Czy jesteśmy świadkami upadku prawa międzynarodowego?

Listen to this article

Arnaud Develay

W ciągu ostatnich trzydziestu lat zwolennicy jednobiegunowego świata przystąpili do metodycznego demontażu norm, zasad i zwyczajów dyplomatycznych do tego stopnia, że współczesne stosunki międzynarodowe charakteryzują się postami w mediach społecznościowych.

Po pierwsze, rezolucje ONZ zostały zinterpretowane tak, aby zapewnić pozory legalności wybranym wojnom przeciwko państwom członkowskim ONZ, takim jak Jugosławia, Irak, Libia, Syria i Jemen.

Te rażące naruszenia AA 2(4) Karty Narodów Zjednoczonych wynikały z celowego zamiaru uchylenia się od podstawowych zasad Karty Narodów Zjednoczonych, takich jak poszanowanie suwerenności narodowej i dążenie do pokojowego rozwiązywania sporów międzynarodowych.

Aby uzyskać zgodę, Zachód przystąpił do obalenia mechanizmów ONZ, takich jak agencja Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW), Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA), a także Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).

W ten sposób OPCW i MAEA opracowały raporty uzasadniające interwencję zbrojną, podczas gdy OBWE porzuciła wszelkie pozory neutralności.

Wreszcie, procesy dyplomatyczne, takie jak porozumienia mińskie i wspólny kompleksowy plan działania (JCPOA), skodyfikowane w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2202 i 2231, zostały opracowane jako schematy pozwalające Ukrainie na rozbudowę sił zbrojnych w oczekiwaniu na operacje wojskowe przeciwko własnej ludności i oszukanie Islamskiej Republiki Iranu do zrzeczenia się suwerennego prawa do wzbogacania uranu w kontekście jej cywilnego programu jądrowego.

Międzynarodowy wymiar sprawiedliwości zawiódł

Na poziomie instytucji międzynarodowych, których zadaniem jest wymierzanie sprawiedliwości, zasady norymberskie zostały wykorzystane przeciwko wrogom Zachodu, a nie przeciwko osobom odpowiedzialnym za zbrodnie przeciwko pokojowi, ignorując w ten sposób ostrzeżenia Głównego Sędziego Roberta Jacksona wygłoszone podczas jego przemówienia otwierającego proces norymberski.

Co więcej, Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) z siedzibą w Hadze w Holandii również był wykorzystywany jako narzędzie zachodniej władzy, wielokrotnie angażując się w selektywne ściganie od czasu jego powstania w 2002 roku.

Arsen Awakow, minister spraw wewnętrznych Ukrainy w latach 2014-2021.

W Ukrainie sąd przede wszystkim nie wszczął śledztwa w sprawie działań i możliwych zbrodni wojennych rzekomo popełnionych we wschodniej części kraju przez ekstremistyczne bataliony działające pod kontrolą i nadzorem byłego ministra spraw wewnętrznych Ukrainy Arsena Awakowa.

Bataliony te zostały ostatecznie ponownie włączone do regularnych sił zbrojnych pod dowództwem i kontrolą kolejnych ukraińskich naczelnych dowódców Walerija Załużnego i Ołeksandra Syrskiego. Pod ich dowództwem dziesiątki rosyjskich cywilów zostało poddanych torturom, doraźnym egzekucjom i arbitralnym zatrzymaniom, zarówno w Nowych Regionach, jak i później w rosyjskim obwodzie kurskim.

Victoria Nuland kierowała zamachem stanu na Majdanie w Waszyngtonie w 2014 r., pełniąc funkcję asystenta sekretarza stanu ds. europejskich i euroazjatyckich.

Ci dwaj wojskowi służyli pod rządami prezydentów Piotra Poroszenki i Wołodymira Zełenskiego, którzy zawdzięczają Victorii Nuland i byłemu ambasadorowi USA Jeffreyowi Pyattowi dług wdzięczności za dojście do władzy po zamachu stanu w 2014 roku.

Szef ukraińskiego wywiadu wojskowego Kirill Budanov z byłym szefem bezpieczeństwa narodowego Bidena Jake’iem Sullivanem.

Kolejną wysoko postawioną osobą, która regularnie odwiedzała Kijów, aby spotkać się z potężnym szefem wywiadu Ukrainy, Kiriłłem Budanowem, jest były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego i protegowany Hillary Clinton, Jake Sullivan.

Jak w zegarku, Sullivan był w Kijowie na kilka dni przed zamachem bombowym w ratuszu Crocus 22 marca 2024 roku.

