20-letni cel rządu kanadyjskiego: Eutanazja 15 milionów obywateli za pośrednictwem polityki pomocy medycznej w umieraniu

Kanadyjski uspołeczniony system opieki zdrowotnej planuje eutanazję około 15 milionów Kanadyjczyków w latach 2027-2047, co jest oszałamiającą liczbą w kraju o populacji 41 milionów ludzi.

Kelsi Sheren, kanadyjska weteranka wojenna, gospodyni programu The Kelsi Sheren Perspective i zdeklarowana przeciwniczka kanadyjskiej polityki pomocy medycznej w umieraniu (MAiD), wyjaśniła, że rząd kanadyjski ma udokumentowane plany eutanazji ponad jednej trzeciej populacji kraju pod pretekstem “oszczędności kosztów”.

Bill Gates przyznał w 2011 roku, że światowa elita planowała wprowadzić panele śmierci, które decydowałyby, kiedy nie jesteś już przydatny dla społeczeństwa, używając tego samego argumentu o “oszczędności”. W krajach takich jak Kanada, Szwajcaria i Holandia widzimy, jak ten plan wygląda w rzeczywistości.

Podczas gdy samobójstwo wspomagane przez lekarza w Stanach Zjednoczonych nie osiągnęło jeszcze dystopijnego poziomu obserwowanego w Kanadzie, tak zwany ruch “śmierci z godnością” nabiera tempa – i to szybko. Z kontrowersyjną ustawą w Nowym Jorku, która czeka na podpis gubernatora Hochula, Ameryka zbliża się do normalizacji śmierci usankcjonowanej przez państwo. Jeśli ustawa zostanie przyjęta, 11 stanów i Waszyngton zalegalizują tę głęboko niepokojącą praktykę.

Ale program nie pozostaje bez odpowiedzi. Rosnąca sieć niezależnych dziennikarzy, internetowych śledczych i obywatelskich organizacji strażniczych pracuje niestrudzenie, aby ujawnić prawdę: nie chodzi o współczucie – chodzi o kontrolę.

LifeSite donosi: Od czasu, gdy Oregon po raz pierwszy zalegalizował wspomagane samobójstwo w 1997 roku, prawie 10 000 zgonów miało miejsce na mocy takich przepisów. Niemniej jednak, w kulturze, która coraz bardziej akceptuje śmierć jako rozwiązanie, trudno jest przewidzieć, czy Stany Zjednoczone ostatecznie pójdą za niepokojącym przykładem Kanady, normalizując wspomaganą śmierć, zamiast priorytetowo traktować współczującą opiekę.

Często jednak nie zauważa się, że istniejąca polityka zdrowotna USA już teraz umożliwia ciche zabijanie bezbronnych Amerykanów – nie poprzez zalegalizowane samobójstwo, ale poprzez protokoły szpitalne i politykę, która odmawia opieki, wycofuje leczenie lub subtelnie przyspiesza śmierć.

Chociaż niemożliwe jest poznanie dokładnych liczb, z prawie 25 000 szpitali, domów opieki i hospicjów działających w całych Stanach Zjednoczonych, jasne jest, że znacznie więcej pacjentów stało się ofiarami systemu opieki zdrowotnej napędzanego dyrektywami instytucjonalnymi, które przedkładają efektywność kosztową nad humanitarną, skoncentrowaną na pacjencie opiekę.

Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że to rosnące lekceważenie ludzkiego życia nie dzieje się w próżni; Odzwierciedla to głębszą zmianę kulturową w kierunku utylitarystycznego światopoglądu, w którym niezbywalna wartość każdej jednostki, niezależnie od wieku, niepełnosprawności czy rokowań, jest coraz bardziej ignorowana. Zamiast postrzegać osoby wymagające szczególnego traktowania jako osoby zasługujące na ochronę, zbyt wielu decydentów i organów opieki zdrowotnej postrzega je obecnie jako “koszty”, którymi należy zarządzać, i obciążenia, które należy usunąć.

Kiedy decydenci polityczni i grupy medyczne zaczynają przedstawiać cierpienie jako coś, co najlepiej wyeliminować poprzez śmierć, a nie złagodzić poprzez opiekę skoncentrowaną na pacjencie, rezultatem jest stopniowe, systemowe porzucanie wrażliwych populacji, zwłaszcza tych, które nie są w stanie bronić swoich racji.

Przez dziesięciolecia amerykańska polityka zdrowotna, która była kształtowana przez administratorów szpitali, prawodawców i etyków medycznych, po cichu podważała terapie afirmujące życie. Decyzje coraz częściej wpadają w ręce biurokratów i systemów opieki zdrowotnej, kierując się względami finansowymi, a nie są podejmowane przez pacjentów, ich rodziny lub surogatki.

Należą do nich polityka daremności medycznej, narzucanie bez zgody nakazów nieresuscytacji (DNR), sedacja terminalna mająca na celu przyspieszenie śmierci, stosowanie diagnoz śmierci mózgu lub uporczywego stanu wegetatywnego (PVS) w celu uzasadnienia wycofania opieki, dyrektywy wyprzedzające śmierć oraz odmowa sprawiedliwego procesu dla rodzin chcących zakwestionować decyzje medyczne, by wymienić tylko kilka.

Być może najbardziej niepokojące jest to, że podstawowa opieka – odżywianie i nawodnienie dostarczane przez rurki do karmienia – została przeklasyfikowana na “leczenie”. Od lat osiemdziesiątych XX wieku ta zmiana pozwoliła lekarzom na odłączenie sondy do karmienia nawet od pacjentów, którzy nie są ani nieuleczalni, ani aktywnie umierają i którzy mogą w inny sposób przetwarzać pokarm i nawodnienie. Ta pojedyncza zmiana polityki zagroziła niezliczonym osobom wymagającym szczególnego traktowania z medycznego punktu widzenia.

Napis jest na ścianie. To, co zaczęło się jako wołanie o “godność”, szybko przekształca się w globalny eksperyment z kontrolowaną śmiercią. W miarę jak coraz więcej rządów przyjmuje eutanazję jako “rozwiązanie”, to niezależne głosy powinny bić na alarm. To nie jest współczucie – to cichy przymus. A jeśli nie będziemy się sprzeciwiać, granica między troską a kontrolą całkowicie zniknie.

Źródło: https://thepeoplesvoice.tv/leaked-canadian-governments-20-year-target-to-euthanize-15-million-citizens-through-maid/