Szczepionka mRNA, plazmidowe DNA i białko kolca mogą utrzymywać się w organizmie człowieka przez ponad 3,5 roku po szczepieniu przeciwko COVID-19

Listen to this article

Autor: Nicolas Hulscher

Przez lata opinii publicznej mówiono, że materiały szczepionkowe mRNA ulegają degradacji w ciągu kilku dni lub tygodni – szybko się rozkładają, są biologicznie nietrwałe i nie są w stanie utrzymać się w organizmie przez dłuższy czas. To założenie wpłynęło na zapewnienia organów regulacyjnych, komunikaty publiczne i oczekiwania dotyczące bezpieczeństwa na całym świecie. Miliardy ludzi na całym świecie otrzymały te szczepionki w oparciu o twierdzenie, że materiał genetyczny szybko zniknie z organizmu.

Dzisiaj ta narracja upada – w wyniku skoordynowanych, wielonarodowych badań prowadzonych przez Fundację McCullougha, laboratorium INMODIA (Niemcy), Szpital Miejski Dresden-Friedrichstadt (Niemcy), Neo7Bioscience oraz współpracujące niezależne laboratoria.

Wynikowa publikacja zatytułowana „Bezprecedensowa trwałość mRNA szczepionki, plazmidowego DNA, białka szczytowego i zaburzeń regulacji genomowej przez ponad 3,5 roku po szczepieniu mRNA przeciwko COVID-19” przedstawia, zgodnie z naszą wiedzą, najbardziej kompleksowy dotychczas opis przypadku uszkodzenia spowodowanego szczepionką przeciwko COVID-19 — obejmujący ponad 40 wizyt na oddziale ratunkowym, ponad 200 wizyt u specjalistów z 18 dziedzin medycznych, ponad 100 badań laboratoryjnych, ponad 100 badań obrazowych oraz seryjnych pobrań próbek krwi i tkanek wykonywanych w wielu punktach czasowych przez ponad 3,5 roku.

Wyniki badań ujawniają długoterminowe dowody molekularne na to, że mRNA pochodzące ze szczepionki, fragmenty plazmidowego DNA i białko szczytowe mogą utrzymywać się w krwi i tkankach człowieka przez ponad 3,5 roku po szczepieniu — co zostało niezależnie potwierdzone w wielu laboratoriach przy użyciu różnych metod analitycznych.

Zakażenie SARS-CoV-2 zostało skutecznie wykluczone: przeciwciała przeciwko nukleokapsydowi pozostawały ujemne w pięciu oddzielnych punktach czasowych i trzech niezależnych laboratoriach, a białko nukleokapsydowe było nieobecne w próbkach tkanek pomimo obecności złogów białka szczytowego.

Opis przypadku

Opisujemy przypadek 55-letniego mężczyzny, który otrzymał trzy dawki szczepionki mRNA przeciwko COVID-19 firmy Pfizer–BioNTech, a następnie rozwinęła się u niego postępująca dysfunkcja wielonarządowa zgodna z zespołem poszczepiennym po COVID-19 (PCVS), obejmująca układ sercowo-płucny, neurologiczny, mięśniowo-szkieletowy, żołądkowo-jelitowy, autonomiczny, otolaryngologiczny, audiowestibularny, immunologiczny, okulistyczny, dermatologiczny i psychiatryczny. Objawy kliniczne obejmowały: zatorowość płucną; opóźnione zapalenie mięśnia sercowego potwierdzone badaniem MRI; zaburzenia neurokognitywne; neuropatię małych włókien; dysfunkcję autonomiczną; bóle mięśni; przewlekłe zajęcie trzustki i przewodu pokarmowego; nasilenie szumów usznych z utratą słuchu czuciowo-nerwowego; dysfagię głosową i dysfonię; zaburzenia okulistyczne; przewlekłe zapalenie skóry; oraz lęk/depresję. Przypadek został oceniony w ramach wyjątkowo szeroko zakrojonego, wielodyscyplinarnego badania klinicznego obejmującego analizy molekularne, immunologiczne, genetyczne, proteomiczne, transkryptomiczne i tkankowe, przeprowadzonego w celu scharakteryzowania mechanizmów choroby i wykluczenia alternatywnych etiologii.

