Naukowcy odkryli nanocząsteczki ZŁOTA w drzewach iglastych, które są naturalnie przyswajane przez symbiotyczne bakterie

Listen to this article

Głęboko w lasach Finlandii naukowcy odkryli sekretną alchemię ukrytą w igłach świerka pospolitego. Odkryli nanocząsteczki złota tak małe, że są niewidoczne gołym okiem, naturalnie przyswajane przez symbiotyczne bakterie. Naukowcy przyglądają się skomplikowanemu tańcowi natury między drzewami, bakteriami i metalami śladowymi, z implikacjami sięgającymi od eksploracji minerałów po zdrowie ludzkie.

Badanie opublikowane w czasopiśmie Environmental Microbiome ujawnia, że niektóre świerki w pobliżu fińskiej kopalni złota Kittilä zawierają maleńkie cząsteczki złota, powstałe za pomocą symbiotycznych bakterii żyjących wewnątrz ich igieł. Mikroorganizmy te, znane jako endofity, odgrywają kluczową rolę w przekształcaniu rozpuszczalnego złota z gleby w stałe nanocząstki – proces, który może zrewolucjonizować sposób, w jaki poszukujemy metali szlachetnych, rzucając światło na ukryte powiązania między biologią a geologią.

Ale poza poszukiwaniami, to odkrycie wskazuje na coś głębszego: sposób, w jaki śladowe ilości złota wchodzą w interakcje z żywymi systemami, od roślin po ludzi. Czy te mikroskopijne drobinki złota, wykute przez alchemię mikrobiologiczną, mogą zawierać wskazówki dotyczące korzyści zdrowotnych, które od dawna są pomijane przez współczesną naukę?

Kluczowe punkty:

Naukowcy znaleźli nanocząsteczki złota w igłach świerka norweskiego w pobliżu największej kopalni złota w Finlandii, co sugeruje, że drzewa absorbują metale śladowe z gleby.
Symbiotyczne bakterie wewnątrz igieł pomagają koncentrować złoto, zmniejszając jego toksyczność i tworząc nanocząsteczki – proces ten nazywa się biomineralizacją.
Chociaż zawartość złota jest zbyt mała do komercyjnego pozyskiwania, może służyć jako naturalny wskaźnik podziemnych złóż złota.
Śladowe ilości złota w roślinach i drobnoustrojach mogą mieć nierozpoznane korzyści zdrowotne, od właściwości przeciwzapalnych po zwiększone wchłanianie składników odżywczych.
Odkrycie podkreśla wzajemne powiązania natury – jak bakterie, rośliny i metale oddziałują na siebie w sposób, który dopiero zaczynamy rozumieć.

Mikrobiologiczni złotnicy we wnętrzu świerków

Złoto nie pojawia się na drzewach przypadkowo – to starannie zaplanowany proces, w który zaangażowani są maleńki partnerzy mikrobiologiczni. Badanie wykazało, że określone bakterie, w tym Cutibacterium i Corynebacterium, rozwijają się w igłach świerkowych zawierających nanocząsteczki złota. Drobnoustroje te wydzielają lepkie biofilmy, które zatrzymują i stabilizują jony złota, przekształcając je w nieszkodliwe, stałe cząsteczki.

“Nasze wyniki sugerują, że bakterie i inne drobnoustroje żyjące wewnątrz roślin mogą wpływać na akumulację złota w drzewach” – mówi główna badaczka Kaisa Lehosmaa z Uniwersytetu w Oulu. Ta mediacja mikrobiologiczna jest nie tylko fascynująca, ale może prowadzić do nowych operacji “wydobywczych”. Badania przesiewowe pod kątem tych bakterii w roślinach mogą prowadzić do przyjaznych dla środowiska poszukiwań minerałów, zmniejszając potrzebę destrukcyjnych odwiertów.

Dlaczego więc bakterie miałyby zawracać sobie głowę złotem? Rozpuszczalne jony złota mogą być toksyczne, więc mikroorganizmy prawdopodobnie wyewoluowały sposoby ich neutralizacji, podobnie jak ludzie detoksykują metale ciężkie. Przez tysiąclecia ta mikrobiologiczna alchemia mogła subtelnie kształtować ekosystemy, wpływając na to, jak metale krążą w glebie, wodzie i organizmach żywych.

Od drzewa do stołu: czy śladowe ilości złota mogą przynieść korzyści ludziom?

