„Szczepionki” mRNA zniszczyły układ odpornościowy milionom ludzi

Światowej sławy toksykolog ostrzegł, że miliony ludzi, którzy otrzymali „szczepionki” Covid mRNA, zostały dotknięte niszczycielskimi obrażeniami, w tym on sam.

Mrożące krew w żyłach ostrzeżenie wydał profesor nadzwyczajny farmakologii i toksykologii na Uniwersytecie Australii Zachodniej, dr Phil Burcham.

W ostrej krytyce opublikowanej w wydaniu czasopisma Quadrant z maja 2025 r. Burcham stawia pilne pytania dotyczące projektu chemicznego i testów bezpieczeństwa „szczepionek” Covid mRNA.

Opierając się na doświadczeniach z pierwszej ręki, poufnej literaturze farmaceutycznej i dziesięcioleciach badań toksykologicznych, Burcham twierdzi, że przy wdrażaniu technologii mRNA-LNP zignorowano dobrze znane zagrożenia związane z formułą.

Argumentuje, że zastrzyki Covid mRNA narażały również pacjentów na niezatwierdzone toksyczne substancje pomocnicze i omijały rygorystyczną ocenę przedkliniczną.

Artykuł Burchama, zatytułowany „An Injured Toxicologist Reflects on COVID mRNA Vaccines (Part II)”, analizuje architekturę molekularną platform nanocząstek mRNA-lipidowych (LNP).

Twierdzi on, że poważne i szybko pojawiające się toksyczności, których doświadczyły tysiące Australijczyków, wynikają nie tylko z odpowiedzi immunologicznej na białko kolca, ale także z materiałów syntetycznych użytych do budowy systemów dostarczania LNP.

Profesor zauważa, że jego własne wyniszczające uszkodzenie nerwu trójdzielnego zostało spowodowane przez „szczepionkę” Covid mRNA.

Te syntetyczne materiały stosowane do budowy systemów dostarczania LNP obejmują:

Lipidy jonizowalne (np. SM-102, ALC-0315)
Lipidy PEGylowane
Nienaturalnie zmodyfikowane nukleotydy (np. pseudourydyna)

Główną tezą Burchama jest to, że szczepionki mRNA zostały zbudowane na niestabilnych, „farmakologicznie otyłych” cząsteczkach z siedmioma dobrze znanymi wadami.

Wyjaśnia, że chemicy próbowali naprawić te wady, stosując ryzykowne substancje pomocnicze, a nie przeprojektowując strukturę.

Choć esej sam w sobie nie jest badaniem empirycznym, w dużej mierze opiera się na:

osobistym szkoleniu toksykologicznym Burchama i obrażeniach poszczepiennych
opublikowanej literaturze toksykologicznej i farmakologicznej (np. Liu, Vaccines, 2019)
exposé Ryana Crossa z 2021 r. w Chemical & Engineering News
niepublikowanych obawach dotyczących biodystrybucji z własnych dokumentów regulacyjnych firmy Pfizer

Sprawia to, że artykuł jest hybrydą: komentarz eksperta, hipoteza dotycząca nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii po wprowadzeniu na rynek oraz przegląd sądowy zaniedbanej nauki przedklinicznej.

W swojej wnikliwej analizie Burcham ujawnia głębokie błędy w farmakologicznej weryfikacji składników LNP stosowanych w „szczepionkach” Covid mRNA.

Ani lipidy mRNA firmy Pfizer, ani Moderna nie zostały poparte solidnymi danymi toksykologicznymi przed ich masowym wprowadzeniem na rynek.

Pomimo ich kluczowej roli w dostarczaniu ładunków mRNA, tym jonizowalnym lipidom brakowało przejrzystych przedklinicznych ujawnień dotyczących bezpieczeństwa.

Według dziennikarza naukowego Ryana Crossa z 2021 roku, osoby z wewnątrz przyznały, że większość kandydatów na LNP zawiodła w modelach zwierzęcych po obiecujących wynikach in vitro.

Dane te nigdy jednak nie trafiły do domeny publicznej.

Obaj producenci szczepionek odmówili wywiadów na temat swoich procesów selekcji lipidów, dodając nieprzejrzystości i tak już nieprzejrzystym założeniom dotyczącym bezpieczeństwa.

Przypadek Burchama dotyczący ostrej toksyczności chemicznej jest zakorzeniony w niepokojących wzorcach szybko pojawiających się objawów neurologicznych.