Obszerna ocena diagnostyczna

Po ponad 40 wizytach na oddziale ratunkowym i ponad 200 wizytach ambulatoryjnych u specjalistów pacjent przeszedł ponad 100 niestandardowych badań laboratoryjnych i ponad 100 badań obrazowych/funkcjonalnych. Ocena ta systematycznie wykluczyła podstawowe mechanizmy etiologiczne w zakresie chorób zakaźnych, autoimmunologicznych, reumatologicznych, endokrynologicznych, genetycznych, hematologicznych, nowotworowych, toksycznych/związanych z lekami, sercowo-naczyniowych/naczyniowych, metabolicznych i pierwotnych neurologicznych. Badania w większości nie przyniosły wyników diagnostycznych. Po rozpoznaniu zapalenia mięśnia sercowego podejrzewano możliwe nieudokumentowane/niediagnozowane bezobjawowe zakażenie objawiające się długotrwałym COVID-19 i przeprowadzono badania serologiczne; nieoczekiwane wyniki skłoniły do rozszerzenia badań immunologicznych i tkankowych pod kątem obecności składników pochodzących ze szczepionki i białka szczytowego. Przeciwciała przeciwko nukleokapsydowi SARS-CoV-2 były ujemne w pięciu oddzielnych punktach czasowych w okresie od 809 do 1433 dni po szczepieniu, co potwierdziły trzy niezależne laboratoria. Pacjent pozostaje ujemny pod względem nukleokapsydu, z utrzymującym się podwyższonym poziomem przeciwciał przeciwko białku szczytowemu (4553 U/ml) 1433 dni po ostatnim szczepieniu.

Pobieranie próbek i metody analityczne

Próbki krwi i tkanki skórnej pobrano w wielu punktach czasowych między 852 a 1364 dniami po ostatnim szczepieniu mRNA przeciwko COVID-19 firmy Pfizer–BioNTech. Analizowano następujące kompartmenty biologiczne: osocze, krążące egzosomy, komórki jednojądrzaste krwi obwodowej (PBMC) i tkankę skórną. Próbki zostały ocenione w wielu niezależnych laboratoriach przy użyciu różnych metod analitycznych, w tym ELISA, automatycznej immunohistochemii, RT-PCR, standardowego PCR z potwierdzeniem sekwencjonowaniem metodą Sangera, sekwencjonowania całego genomu, profilowania transkryptomowego i ilościowej spektrometrii masowej.

Utrzymujące się białko szczytowe w krwiobiegu i mRNA pochodzące ze szczepionki

W 852 dni po szczepieniu badania immunologiczne krwi wykazały obecność wykrywalnego białka SARS-CoV-2 S1 w klasycznych i nieklasycznych podgrupach monocytów, wraz z towarzyszącymi nieprawidłowościami w zakresie cytokin i markerów immunologicznych.

W 1173 dniu po szczepieniu, test ELISA o wysokiej czułości wykrył wolne białko szczytowe Wuhan w osoczu (129,0 ± 4,1 fg/ml) i w krążących egzosomach (11,6 ± 0,1 fg/ml).

Po 1284 dniach test RT-PCR wykrył mRNA białka szczytowego pochodzącego ze szczepionki w krążących egzosomach, podczas gdy RNA PBMC pozostało ujemne po ekstrakcji z użyciem DNazy i amplifikacji specyficznej dla trzech regionów ORF białka szczytowego (S1–S3).

Profilowanie serologiczne w 1173 i 1284 dni po szczepieniu wykazało utrzymujące się podwyższone stężenia IgG4 specyficznego dla białka szczytowego (odpowiednio 354,4 ± 22,4 ng/ml i 320,2 ± 4,4 ng/ml), co jest zgodne z trwającą stymulacją antygenową i odpowiedzią immunologiczną charakteryzującą się tolerancją immunologiczną.

