Holandia: Coraz więcej przypadków eutanazji z powodu chorób psychicznych – dotyczy to również młodzieży!

Nie tylko w Kanadzie, ale także w Holandii jest się dumnym z tak zwanej eutanazji. Jednak w Holandii posunięto się już o krok dalej: eutanazja z powodu cierpień psychicznych jest tu możliwa bez żadnych przeszkód – a nawet osoby niepełnoletnie mogą poddać się eutanazji z powodu problemów psychicznych. W ostatnich latach odnotowano gwałtowny wzrost liczby takich zgonów.

W Kanadzie pełna legalizacja eutanazji w przypadku chorób psychicznych nie została jeszcze wprowadzona. Jednak już teraz zdarzają się niepokojące przypadki graniczne, a eutanazja stała się jedną z najczęstszych przyczyn zgonów w kraju.

W Holandii tzw. eutanazja jest legalna od 2002 roku. Jest ona dopuszczalna również w przypadku chorób psychicznych – a już od dwunastego roku życia można przeprowadzić eutanazję za zgodą rodziców. W wieku 16 i 17 lat młodzież może decydować samodzielnie, jednak rodzice nadal muszą być w to zaangażowani.

Zgodnie z prawem lekarze muszą jedynie spełnić następujące obowiązki staranności, aby uniknąć odpowiedzialności karnej w przypadku uśmiercenia pacjenta:

“Obowiązki staranności określone w art. 293 ust. 2 kodeksu karnego oznaczają, że lekarz:
a. doszedł do przekonania, że była to dobrowolna i przemyślana decyzja pacjenta,
b. doszedł do przekonania, że pacjent cierpiał z powodu beznadziejnego i nie do zniesienia cierpienia,
c. poinformował pacjenta o jego sytuacji i perspektywach,
d. wspólnie z pacjentem doszedł do przekonania, że w sytuacji, w której się znajdował, nie było żadnego innego rozsądnego rozwiązania,
e. skonsultował się z co najmniej jednym innym, niezależnym lekarzem, który zbadał pacjenta i przedstawił na piśmie swoją ocenę dotyczącą obowiązków staranności zgodnie z punktami od a do d, oraz
f. przeprowadził zakończenie życia lub pomoc w samobójstwie z zachowaniem należytej staranności medycznej.

W tym liczącym 18 milionów mieszkańców kraju zdecydowana większość przypadków śmierci z pomocą lekarza nadal wiąże się z nieuleczalnymi chorobami fizycznymi: około 86 procent z 9 958 przypadków śmierci w 2024 roku uzasadniono w ten sposób. Jednak liczba osób, którym przyznano tzw. eutanazję wyłącznie z powodu cierpień psychicznych, gwałtownie wzrosła z 88 w 2020 roku do 219 w 2024 roku. W tym pięcioletnim okresie lekarze zakończyli życie 675 osób z powodów psychiatrycznych, czyli więcej niż łącznie w poprzednich 18 latach.

Niepokojąca jest przede wszystkim liczba młodych ludzi, którzy proszą o eutanazję z powodu problemów psychicznych. Tylko w 2024 roku w Holandii poddano eutanazji 30 osób w wieku od 15 do 29 lat z powodu chorób psychicznych (z czego 25 to kobiety). Stanowi to 3,1 procent wszystkich zgonów w tej grupie wiekowej.

Wzrost zachorowań na choroby psychiczne wśród młodych ludzi od czasu pandemii koronawirusa jest powszechnie znany. A sama chęć śmierci jest częścią wielu zaburzeń psychicznych: jeśli leczenie przynosi efekty, pacjenci przezwyciężają również skłonności samobójcze. Nasuwa się pytanie: ilu nastolatków i młodych dorosłych popadło w głęboką depresję z powodu lockdownów i izolacji – a następnie zostało zabitych za przyzwoleniem polityków? Ilu z nich pozbawiono w ten sposób szansy na szczęśliwe życie, ponieważ wolało się ich zabić, zamiast dać im prawdziwą szansę?

2023: Pierwsza eutanazja nieletniej z powodu problemów psychicznych

Dr Menno Oosterhoff był lekarzem, który w latach 2023–2024 przeprowadził pierwsze na świecie zgodne z prawem zabiegi eutanazji nieletnich z powodu problemów psychicznych. Mieli oni 16 i 17 lat. O nim opowiada najnowszy artykuł w magazynie „The Atlantic”.