Budanov jest obecnie objęty międzynarodowym nakazem aresztowania w związku z jego domniemanym udziałem w spisku przestępczym prowadzącym do zamachu bombowego na moście Kerczeńskim 8 października 2022 roku.

Warto zauważyć, że przestępstwa przeciwko pokojowi nie wiążą się z użyciem przemocy. François Hollande i Angela Merkel, nigdy nie zamierzając wypełnić swoich zobowiązań do pełnienia roli gwarantów nieistniejących już porozumień mińskich, przyczynili się do załamania ścieżki dyplomatycznej i wybuchu konfliktu zbrojnego. Boris Johnson wyraźnie poleciał do Kijowa, aby udaremnić przyjęcie właśnie zawartego porozumienia stambulskiego na wczesnym etapie konfliktu.

Bezwładność w MTS

Wydaje się, że impet wygenerowany przez złożenie przez Federację Rosyjską 522-stronicowego raportu dotyczącego aktów rzekomo popełnionych przez Ukrainę przeciwko etnicznym Rosjanom doprowadził do zatrzymania postępowania wszczętego przez Kijów przeciwko Moskwie.

Kijów w ciekawy sposób oparł swoją argumentację na założeniu, że fałszywie uzasadniając swoje działania wojskowe na Ukrainie istnieniem zagrożenia ludobójstwem popełnionym przez Kijów, Moskwa naruszyła swoje zobowiązania do przestrzegania Konwencji o zakazie ludobójstwa.

Istnieje obecnie rosnący konsensus, zwłaszcza wśród krajów globalnego Południa i tradycyjnie niezaangażowanych, że system międzynarodowy jest obecnie poważnie zagrożony. Podczas tegorocznego szczytu BRICS w Rio de Janeiro brazylijski prezydent Lula złożył złowieszcze oświadczenie, że „prawo międzynarodowe jest teraz martwą literą”.

Podwojenie

9 maja 2025 r., podczas gdy Moskwa wraz ze swoimi sojusznikami z globalnego Południa upamiętniała 80. rocznicę zwycięstwa nad nazistowskimi Niemcami, Unia Europejska ogłosiła w orwellowski sposób, że z okazji „Dnia Europy” z dumą ogłosiła utworzenie własnego Trybunału Specjalnego.

Co dalej z Federacją Rosyjską?

Komitet Śledczy Federacji Rosyjskiej skrupulatnie dokumentuje naruszenia prawa wojennego rzekomo popełnione przez członków Sił Zbrojnych Ukrainy w kontekście Specjalnej Operacji Wojskowej.

Na poziomie społeczeństwa obywatelskiego Komisja Śledcza złożona z zagranicznych dziennikarzy i aktywistów (tzw. Międzynarodowy Trybunał Publiczny) zebrała oświadczenia ocalałych i świadków dotyczące domniemanych wymuszeń popełnionych przez Siły Zbrojne Ukrainy.

Pełniąc funkcję dyrektora od 2022 roku, Maxim Grigoriev po raz pierwszy postanowił udokumentować zbrodnie popełnione na etnicznych Rosjanach mieszkających w Ukrainie wkrótce po przewrocie na Majdanie w 2014 roku. Od tego czasu opublikował serię książek opisujących to, co zaczęło się jako jego osobista inicjatywa, występując jednocześnie jako częsty mówca na różnych platformach sponsorowanych przez państwo.

Niezależnie od tego, w co można by wierzyć, jeśli chodzi o porzucenie prawa międzynarodowego na rzecz polityki władzy w ciągu ostatnich trzydziestu lat, byłoby dobrze, gdyby Rosja nie podążała tą ścieżką bezprawia.

W związku z tym, sądząc domniemanych sprawców zbrodni wojennych i innych powiązanych naruszeń prawa wojennego, Moskwa powinna unikać powtórki pozorowanego procesu przeprowadzonego w Iraku pod nadzorem amerykańskich wojsk okupacyjnych. Stawką jest reputacja Moskwy na arenie międzynarodowej.

Po tym, jak Rosja przestała być stroną Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, niezwykle ważne jest, aby w kontekście przyszłych postępowań zapewnić oskarżonym sprawiedliwy proces zgodny z zasadami ogłoszonymi w AA 14 Międzynarodowego Paktu Praw Politycznych i Społecznych, AA 10 i 11 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, stanowiskami Komisji Prawa Międzynarodowego, a także decyzjami orzeczniczymi międzynarodowego prawa zwyczajowego.

Nieprzestrzeganie tych standardów spowoduje, że przyszłe procesy będą określane jako zbrodnie wojenne.

Źródło: https://21stcenturywire.com/2025/07/09/are-we-witnessing-the-collapse-of-international-law/