Badanie rodzi pytania: Czy opracowanie bezpiecznych szczepionek opartych na mRNA jest w ogóle możliwe?

Na czym dokładnie polegają szkody zdrowotne, których doświadczyło tak wiele osób po szczepieniu mRNA przeciwko COVID-19? W kręgach specjalistów nieustannie toczą się debaty na temat wpływu toksyczności białka Spike, nanocząsteczek lipidowych oraz zanieczyszczeń plazmidowych wynikających z procesu produkcyjnego. Nowe badania pokazują jednak, że sama reakcja immunologiczna może wystarczyć do wywołania uszkodzeń. Dr Michael Palmer z MWGFD ostrzega: główny mechanizm powodujący uszkodzenia w technologii modRNA byłby zatem identyczny z pożądanym mechanizmem działania. Jego zdaniem nie mogą zatem istnieć bezpieczne szczepionki oparte na technologii modRNA.

Notatka dotycząca badania Marksa

Nasi czytelnicy wiedzą, że szczepionki przeciwko COVID-19 oparte na technologii genowej spowodowały u wielu zaszczepionych osób poważne i często nieodwracalne szkody zdrowotne. Wielu z nich wie również, że najczęściej stosowane spośród tych szczepionek – a mianowicie szczepionki firm Pfizer/BioNTech i Moderna – zawierają zmodyfikowany informacyjny RNA (w skrócie: modRNA). Istnieje kilka potencjalnych czynników, które mogą być przyczyną zaobserwowanych uszkodzeń zdrowia:

Toksyczność białka Spike, którego syntezę indukują szczepionki modRNA w komórkach naszego organizmu.

Działanie toksyczne tzw. lipidów kationowych, zawartych w nanocząsteczkach lipidowych szczepionek.

Zanieczyszczenia bakteryjnym DNA i innymi pozostałościami pochodzącymi z produkcji szczepionek, które wykryto zarówno w preparatach firmy Pfizer/BioNTech, jak i Moderna.1

Reakcja immunologiczna przeciwko białku Spike, które jest przecież obcym dla organizmu antygenem. Prowadzi to do wytworzenia przeciwciał, ale także do zniszczenia komórek produkujących ten antygen.

Można teraz zadać pytanie: czy wszystkie te czynniki mają takie samo znaczenie, czy też może decydujące znaczenie ma tylko jeden lub dwa z nich? Nie jest to pytanie czysto akademickie, ponieważ trwają intensywne prace nad wykorzystaniem szczepionek opartych na technologii mRNA również w walce z chorobami innymi niż COVID-19, na przykład z grypą. Czy w przypadku takich przyszłych szczepionek moglibyśmy wyeliminować kluczowe czynniki szkodliwe i dzięki temu zapewnić ich bezpieczeństwo?

Załóżmy na chwilę – oczywiście czysto hipotetycznie – że udałoby nam się znaleźć uczciwy koncern farmaceutyczny, który podjąłby się opracowania dla nas szczepionki przeciwko grypie o następujących właściwościach:

a) Antygen szczepionkowy – białko wirusa, w przypadku grypy najprawdopodobniej tzw. hemaglutynina – jest nietoksyczny lub też przed wyprodukowaniem odpowiedniego modRNA konstruuje się najpierw jego nietoksyczną wersję.

b) Stosuje się mniej toksyczne i czystsze nanocząsteczki lipidowe, a w drobiazgowych badaniach – najpierw na zwierzętach, a następnie również na ochotnikach – wykazuje się, że dawka tych cząsteczek stosowana podczas szczepienia jest nieszkodliwa.

c) modRNA jest starannie oczyszczane przed umieszczeniem w nanocząsteczkach lipidowych – i to nie tylko jednorazowo na potrzeby organów nadzorczych, ale również w przypadku każdej partii przeznaczonej do obrotu.

(Wszystko to może brzmieć utopijnie, ale tak nie jest – jest to po prostu nostalgiczne, ponieważ jeszcze kilka lat temu taka staranność była czymś oczywistym.)

W przypadku takiej szczepionki pierwsze trzy z wymienionych powyżej czynników szkodliwych zostałyby wyeliminowane, a pozostałby jedynie czwarty. Kluczowe pytanie brzmi zatem: jaką rolę odgrywa reakcja immunologiczna na antygen w przypadku szkód poszczepiennych? Ta reakcja immunologiczna jest przecież właściwym celem każdego szczepienia i w związku z tym niezbędna. Jeśli więc sama reakcja immunologiczna jest odpowiedzialna za szkodliwe działanie szczepionek modRNA, to bezpieczne stosowanie tej technologii jest w zasadzie wykluczone.

