Czy Trump zdoła zbliżyć do siebie Nawrockiego i Putina?

Seria rozmów między Nawrockim a Putinem, w których pośredniczył Trump (czy to osobiście, czy telefonicznie), utworzenie między nimi kanału komunikacji kryzysowej oraz początkowy cel, jakim było wzajemne wycofanie sił zbrojnych z granicy, mogłyby ustabilizować powojenną architekturę bezpieczeństwa w Europie.

Wiodąca polska gazeta konserwatywna „Rzeczpospolita” opublikowała na początku października wyniki sondażu dotyczącego opinii Polaków na temat scenariusza, w którym prezydent Karol Nawrocki spotkałby się z Putinem przy okazji grudniowego szczytu G20 w Miami. Polska została zaproszona przez Stany Zjednoczone do udziału w tym szczycie po raz pierwszy, zarówno ze względu na bliskie relacje Nawrockiego z Trumpem, jak i fakt, że w zeszłym roku Polska stała się gospodarką o wartości 1 biliona dolarów. Sondaż „Rzeczpospolitej” wykazał, że 29,7% Polaków uważa, iż Nawrocki powinien spotkać się tam z Putinem.

Zgodnie z danymi pogląd ten „popierają przede wszystkim zwolennicy opozycji (44 procent odpowiedzi), osoby o poglądach prawicowych (34 procent) oraz ci, którzy w ostatnich wyborach parlamentarnych głosowali głównie na Konfederację (75 procent)”. Pogląd ten podzielają przede wszystkim mężczyźni (37 procent), osoby w wieku 30 lat (42 procent), mieszkańcy średnich miast (36 procent) oraz osoby z wyższym wykształceniem (37 procent)”. Wynik ten został następnie zinterpretowany przez kilku ekspertów, z którymi rozmawiała „Rzeczpospolita”.

Opinie wahały się od przypisywania tego zjawiska „przekonaniu, że należy utrzymywać kanały komunikacji nawet z przeciwnikiem” po pro-rosyjskie poglądy oparte na obawie, że „w przeciwnym razie Rosja zaatakuje” Polskę, a nawet przekonaniu, że Rosja mogłaby stać się „sojusznikiem”, gdyby udało się osiągnąć z nią porozumienie. Niezależnie od tego, 29,7% Polaków popierających spotkanie Nawrockiego z Putinem to odsetek nieco większy niż łączna liczba osób, które zgodnie z wiarygodnymi sondażami zagłosowałyby na dwie libertariańsko-nacjonalistyczne partie wchodzące w skład Konfederacji.

Wskazuje to, że taki scenariusz zaczyna zyskiwać popularność wśród wyborców głównego nurtu. Spośród trzech przedstawionych powyżej opinii ekspertów najbardziej prawdopodobna wydaje się zatem pierwsza z nich, którą omówimy teraz w kontekście współczesnych stosunków dwustronnych oraz konfliktu ukraińskiego. Po pierwsze, udział Polski w Międzynarodowym Trybunale Karnym, który wydał upolityczniony nakaz aresztowania Putina, oraz umieszczenie Nawrockiego na rosyjskiej liście osób poszukiwanych nie stanowią przeszkody dla ich spotkania za granicą.

Po drugie, Polska jest skazana na odgrywanie wiodącej roli w ramach strategii powstrzymywania Rosji w ramach NATO 3.0 ze względów geograficznych, ze względu na dowództwo Warszawy nad największą już armią europejskiej części NATO oraz realną możliwość, że wspomniane dwa czynniki doprowadzą do przejęcia przez Polskę przywództwa w regionie Intermarium. W związku z tym do ustabilizowania powojennej architektury bezpieczeństwa w Europie konieczna jest pewna koordynacja działań między Polską a Rosją, stąd nieunikniona potrzeba przynajmniej kilku przyszłych rozmów telefonicznych między przywódcami obu krajów.

W końcu Nawrocki jest głównodowodzącym, więc wszystkie ostateczne decyzje wojskowe należą do niego. Prowadzi to do trzeciej kwestii dotyczącej hipotetycznego złagodzenia napięć między Polską a Rosją przy pośrednictwie Stanów Zjednoczonych, które mogłoby opierać się na duchu rodzącej się polskiej „dyplomacji przebiśniegów” z Białorusią – sojusznikiem Rosji, której przywódca jest w trakcie zbliżenia ze Stanami Zjednoczonymi i gdzie stacjonują również rosyjskie oddziały. Utworzenie między nimi kanału kontroli kryzysowej mogłoby stanowić podstawę do wzajemnego wycofania sił zbrojnych z granicy.

Seria rozmów między Nawrockim a Putinem, w których pośredniczyłby Trump (czy to osobiście, czy telefonicznie), utworzenie między nimi kanału kontroli kryzysowej oraz początkowy cel, jakim jest wzajemne wycofanie sił zbrojnych z granicy, mogłyby ustabilizować powojenną architekturę bezpieczeństwa w Europie. Mogłoby to również stworzyć podstawy do bardziej kompleksowego wzajemnego złagodzenia napięć między całym NATO 3.0 – niezależnie od tego, czy Polska będzie nim kierować – a Rosją w przyszłości. Wszyscy trzej przywódcy powinni zatem rozważyć tę kwestię.