
Biada biednej, nieszczęsnej Polsce! Żaden kraj w Europie, ani prawie nigdzie indziej, nie był tak nieudolnie rządzony przez tych, którzy decydowali o jego losie, jak Polska.
Bzdury wygłaszane ostatnio przez skandalicznego polskiego ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego na temat pewnych kwestii wojskowych, w których ewidentnie nie ma on zielonego pojęcia, są teraz publicznie znane i stały się przedmiotem powszechnej drwiny. Sikorski, którego nazwisko przypadkowo pokrywa się z nazwiskiem wynalazcy śmigłowca, prawdopodobnie uważa, że z tego powodu ma prawo wygłaszać kazania na temat wojny powietrznej. W rezultacie na konferencji w Kijowie kompletnie się ośmieszył. Twierdził, że ma 10:1 przewagi nad Rosją w dziedzinie samolotów wojskowych i z przekonaniem przechwalał się, że „my” możemy pokonać Rosję „dość szybko”.
Jego pierwotne wypowiedzi sugerowały wyraźnie, że „my” reprezentowaliśmy Polskę. Wywołało to ironiczne spojrzenia i niedowierzanie nawet wśród starannie dobranej publiczności złożonej z funkcjonariuszy NATO i zbiorowości zachodnich aparatczyków. Po komicznym wybuchu Sikorskiego szybko uruchomiono kontrolę szkód. W później przerobionej wersji jego wypowiedzi, „my” odnosiło się do całego sojuszu NATO, a nie tylko do Polski w obliczu potencjału militarnego Rosji.
Sikorski nie jest obcy publicznym wygłaszaniu żenujących, obraźliwych oświadczeń. Po tym, jak North Stream został wysadzony w powietrze przez „niezidentyfikowanych” sabotażystów, Sikorski pospieszył z wylewnymi podziękowaniami dla swoich zagranicznych patronów za ten akt bezsensownej destrukcji, który – jak można było przewidzieć – pozostawił Europę (w tym Polskę) w opłakanym stanie gospodarczym. Konsekwencje celowego zakłócenia jedynego taniego i niezawodnego źródła energii w Europie były widoczne przez trzy lata od popełnienia tego aktu międzynarodowego wandalizmu. Stały się jeszcze bardziej boleśnie widoczne kilka dni temu, gdy Arabia Saudyjska, której rafinerie ropy naftowej zostały uszkodzone w regionalnym konflikcie, poinformowała swoich europejskich klientów, aby nie spodziewali się dalszych dostaw w dającej się przewidzieć przyszłości.
Czy trzeba mówić więcej o wizjonerskiej spuściźnie Radosława Sikorskiego i jego niezwykłej mądrości geopolitycznej?
Jednak zaszufladkowanie Sikorskiego jako klauna – którym zresztą jest – niewiele wnosi, bez nieco szerszego kontekstu, do zrozumienia polskiej polityki, której ten niekompetentny pajac jest symbolem. Niestety dla Polski, Radosław Sikorski nie jest zjawiskiem odosobnionym.
Prawdopodobnie nie byłoby to nic w polskim pokoleniu TikToka, ale nazwisko Józefa Becka powinno brzmieć znajomo dla starszych i nieco lepiej poinformowanych Polaków. Beck był poprzednikiem Sikorskiego na stanowisku ministra spraw zagranicznych w latach bezpośrednio poprzedzających niemiecki atak na Polskę, który zapoczątkował II wojnę światową. Według brytyjskiego historyka AJP Taylora, dla Polski katastrofa ta została w dużej mierze przyspieszona przez upór i dyletanctwo Józefa Becka, ówczesnego mistrza polskiej polityki zagranicznej. Dla Polaków nazwisko Becka powinno być synonimem katastrofy.
W swojej przełomowej pracy na ten temat, „Geneza drugiej wojny światowej ”, opublikowanej w 1961 roku, którą warto przeczytać ze względu na prowokacyjną interpretację dynamiki dyplomatycznej, która doprowadziła do konfliktu, Taylor skrupulatnie przedstawia ciąg wydarzeń, które we wrześniu 1939 roku doprowadziły do działań wojennych. Taylor z należytą uwagą oddaje rolę, jaką odegrali w tym procesie polscy politycy, a w szczególności minister spraw zagranicznych Józef Beck.
