadka. Konflikt poprzez sieci stworzone do zarządzania polityką wewnętrzną pod przykrywką zewnętrznego wroga.

To, co zmieniło się w 1990 roku, to nie sam system. To fakt, że system dojrzał na tyle, że w końcu można było o nim mówić głośno, bez żadnych konsekwencji.

Co mówi ci cisza

Najważniejsza część tych zapisów wciąż pozostaje ukryta. Istnieją teczki spinaczy do papieru dotyczące mężczyzn, którzy nie żyją od czterdziestu lat i nadal pozostają utajnione. Oficjalnym powodem jest „bezpieczeństwo narodowe”. W tym momencie powód ten oznacza po prostu, że dokumenty założycielskie amerykańskiego państwa bezpieczeństwa narodowego nigdy nie zostaną ujawnione.

Ilu innych mężczyzn zgłosiło się pod innymi nazwiskami lub za pośrednictwem programów z jeszcze mniejszymi kontrolami niż Paperclip? Nikt nigdy nie podał pełnej liczby. Co dokładnie przekazał Kammler i gdzie to trafiło? Co znajdowało się w plikach MKUltra, które zostały skutecznie zniszczone? To nie są sprytne pytania, które miały brzmieć tajemniczo. To proste pytania z prawdziwymi odpowiedziami. Agencje odpowiedzialne za ich istnienie odmawiały odpowiedzi na nie przez cały okres istnienia programu.

To tworzy wbudowaną pułapkę. Jeśli ludzie, którzy założyli instytucję, pojawili się na podstawie fałszywych dokumentów, a sama instytucja jest zaprojektowana tak, że nikt z zewnątrz nie może jej w pełni zbadać, to jak ktokolwiek z zewnątrz może kiedykolwiek poznać prawdę? Nie ma realnego sposobu na naprawienie błędów. Nie ma niezależnego inspektora z realną władzą. Pozostają jedynie nieliczne pudełka, które zostały błędnie złożone przez przypadek, oraz informacje o dostępie do informacji publicznej, które docierają pięćdziesiąt lat za późno, by pomóc komukolwiek, kto został skrzywdzony.

Patrząc z wysokości 30 000 stóp, historia jest prosta.

Wiosną 1945 roku rząd, flaga i armia zostały zniszczone. Prawie wszystko inne, co miało realną wartość, zostało uratowane. Eksperci techniczni, sieci wywiadowcze, zaawansowane badania i podstawowa idea, że zwykłymi ludźmi należy zarządzać, a nie informować, zostały starannie wplecione w nowe amerykańskie instytucje.

Cztery mechanizmy umożliwiły ten ruch. Sprzysiężenie już wiele lat wcześniej ustawiło przemysłowców i członków partii w szeregach. Przymus stworzył trwałą zależność od ludzi, których prawdziwe dane zostały wymazane. Amnezja zablokowała akta i pozwoliła świadkom umrzeć. Konflikt utrzymywał uwagę opinii publicznej na zewnętrznych wrogach, podczas gdy nowy system powstawał w tajemnicy.

Sześćdziesiąt miesięcy wystarczyło. W 1952 roku ustanowiono stały aparat tajności, który istnieje do dziś. Mit rasowy został odrzucony, ponieważ nie był już użyteczny, choć metody i ludzie, którzy potrafili je stosować, pozostali.

Czterdzieści pięć lat później były szef CIA stanął przed Kongresem i nadał ukończonemu systemowi nazwę: Nowy Porządek Świata. Nie zaczynał niczego nowego. Opisywał to, co już zostało wprowadzone.

Akta, które miałyby udowodnić każdy szczegół, wciąż pozostają zamknięte. To nie przypadek. To ostatnia część tego samego projektu. Instytucje zbudowane w ten sposób nigdy nie miały być w pełni badane z zewnątrz. Dlatego milczenie trwa i dlaczego pytania o to, kto jeszcze się pojawił, co dostarczył Kammler i co zostało zniszczone w 1973 roku, wciąż pozostają bez odpowiedzi.

Trzecia Rzesza nie tylko przegrała wojnę. Jej najbardziej użyteczne części zostały przeniesione, oczyszczone i wykorzystane.

Rezultatem był Nowy Porządek Świata.

Odniesienia

Bernays, Edward L. Biografia idei: Wspomnienia doradcy ds. public relations Edwarda L. Bernaysa . Nowy Jork: Simon and Schuster, 1965.