Objawy te obejmują jego własne doświadczenie natychmiastowego bólu nerwu trójdzielnego po wstrzyknięciu.

Argumentuje on, że początek objawów jest zbyt szybki, aby mógł być spowodowany czynnikami immunologicznymi.

Wniosek: LNP mogą wywoływać uszkodzenia farmakologiczne odmienne od szeroko dyskutowanych mechanizmów opartych na białkach kolczastych.

Na poparcie tej tezy Burcham powołuje się na lekarza pierwszego kontaktu, który podobno wezwał więcej karetek pogotowia z powodu reakcji na szczepionkę mRNA w ciągu jednego roku niż w ciągu dekady standardowych szczepień.

Sugeruje on, że takie przypadki nie są odosobnionymi przypadkami, ale wskazują na szerszy sygnał.

Poza ostrymi reakcjami, Burcham twierdzi, że sama architektura szczepionek mRNA-LNP jest sprzeczna z od dawna ustalonymi normami chemii medycznej.

Krytykuje on decyzję o skompensowaniu rozmiaru, ładunku i immunogenności mRNA za pomocą egzotycznych preparatów.

Formuły te opierają się na lipidach PEGylowanych i syntetycznych nukleotydach, które wprowadzają niezależne ryzyko toksyczności.

Wiadomo, że alergie na PEG powodują nadwrażliwość, a zmodyfikowane zasady, takie jak pseudourydyna, choć poprawiają stabilność mRNA, mają toksyczne podobieństwa ze starszymi lekami przeciwwirusowymi związanymi ze stłuszczeniem wątroby, zapaleniem trzustki i uszkodzeniem mięśni.

Twórcy LNP nie przedstawili badań biodystrybucji znakowanych radioaktywnie (na gorąco) ani toksykologii najgorszego przypadku na dużych zwierzętach, omijając zabezpieczenia, które kiedyś uniemożliwiłyby masowe stosowanie takich produktów w zdrowych populacjach.

Burcham stwierdza, że ogólnoustrojowa biodystrybucja LNP – obecnie dobrze udokumentowana – narusza podstawowe kryteria bezpieczeństwa i zdyskwalifikowałaby te produkty zgodnie z normami regulacyjnymi sprzed pandemii.

Krytyka Burchama ujawnia niepokojący schemat skrótów regulacyjnych i nieprzejrzystych praktyk korporacyjnych:

Brak opublikowanych badań bezpieczeństwa dotyczących klirensu zjonizowanych lipidów, akumulacji w narządach lub metabolicznych produktów ubocznych.
Brak przejrzystego, recenzowanego uzasadnienia wyboru SM-102 lub ALC-0315 zamiast bezpieczniejszych alternatyw.
Brak systematycznego badania składników LNP pod kątem długoterminowego bezpieczeństwa w populacjach o znanej podatności alergicznej, neurologicznej lub mitochondrialnej.

Jeszcze bardziej niepokojące jest stwierdzenie Burchama, że firmy i organy regulacyjne nie przewidziały najgorszego scenariusza „dawki wewnętrznej ≈ 100%”.

W takim scenariuszu cały wstrzyknięty materiał dostaje się do krwiobiegu, potencjalnie atakując wrażliwe tkanki, takie jak serce i mózg.

Esej Phila Burchama z Quadrant jest rzadkim przykładem toksykologicznej introspekcji wewnątrz biomedycznego establishmentu.

Stawia on trudne pytania dotyczące bezpieczeństwa szczepionek mRNA, nieprzejrzystości rozwoju nanocząstek lipidowych i braku uwzględnienia od dawna ugruntowanej mądrości chemii medycznej.

Jeśli relacja Burchama jest poprawna, to miliony ludzi, zwłaszcza tych zgłaszających szybko pojawiające się lub uporczywe objawy neurologiczne, mogły zostać zranione nie tylko przez białko spike, ale przez same materiały użyte do jego dostarczenia.

Implikacje dla reformy regulacyjnej, odszkodowań za obrażenia po szczepionkach i przejrzystości farmaceutycznej są głębokie.

Obawy te pozostają jednak niedostatecznie zbadane przez globalne agencje regulacyjne.

Dopóki nie zostaną one bezpośrednio uwzględnione w ogólnodostępnych, recenzowanych badaniach, opinia publiczna będzie się zastanawiać, czy bezpieczeństwo zostało poświęcone w pośpiechu wdrażania nowych technologii mRNA.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/mrna-vaccines-destroyed-immune-systems-millions/5894101