Brytyjski historyk skupia się na dwóch głównych momentach tego procesu. W marcu i kwietniu 1939 roku Beck celowo wprowadził w błąd rząd brytyjski, wyolbrzymiając wagę niemieckiego zagrożenia i przeinaczając znane mu intencje Berlina w sprawie Gdańska. Ukrytym motywem Becka było uzyskanie brytyjskich i francuskich gwarancji pomocy w przypadku hipotetycznej niemieckiej agresji, pozbawiając w ten sposób Polskę wszelkich bodźców do rozważenia kompromisowego rozwiązania z Niemcami w sporze o Gdańsk i Korytarz. Udaje mu się to, ale tym samym wywołuje niepokój w Berlinie, którego propozycje, zdaniem Taylora, do tej pory były raczej umiarkowane i nieagresywne. Nieustępliwość Becka została idealnie zsynchronizowana, by uruchomić odliczanie do konfliktu. Konflikt wybuchł wkrótce, wraz z inwazją Niemiec na Polskę jeszcze w tym samym roku.
„Tylko Gdańsk” – zauważa Taylor – „uniemożliwił współpracę między Niemcami a Polską. Z tego powodu Hitler chciał się go pozbyć. Z dokładnie tego samego powodu Beck to utrudniał. Nie przyszło mu do głowy, że może to doprowadzić do fatalnego w skutkach wyłomu”.
Przyjrzyjmy się teraz drugiemu głównemu punktowi kryzysu analizowanemu przez Taylora.
„Tego popołudnia [pod koniec sierpnia 1939 roku] Beck rozmawiał z brytyjskim ambasadorem o tym, jak wdrożyć swoją propozycję złożoną tydzień wcześniej… gdy nadszedł telegram z Londynu. Ambasador odczytał zapewnienie Chamberlaina. Beck przyjął je „pomiędzy dwoma strącaniami popiołu z papierosa”. Dwa strącania i brytyjscy grenadierzy umrą za Gdańsk. Dwa strącania i iluzoryczna wielka Polska, stworzona w 1919 roku, podpisała swój wyrok śmierci. Zapewnienie było bezwarunkowe: tylko Polacy mieli ocenić, czy należy się do niego odwołać. Brytyjczycy nie mogli już naciskać na ustępstwa w sprawie Gdańska; nie mogli też namawiać Polski do współpracy z Rosją Sowiecką. Niemcy i Rosja były postrzegane na Zachodzie jako dwa niebezpieczne mocarstwa, dyktatorskie w swoich rządach, bezwzględne w swoich metodach. Jednak od tego momentu pokój opierał się na założeniu, że Hitler i Stalin będą bardziej rozsądni i ostrożni niż Chamberlain – że Hitler nadal będzie akceptował Warunki w Gdańsku, które większość Anglików od dawna uważała za nie do zniesienia, i że Stalin będzie gotów współpracować na warunkach jawnej nierówności. Te założenia prawdopodobnie nie miały szans się spełnić”. (Str. 342)
I oczywiście tak nie było. Megalomańskie pretensje Becka w imieniu Polski i jego, jak to ujął Taylor, „typowa arogancja «wielkomocarstwa»” sprawiły, że manipulacyjnie wymuszone, jednostronne brytyjskie gwarancje przekształciły się w pakt o wzajemnej pomocy. Dla Becka była to „jedyna podstawa, jaką zaakceptowałby każdy szanujący się kraj”.
Dalsza część historii jest dobrze znana. Megalomański gambit „wielkiej potęgi” ministra spraw zagranicznych Becka zakończył się katastrofalną porażką. Konsekwencje błędnych kalkulacji Becka wkrótce doprowadziły bezpośrednio do zniszczenia państwa polskiego, brutalnej okupacji, dewastacji na ogromną skalę i niepotrzebnej śmierci milionów Polaków.