Buesing, Eric. Ukryta ręka: Bogactwo, władza i kontrola od faraonów do korporacji . Walterville, Oregon: TrineDay, 2026.

Buesing, Eric. Architekci iluzji: Jak elity kształtują kulturę, świadomość i rzeczywistość . Walterville, Oregon: TrineDay, premiera w 2026 roku.

Bush, George HW „Przemówienie przed połączonymi posiedzeniami Kongresu”. 11 września 1990 r. Transkrypcja. Miller Center, Uniwersytet Wirginii. https://millercenter.org/the-presidency/presidential-speeches/september-11-1990-address-joint-session-congress.

Bytwerk, Randall L. Bending Spines: Propaganda nazistowskich Niemiec i Niemieckiej Republiki Demokratycznej . East Lansing: Michigan State University Press, 2004.

Cook, Nick. Polowanie na punkt zerowy. W tajnym świecie technologii antygrawitacyjnej . Nowy Jork: Broadway Books, 2001.

Ganser, Daniele. Tajne armie NATO: operacja Gladio i terroryzm w Europie Zachodniej . Londyn: Frank Cass, 2005.

Goodrick-Clarke, Nicholas. Okultystyczne korzenie nazizmu: Tajne sekty aryjskie i ich wpływ na ideologię nazistowską . Nowy Jork: New York University Press, 1992.

Heinelt, Peer. „Firmy będące następcami IG Farben”. Pomnik Wollheima. Instytut Fritza Bauera, Uniwersytet Goethego we Frankfurcie nad Menem. http://www.wollheim-memorial.de/en/nachfolgefirmen_en.

Hunt, Linda. Tajny plan: Rząd Stanów Zjednoczonych, nazistowscy naukowcy i projekt Paperclip, 1945–1990 . Nowy Jork: St. Martin’s Press, 1991.

Jacobsen, Annie. Operacja Spinacz: Tajny program wywiadowczy, który sprowadził nazistowskich naukowców do Ameryki . Nowy Jork: Little, Brown, 2014.

Marks, John. Poszukiwanie „kandydata z Mandżurii”: CIA i kontrola umysłu . Nowy Jork: Times Books, 1979.

Marrs, Jim. Narodziny Czwartej Rzeszy: Tajne stowarzyszenia, które zagrażają przejęciu Ameryki . Nowy Jork: William Morrow, 2008.

Martin, David. Zabójstwo Jamesa Forrestala . McLean, VA: DCDave Press, 2019.

Agencja Bezpieczeństwa Narodowego. Wywiad radioelektroniczny państw Osi w czasie II wojny światowej ujawniony w śledztwach „TICOM” oraz w innych przesłuchaniach jeńców wojennych i zdobytych materiałach, głównie niemieckich . WDGAS-14. Szef Agencji Bezpieczeństwa Armii, 1 maja 1946 r. 9 tomów. Odtajnione.

Rada Bezpieczeństwa Narodowego. NSC 10/2, „Biuro Projektów Specjalnych”. 18 czerwca 1948 r. W: „ Foreign Relations of the United States, 1945–1950”, „Emergence of the Intelligence Establishment” . Waszyngton, DC: Government Printing Office. https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1945-50Intel/d292.

Neufeld, Michael J. Von Braun: Marzyciel kosmosu, inżynier wojny . Nowy Jork: Alfred A. Knopf, 2007.

Quigley, Carroll. Tragedia i nadzieja. Historia świata w naszych czasach . Nowy Jork: Macmillan, 1966.

Rezabek, Randy. „TICOM: Ostatni wielki sekret II wojny światowej”. Intelligence and National Security 27, nr 4 (2012): 513–30.

Ruffner, Kevin C., red. Forging an Intelligence Partnership: CIA and the Origins of the BND, 1945–49 . 2 tomy. Waszyngton, DC: Central Intelligence Agency, History Staff, Center for the Study of Intelligence, 1999. Odtajniono w 2002 r.

Simpson, Christopher. Blowback: Rekrutacja nazistów przez Amerykę i jej destrukcyjny wpływ na naszą politykę wewnętrzną i zagraniczną . Nowy Jork: Weidenfeld i Nicolson, 1988. Przedruk, Nowy Jork: Open Road Media, 2014.