Trwałe białko szczytowe i plazmidowe DNA w tkance skórnej

Seryjne biopsje skóry wykonane 1160, 1249 i 1364 dni po szczepieniu, wszystkie z trzonowej skóry w obszarach klinicznie aktywnej choroby Grovera, były ujemne pod względem nukleokapsydów i wykazały trwałe odkładanie się białka szczytowego w komórkach śródbłonka i makrofagach w automatycznej immunohistochemii z korelacją histopatologiczną. Białko szczytowe wykryto również w włóknach nerwowych po 1364 dniach.

Biopsja skóry pobrana po 1364 dniach zawierała wiele elementów DNA plazmidowego, w tym sekwencje genów szczytowych (S1–S3), ori1/ori2 i wzmacniacz SV40, co potwierdziło trwałe zatrzymanie DNA pochodzącego ze szczepionki w tkance somatycznej poprzez amplifikację PCR z elektroforezą w żelu agarozowym i sekwencjonowaniem metodą Sangera.

Analiza wieloomiczna

Analiza wariantów strukturalnych sekwencjonowania całego genomu 1277 dni po szczepieniu ujawniła powszechną niestabilność genomową, z dużymi duplikacjami i delecjami wpływającymi na EGFR, MYC, ERBB2 i ETV6/RUNX1, podczas gdy porównanie RNA–DNA wykazało warianty występujące wyłącznie w RNA w szlakach rybosomalnych, NMD, małych RNA, epigenetycznych i TP53.

Profilowanie transkryptomiczne krwi pełnej uwypukliło stres oksydacyjny, aktywację naczyń krwionośnych i kruchość jądra komórkowego.

Proteomika moczu przy użyciu ilościowej spektrometrii masowej potwierdziła ogólnoustrojowe zapalenie z nadaktywnością dopełniacza (CFH), zaburzeniem równowagi redoks (PRDX1) i utrzymującą się odpowiedzią przeciwciał, popartą allelami ryzyka HLA-B07:02 i DRB1*11:04.

Wnioski

W niniejszym przypadku udokumentowano najdłuższe odnotowane utrzymywanie się mRNA pochodzącego ze szczepionki, fragmentów plazmidowego DNA i białka szczytowego po szczepieniu mRNA, z powtarzalnym wykrywaniem w wielu niezależnych laboratoriach, odrębnych kompartmentach biologicznych i uzupełniających się systemach wykrywania molekularnego, trwającym ponad 3,5 roku po podaniu ostatniej dawki. Białko szczytowe, sekwencje mRNA szczytowego i elementy szkieletu plazmidu zostały zidentyfikowane zarówno w komórkach odpornościowych, jak i tkance somatycznej, przy ciągłym braku białka nukleokapsydowego SARS-CoV-2 lub przeciwciał, co skutecznie wyklucza wcześniejsze zakażenie jako źródło. Zbieżność tych obserwacji w poprzecznych próbkach krwi i tkanek dostarcza bezpośrednich dowodów na to, że materiał genetyczny pochodzący ze szczepionki mRNA i jego przetłumaczone produkty białkowe mogą utrzymywać się in vivo przez lata po podaniu.

Równolegle analizy multiomiczne wykazały utrzymującą się niestabilność genomową i zaburzenia transkryptomiczne ponad 3,5 roku po szczepieniu, co sugeruje, że utrzymujące się materiały pochodzące ze szczepionki mogą być związane z długotrwałymi zmianami w genomie gospodarza i szlakach molekularnych.

Dane te podważają powszechne założenia dotyczące szybkiej degradacji i krótkotrwałej aktywności biologicznej składników szczepionki mRNA i podkreślają potrzebę przeprowadzenia kontrolowanych badań podłużnych w celu określenia częstości występowania, mechanizmów i konsekwencji klinicznych utrzymujących się materiałów pochodzących ze szczepionki.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/vaccine-mrna-plasmid-dna-spike-protein-persist/5914570