Kolosalna pycha Józefa Becka i jego dyletancka niezdolność do opierania decyzji politycznych na realistycznej ocenie faktycznej siły i pozycji Polski w ramach relacji między mocarstwami znajdują dziś złowieszcze odzwierciedlenie w nieodpowiedzialnym zachowaniu jego nieudolnego następcy, Radosława Sikorskiego.
Pod koniec XVIII wieku Polska została trzykrotnie podzielona, przestała być znaczącym mocarstwem kontynentalnym i ostatecznie całkowicie utraciła swoją państwowość. Przez następne dwieście lat Polacy podejmowali ogromne wysiłki, by odzyskać niepodległość. Jednak gdy Polska ostatecznie się odrodziła, rządzące elity postanowiły zaprzepaścić to osiągnięcie, zawierając iluzoryczne sojusze z odległymi ośrodkami władzy i stawiając przyszłość swojego narodu na szali obietnic przyjaźni i wsparcia.
Czy Polacy nie potrafią wyciągnąć żadnych pożytecznych wniosków z brutalnej lekcji 1939 roku?
Oto co na ten temat miała do powiedzenia bardzo mądra kobieta, Hannah Arendt :
„Tylko głupota może dyktować politykę, która polega na zaufaniu do ochrony odległej potęgi imperialnej, a jednocześnie ignoruje dobrą wolę sąsiadów”.
Każdy przyszły członek polskiego rządu powinien zastanowić się nad jej słowami, zanim obejmie urząd.
W latach 30. XX wieku odległymi mocarstwami imperialnymi, którym polscy przywódcy powierzali swoje zaufanie, były Wielka Brytania i Francja. U źródeł tego rażącego błędu w ocenie sytuacji leżała fantazja Polaków o przynależności do „Zachodu”, który nadal bezczelnie gardził nimi jako Słowianami. Ci wyimaginowani sojusznicy widzieli w Polsce jedynie źródło mięsa armatniego do swoich wojen i nic więcej. Zdradzili ją, gdy tylko ich zobowiązania zostały wystawione na próbę. Dziś królującym mirażem jest NATO, które z dokładnie tego samego powodu pielęgnuje i schlebia Polsce, jednocześnie przygotowując ją do roli kolejnej Ukrainy.
Czy ślepota i głupota polskich przywódców mają jakieś mierzalne granice? Dlaczego podsycają niechęć wobec bliskiego sąsiada, którego dobrze znają i z którym łączą ich liczne wspólne cechy, zamiast rozsądnie dojść do porozumienia?
Źródła obejmują:
- https://tvpworld.com/95380569/polands-sikorski-says-nato-would-defeat-russia-quite-quickly
- https://wyborcza.pl/7,173236,28962802,poland-s-former-defense-minister-thanks-the-us-for-attacking.html
- https://www.middleeasteye.net/news/saudi-arabia-cancels-oil-shipments-european-refineries
- https://www.academia.edu/77392536/The_Origins_of_the_Second_World_War
- https://mondoweiss.net/2012/01/arendt-born-in-conflict-israel-will-degenerate-into-sparta-and-american-jews-will-need-to-back-away/
Źródło: https://www.globalresearch.ca/poland-perennial-leadership-problem-surfaces-again/5941998
- Rozmieszczenie polskich sił w pobliżu rosyjskiego Kaliningradu przyczynia się do militaryzacji Europy
- „W Europie panuje chaos”: Bruksela kontynuuje swoją technokratyczną ofensywę w Europie, a Polska jest następna
- Kryzys w Polsce: Globalistyczni unijni politycy i patrioci walczą o siły zbrojne
- Czy Trump zdoła zbliżyć do siebie Nawrockiego i Putina?
- Odwieczny problem z przywództwem w Polsce znów się pojawia
- Aktywiści uruchamiają w Polsce pierwszą na świecie skrzynkę do odbioru tabletek aborcyjnych
- Liczba nielegalnych imigrantów, którzy przekroczyli dozwolony okres pobytu w Polsce, wzrosła o 40%, a agencja graniczna ostrzega przed kryzysem
- Korybko i Łukjanow: Polska odegra kluczową rolę w nowej architekturze bezpieczeństwa Europy