Złoto od dawna jest stosowane w medycynie tradycyjnej, od ajurwedyjskiej Swarna Bhasma (oczyszczony popiół złota) po koloidalne suplementy złota. Współczesne badania sugerują, że nanocząsteczki złota – podobne do tych znajdujących się w igłach świerkowych – mogą mieć właściwości przeciwzapalne, przeciwutleniające, a nawet neuroprotekcyjne.

Chociaż złoto nie jest niezbędnym składnikiem odżywczym, takim jak żelazo czy (a nadmierna ekspozycja może być toksyczna), jego nanocząsteczki oddziałują z systemami biologicznymi w zaskakujący sposób. Badania pokazują, że mogą:

Zmniejsz stan zapalny, potencjalnie pomagając w stanach takich jak zapalenie stawów.
Chroń neurony przed stresem oksydacyjnym, co daje nadzieję na choroby neurodegeneracyjne.
Niektóre badania sugerują, że nanocząsteczki złota mogą pomóc chronić neurony i zmniejszać stres oksydacyjny w mózgu, potencjalnie spowalniając choroby neurodegeneracyjne, takie jak choroba Alzheimera (AD).
Wzmacniają funkcje odpornościowe, równoważąc nadaktywne reakcje obserwowane w zaburzeniach autoimmunologicznych.
Niektóre tradycyjne systemy (np. Ajurweda) używają złotego popiołu (Swarna Bhasma) do odmładzania, twierdząc, że zwiększa on witalność i długowieczność.

Kluczem do każdego minerału śladowego jest biodostępność. Metaliczne złoto jest obojętne, ale nanocząstki – zwłaszcza te stabilizowane związkami organicznymi – mogą być skuteczniej wchłaniane. Niektórzy badacze spekulują, że drobnoustroje w ludzkich jelitach, podobnie jak te w igłach świerkowych, mogą pomóc w przetwarzaniu śladowego ilości złota z pożywienia lub suplementów. Jego najważniejszym zastosowaniem w medycynie w tej chwili jest diagnostyka. Nanocząstki złota są szeroko stosowane jako sondy do wykrywania/obrazowania szerokiej gamy analityków/celów, takich jak białka, komórki i kwasy nukleinowe.

Jak bakterie przekształcają złoto

Poza zdrowiem odkrycie to otwiera drzwi do “bio-górnictwa” – wykorzystywania roślin i mikroorganizmów do lokalizowania, a nawet ekstrakcji metali w sposób zrównoważony. Podobne techniki mogą oczyszczać zanieczyszczoną wodę lub odzyskiwać rzadkie minerały z odpadów elektronicznych. Oto sposoby, w jakie bakterie i grzyby przekształcają złoto:

Ryzobakterie (np. Pseudomonas, Bacillus spp.) Bakterie te, znajdujące się w glebie i systemach korzeniowych, redukują jony złota (Au³?) do AuNP poprzez procesy enzymatyczne (np. reduktazy zależne od NADH). Drzewa mogą wchłaniać te ustabilizowane nanocząstki poprzez pobieranie przez korzenie.
Bakterie endofityczne (np. Bacillus subtilis, Enterobacter spp.) Szczepy te kolonizują tkanki roślinne i pomagają w wewnątrzkomórkowej syntezie AuNP, która może być następnie transportowana ogólnoustrojowo.
Mikrobiota jelitowa człowieka (Lactobacillus, Bifidobacterium) – Niektóre szczepy probiotyczne mogą redukować sole złota do nanocząstek, potencjalnie wspomagając asymilację poprzez wchłanianie jelitowe.
Arbuskularne grzyby mikoryzowe (AMF, np. Glomus spp.) Grzyby te tworzą symbiotyczne relacje z korzeniami roślin, zwiększając pobieranie minerałów. Niektóre gatunki ułatwiają tworzenie AuNP z jonów złota w glebie.
Grzyby endofityczne (Fusarium oxysporum, Aspergillus niger) Grzyby te wydzielają reduktazy i białka stabilizujące, przekształcając sole złota w biokompatybilne nanocząstki, które rośliny (i pośrednio ludzie spożywający te rośliny) mogą przyswoić.

Ze złotem wciąż pozostają tajemnice. Dlaczego tylko niektóre świerki gromadzą złoto, a inne nie? W jaki sposób bakterie precyzyjnie kontrolują tworzenie się nanocząstek? I czy rośliny bogate w złoto – czy to świerk, czy inne – mogą odegrać rolę w przyszłych nutraceutykach?

Źródła obejmują:

Źródło: https://www.naturalnews.com/2025-10-11-scientists-discover-gold-nanoparticles-in-spruce-trees.html