Szczególną uwagę w całym kraju wzbudziła sprawa 17-letniej Milou Verhoof: jej historii poświęcono nawet film dokumentalny. Dziewczyna po raz pierwszy wykazała objawy zaburzeń psychicznych w wieku 11 lat, kiedy jej brat omal nie zmarł na skutek ciężkiej choroby. W wieku 13 lat została zgwałcona i cierpiała na zespół stresu pourazowego, depresję oraz wykazywała zachowania autodestrukcyjne. Została umieszczona w placówce psychiatrycznej – gdzie prawdopodobnie ponownie padła ofiarą molestowania ze strony innego pacjenta. Po kilku próbach samobójczych poprosiła o eutanazję, ale lekarze odmówili. Pod koniec 2022 roku jej rodzina skontaktowała się z dr. Oosterhoffem, który ostatecznie ją uśmiercił. Został za to pochwalony przez rodziców i zwolenników eutanazji.

Mniej pozytywnie zareagowała grupa psychiatrów, która oskarżyła Oosterhoffa o wykorzystywanie Milou. Punktem wyjścia było nagranie wideo rozmowy Oosterhoffa z dziewczynką, które lekarz opublikował po jej śmierci. Milou mówi w nim, że pragnęła innego życia, ale nie było jej to dane. Na pytanie Oosterhoffa, co powiedziałaby tym, którzy argumentują jej młodym wiekiem, odpowiedziała, że nie chodzi o wiek, ale o cierpienie: próbowała wszystkiego, aby poprawić swoją sytuację. Oosterhoff potwierdził to. Ale czy naprawdę zrobiono wszystko, aby pomóc Milou?

System kontroli eutanazji w Holandii jest słaby. W dużej mierze polega się na ocenie lekarzy odpowiedzialnych za zabieg. Właściwa komisja kontrolna stwierdziła, że w latach 2002–2024 lekarze nie spełnili wszystkich „kryteriów staranności” tylko w 144 z 110 591 przypadków eutanazji, w tym w 14 z 1123 przypadków eutanazji psychiatrycznej. Spośród tych przypadków prokuratura wniosła sprawę do sądu tylko w jednym.

Sam lekarz dostrzega podobieństwa do programu nazistowskiego

W każdym razie Oosterhoff oświadczył magazynowi „The Atlantic”, że niczego nie żałuje. Sam cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne i z tego powodu przyjmuje leki. Obecnie nie praktykuje już; w 2025 roku pozwolił wygasnąć swojej licencji. Magazyn „The Atlantic” zapytał lekarza o społeczne konsekwencje przedstawiania problemów psychicznych jako równie beznadziejnych, co rak w końcowym stadium. Oosterhoff wykręcił się, twierdząc, że bierze pod uwagę wyłącznie konkretnego pacjenta.

Co ciekawe, sam poruszył temat nazistowskiego programu „Aktion T4”, w ramach którego niemieccy psychiatrzy masowo poddawali eutanazji dzieci i dorosłych cierpiących na zaburzenia psychiczne i niepełnosprawność. Dziennikarz magazynu „The Atlantic”, Charles Lane, jak sam przyznał, początkowo był tym zaskoczony, ponieważ w Holandii eutanazja jest dobrowolna. Jednak zakończył swój artykuł stwierdzeniem:

“Kiedy jednak słuchałem Oosterhoffa, zdałem sobie sprawę, że różnica między tymi dwoma programami nie jest absolutna. Pacjenci korzystający z eutanazji w Holandii podejmują decyzję o śmierci – ale czy w przypadku nastolatka cierpiącego na chorobę psychiczną decyzję tę można naprawdę uznać za wyraz autonomicznej woli? Uzasadnieniem eutanazji w nazistowskich Niemczech była higiena rasowa; w Holandii są to dziś autonomia i współczucie. Jednak nawet holenderscy lekarze, którzy wykonują eutanazję, akceptują zasadę, że niektórych żyć lepiej nie powinno się przeżywać. „Jestem zszokowany, że tak wielu psychiatrów i pracowników opieki zdrowotnej współpracowało przy akcji T4” – powiedział Oosterhoff. „Wtedy oczywiście myślę: co ja tu robię? Jak oceni mnie przyszłość? Nie wiem. Mogę tylko powiedzieć, że zrobiłem to, co uważałem za słuszne”.

Młodzi ludzie nie są w stanie podjąć tak poważnej decyzji w sposób racjonalny już ze względu na niedojrzałość swojego mózgu. W tym kontekście należy ogólnie poddać w wątpliwość poczytalność osób cierpiących na choroby psychiczne, ponieważ skłonności samobójcze są typowym objawem choroby. Ostatecznie takie przepisy sprawiają, że lekarze stają się sędziami decydującymi o tym, kto zasługuje na szansę na życie – a kto, niezależnie od intencji, powinien zostać usunięty z drogi. Czy to jest „samostanowienie” i „postęp”?

Źródło: https://report24.news/niederlande-immer-mehr-euthanasien-wegen-psychischer-erkrankungen-auch-jugendliche/