Kwatera Główna Alianckich Sił Ekspedycyjnych. „Raport ze spotkania niemieckich przemysłowców w sprawie opracowania planów powojennych, Strasburg, 10 sierpnia 1944 r.” Raport wywiadu wojskowego EW-Pa 128, 7 listopada 1944 r. https://archive.org/stream/Ew-pa128Report/Ew-pa128Report_djvu.txt.

Sutton, Antony C. Wall Street i dojście Hitlera do władzy . Seal Beach, Kalifornia: ’76 Press, 1976.

Inspektor Generalny Armii USA. Wykorzystanie ochotników w badaniach nad środkami chemicznymi . Waszyngton, DC: Departament Armii, 1975. Odtajniono w 1993 r.

Senat USA. Komisja Specjalna ds. Wywiadu i Podkomisja ds. Zdrowia i Badań Naukowych Komisji Zasobów Ludzkich. Projekt MKULTRA, Program Badań nad Modyfikacją Behawioralną CIA . Wspólne przesłuchanie, 95. Kongres, 1. sesja, 3 sierpnia 1977 r. Waszyngton, DC: Government Printing Office, 1977. https://www.intelligence.senate.gov/wp-content/uploads/2024/08/sites-default-files-hearings-95mkultra.pdf.

Witkowski, Igor. Prawda o Wunderwaffe . Warszawa: WIS-2, 2000.

Źródła obejmują:

¹ Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force, “Report on a Meeting of German Industrialists to Make Postwar Plans, Strasbourg, August 10, 1944,” Military Intelligence Report EW-Pa 128, November 7, 1944, enclosure to dispatch no. 19,489, U.S. Embassy London, November 27, 1944, https://archive.org/stream/Ew-pa128Report/Ew-pa128Report_djvu.txt.

² SHAEF, EW-Pa 128.

³ Peer Heinelt, “The I. G. Farben Successor Firms,” Wollheim Memorial, Fritz Bauer Institut, Goethe-Universität Frankfurt am Main, http://www.wollheim-memorial.de/en/nachfolgefirmen_en.

⁴ Jim Marrs, The Rise of the Fourth Reich: The Secret Societies That Threaten to Take Over America (New York: William Morrow, 2008), chap. 2.

⁵ Nicholas Goodrick-Clarke, The Occult Roots of Nazism: Secret Aryan Cults and Their Influence on Nazi Ideology(New York: New York University Press, 1992), chap. 9; Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 1.

⁶ Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 1; Eric Buesing, The Hidden Hand: Wealth, Power, and Control from Pharaohs to Corporations (Walterville, OR: TrineDay, 2026), chap. 1.

⁷ Rainer Karlsch and Heiko Petermann, cited in “Hans Kammler, Hitler’s Last Hope, in American Hands,” Wilson Center, https://www.wilsoncenter.org/publication/hans-kammler-hitlers-last-hope-american-hands.

⁸ “Hitler’s Secret Weapons Manager: The Two Lives of Hans Kammler,” ZDF Studios documentary, https://www.zdf-studios.com/en/program-catalog/international/unscripted/history-biographies/hitlers-secret-weapons-manager-two-lives-hans-kammler.

⁹ Igor Witkowski, Prawda o Wunderwaffe (Warsaw: WIS-2, 2000).

¹⁰ Nick Cook, The Hunt for Zero Point: Inside the Classified World of Antigravity Technology (New York: Broadway Books, 2001).

¹¹ Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 4.

¹² Annie Jacobsen, Operation Paperclip: The Secret Intelligence Program That Brought Nazi Scientists to America(New York: Little, Brown, 2014), 1–12.

¹³ Jacobsen, Operation Paperclip; Linda Hunt, Secret Agenda: The United States Government, Nazi Scientists, and Project Paperclip, 1945 to 1990 (New York: St. Martin’s Press, 1991).

¹⁴ Michael J. Neufeld, Von Braun: Dreamer of Space, Engineer of War (New York: Alfred A. Knopf, 2007), chap. 6.

¹⁵ Jacobsen, Operation Paperclip, chap. 21.

¹⁶ Kevin C. Ruffner, ed., Forging an Intelligence Partnership: CIA and the Origins of the BND, 1945–49, 2 vols. (Washington, DC: Central Intelligence Agency, History Staff, Center for the Study of Intelligence, 1999; declassified 2002), 1:xxix, https://www.cia.gov/readingroom/.

¹⁷ Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 5.