To właśnie ta możliwość skłoniła Sucharita Bhakdiego, Karinę Reiss i kilku innych naukowców do wczesnego ostrzegania przed tymi szczepionkami – jeszcze przed rozpoczęciem szczepień. Ostrzeżenia te były niestety jak najbardziej uzasadnione. W naszej książce „Dlaczego szczepionki mRNA są toksyczne” wykazaliśmy, że całość badań statystycznych i histopatologicznych (tj. mikroskopowych) dotyczących wystąpionych szkód poszczepiennych rzeczywiście wskazuje na decydującą rolę reakcji immunologicznej.2

Obecnie istnieje również bezpośredni dowód eksperymentalny potwierdzający ten wniosek. Wynika on z niedawno opublikowanego badania przeprowadzonego na myszach.³ Głównym celem tego badania było zbadanie wkładu różnych narządów i tkanek w reakcję immunologiczną na szczepionki oparte na modRNA. W tym celu naukowcy zastosowali sprytny zabieg. Wykorzystane w eksperymencie modRNA zostało zmodyfikowane w taki sposób, aby jego ekspresja – czyli tworzenie kodowanego przez nie antygenu – została celowo wyłączona w poszczególnych tkankach lub narządach. Dla porównania w każdym przypadku zastosowano modRNA, które ulegało ekspresji we wszystkich narządach, w tym w tym, który był właśnie badany.

W eksperymentach dotyczących wątroby okazało się, że zapalenie wątroby – takie, jakie można zaobserwować również w przypadku niektórych infekcji wirusowych oraz po szczepieniach przeciwko COVID – występowało tylko wtedy, gdy antygen faktycznie był wytwarzany. W odniesieniu do tego eksperymentu możemy zauważyć:

a) Obie grupy zwierząt doświadczalnych otrzymały szczepionkę eksperymentalną, a zatem były narażone na tę samą dawkę nanocząstek lipidowych i ewentualnych zanieczyszczeń; w obu grupach komórki wątroby wchłonęły również takie same ilości modRNA. Jedyną różnicą było to, że tylko w jednej grupie modRNA to doprowadziło do ekspresji, tzn. do wytworzenia antygenu.

b) Jako antygen wykorzystano GFP (zielone białko fluorescencyjne). Białko to jest praktycznie nietoksyczne; wprowadzano je już do wielu żywych organizmów bez wyrządzania im zauważalnej szkody, a nawet bez zakłócania ich rozwoju embrionalnego – co widać tutaj na przykładzie dwóch z trzech myszy (ilustracja z Wikimedia Commons).

Punkt a) przemawia przeciwko istotnej roli nanocząsteczek lipidowych lub zanieczyszczeń szczepionki jako przyczyny zapalenia wątroby. Zapalenie zależy wyłącznie od wytworzenia antygenu. A ponieważ antygen użyty w tym eksperymencie – w przeciwieństwie do białka Spike – jest nietoksyczny, jako przyczyna zapalenia pozostaje jedynie reakcja immunologiczna na ten antygen. Właśnie ten mechanizm najlepiej odpowiada również obserwowanemu obrazowi histologicznemu. Nie ogranicza się on ponadto do wątroby, lecz zasadniczo dotyczy wszystkich narządów organizmu.

Wniosek jest jednoznaczny: bezpieczne szczepionki oparte na mRNA są zasadniczo niemożliwe, ponieważ główny mechanizm powodujący uszkodzenia jest identyczny z pożądanym mechanizmem działania. Nie wszyscy, ale jednak wielu naukowców posiadających odpowiednią wiedzę zrozumiało to od samego początku. Po rozpoczęciu szczepień potwierdziły to obserwacje dotyczące szkód poszczepiennych; a teraz mamy również bezpośredni dowód eksperymentalny. Co jeszcze musi się wydarzyć, aby politycy i ich poplecznicy w „oficjalnej” nauce w końcu otworzyli oczy?

Należy jeszcze zaznaczyć, że przedstawiając to w ten sposób, nie chcemy bynajmniej bagatelizować zagrożeń dla zdrowia wynikających z obecności resztek DNA i podobnych substancji. Stanowią one dodatkowe zagrożenie, a mianowicie

ryzyko uszkodzeń genetycznych w komórkach naszego organizmu. Jednak nawet gdyby udało nam się całkowicie wyeliminować to zagrożenie – czyli gdybyśmy stworzyli idealnie czystą szczepionkę opartą na modRNA, zgodnie z powyższym opisem – ryzyko wystąpienia ciężkiego zapalenia o charakterze autoimmunologicznym nadal będzie istnieć, a samo to ryzyko jest na tyle poważne, że wystarczy, by zasadniczo i raz na zawsze odrzucić całą koncepcję szczepionek opartych na modRNA.