¹⁸ Christopher Simpson, Blowback: America’s Recruitment of Nazis and Its Destructive Impact on Our Domestic and Foreign Policy (New York: Weidenfeld and Nicolson, 1988), chap. 7.

¹⁹ Simpson, Blowback, introduction and chaps. 1–3.

²⁰ Christopher Simpson, new introduction to Blowback (New York: Open Road Media, 2014), written in his capacity as a member of the Historical Advisory Panel to the Nazi War Criminal Records Interagency Working Group; see also Nazi War Criminal Records Interagency Working Group, National Archives and Records Administration, https://www.archives.gov/iwg.

²¹ National Security Council, NSC 10/2, “Office of Special Projects,” June 18, 1948, in Foreign Relations of the United States, 1945–1950, Emergence of the Intelligence Establishment, doc. 292, https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1945-50Intel/d292; see also NSC 4-A, December 14, 1947.

²² Randy Rezabek, “TICOM: The Last Great Secret of World War II,” Intelligence and National Security 27, no. 4 (2012): 513–30.

²³ Rezabek, “TICOM”; see also National Security Agency declassified TICOM records, https://www.nsa.gov/.

²⁴ National Security Agency, European Axis Signal Intelligence in World War II as Revealed by “TICOM” Investigations and by Other Prisoner of War Interrogations and Captured Material, Principally German, WDGAS-14, Chief, Army Security Agency, 1 May 1946, 9 vols., declassified, https://www.nsa.gov/.

²⁵ Daniele Ganser, NATO’s Secret Armies: Operation Gladio and Terrorism in Western Europe (London: Frank Cass, 2005).

²⁶ Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 8; Buesing, The Hidden Hand, chap. 8.

²⁷ Eric Buesing, The Illusion Architects: How Elites Shape Culture, Consciousness, and Reality (Walterville, OR: TrineDay, forthcoming 2026), chap. 6.

²⁸ Edward L. Bernays, Biography of an Idea: Memoirs of Public Relations Counsel Edward L. Bernays (New York: Simon and Schuster, 1965), 652.

²⁹ Randall L. Bytwerk, Bending Spines: The Propagandas of Nazi Germany and the German Democratic Republic(East Lansing: Michigan State University Press, 2004).

³⁰ Jacobsen, Operation Paperclip, chap. 18; Hunt, Secret Agenda, chap. 11.

³¹ U.S. Senate Select Committee on Intelligence and Subcommittee on Health and Scientific Research of the Committee on Human Resources, Project MKULTRA, the CIA’s Program of Research in Behavioral Modification, Joint Hearing, 95th Cong., 1st sess., August 3, 1977 (Washington, DC: Government Printing Office, 1977); see also John Marks, The Search for the “Manchurian Candidate”: The CIA and Mind Control (New York: Times Books, 1979); Buesing, The Illusion Architects, chap. 5.

³² U.S. Army Inspector General, Use of Volunteers in Chemical Agent Research (Washington, DC: Department of the Army, 1975), declassified 1993.

³³ U.S. Senate, Project MKULTRA, 4–6, https://www.intelligence.senate.gov/wp-content/uploads/2024/08/sites-default-files-hearings-95mkultra.pdf.

³⁴ U.S. Senate, Project MKULTRA, 5.

³⁵ “Union Banking Corporation Vesting Order No. 248,” Office of Alien Property Custodian, October 20, 1942, Federal Register 7, no. 218 (November 7, 1942); Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 3.

³⁶ Marrs, Rise of the Fourth Reich, chap. 3; Antony C. Sutton, Wall Street and the Rise of Hitler (Seal Beach, CA: ’76 Press, 1976); Carroll Quigley, Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time (New York: Macmillan, 1966), 324.

³⁷ “Report of the Board of Investigation into the Death of James V. Forrestal” (Willcutts Report), U.S. Naval Hospital, Bethesda, MD, convened May 23, 1949, released under FOIA April 2004, copy held at Seeley G. Mudd Manuscript Library, Princeton University; David Martin, The Assassination of James Forrestal (McLean, VA: DCDave Press, 2019).

³⁸ George H. W. Bush, “Address Before a Joint Session of Congress,” September 11, 1990, transcript, Miller Center, University of Virginia, https://millercenter.org/the-presidency/presidential-speeches/september-11-1990-address-joint-session-congress.

³⁹ Marrs, Rise of the Fourth Reich, conclusion.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/nazi-birth-new-world-order/5940478