Historia: Adolf Hitler był finansowany przez Wall Street, Rezerwę Federalną Stanów Zjednoczonych oraz Bank Anglii

Autorzy: Prof Michel Chossudovsky, Yuri Rubtsov

Historia: Hitler był finansowany przez Rezerwę Federalną i Bank Anglii

Ten starannie opracowany artykuł autorstwa Jurija Rubcowa rzuca światło na rolę Wall Street i amerykańskiej Rezerwy Federalnej w finansowaniu nazistowskiego rządu Adolfa Hitlera. (przewiń w dół)

7, 8 i 9 maja 2025 roku obchodziliśmy rocznicę zakończenia II wojny światowej. Osiemdziesiąt lat temu.

Czy USA i Wielka Brytania były sojusznikami Związku Radzieckiego?

Kto popierał nazistowskie Niemcy?

Siła dolara amerykańskiego. Tajne porozumienie z 1932 r. Wall Street finansuje kampanię wyborczą Hitlera

Od I wojny światowej do dziś: Dług denominowany w dolarach był siłą napędową wszystkich wojen prowadzonych przez Stany Zjednoczone.

Głównymi aktorami byli wierzyciele z Wall Street.

Zdecydowanie popierali nazistowskie Niemcy. Sfinansowali operację Barbarossa i inwazję na Związek Radziecki w 1941 roku.

4 stycznia 1932 roku odbyło się spotkanie brytyjskiego finansisty Montagu Normana ( prezesa Banku Anglii) , Adolfa Hitlera i Franza von Papena (który kilka miesięcy później, w maju 1932 roku, został kanclerzem). Na tym spotkaniu osiągnięto porozumienie w sprawie finansowania Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP, Partii Nazistowskiej).

W spotkaniu uczestniczyli również amerykańscy decydenci i bracia Dulles , o czym ich biografowie nie lubią wspominać.

Rok później, 14 stycznia 1933 r., odbyło się kolejne spotkanie Adolfa Hitlera, niemieckiego finansisty barona Kurta von Schroedera, kanclerza Franza von Papena i doradcy ekonomicznego Hitlera Wilhelma Kepplera , podczas którego program Hitlera został w pełni zaakceptowany. (J. Rubtsov, tekst poniżej)

Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy w marcu 1933 r. zainicjowano program masowej prywatyzacji, który nosi ślady działań Wall Street.

Dr Hjalmar Schacht – ponownie mianowany w marcu 1933 roku przez Adolfa Hitlera na stanowisko prezesa Reichsbanku – został zaproszony do Białego Domu (maj 1933) przez prezydenta Franklina D. Roosevelta.

„Po spotkaniu z prezydentem USA i wielkimi bankierami z Wall Street, Ameryka przyznała Niemcom nowe pożyczki o łącznej wartości 1 miliarda dolarów” [co odpowiada 23,7 miliarda dolarów w 2023 r., szacunki PPP] (Y. Rubtsov, op. cit.)

Zaledwie rok później, w kwietniu 1934 roku, „The Economist” doniósł, że wydatki wojskowe zmuszają ministra finansów do poszukiwania nowych źródeł finansowania , w tym prywatyzacji Deutsche Reichsbahn (Niemieckich Kolei) (cyt. za Germa Bel, s. 20 ). Rząd nazistowski wyprzedawał również państwowe przedsiębiorstwa stoczniowe, infrastrukturę państwową i przedsiębiorstwa użyteczności publicznej.

Z „ nazistowsko-neoliberalnym” nastawieniem – niewątpliwie z „warunkami” – program prywatyzacji został wynegocjowany z niemieckimi wierzycielami z Wall Street. Sprywatyzowano również kilka dużych instytucji bankowych, w tym Deutsche Bank i Dresden Bank.

„[R]ząd partii nazistowskiej wyprzedał własność publiczną kilku państwowych przedsiębiorstw w połowie lat 30. XX wieku. Firmy te należały do szerokiego spektrum sektorów: hutnictwa, górnictwa, bankowości, lokalnych przedsiębiorstw użyteczności publicznej, stoczni, linii żeglugowych, kolei itp.

„Ponadto realizacja niektórych usług publicznych, które były świadczone przez rząd przed latami 30. XX wieku, zwłaszcza usług socjalnych i związanych z zatrudnieniem, została przeniesiona do sektora prywatnego, głównie do organizacji wewnątrzpartyjnych.” ( Germa Bel , Uniwersytet w Barcelonie)

Przychody z programu prywatyzacyjnego przeznaczono na spłatę zaległych długów, a także na finansowanie prężnie rozwijającego się kompleksu militarno-przemysłowego nazistowskich Niemiec.

Wiele amerykańskich konglomeratów zainwestowało w przemysł zbrojeniowy nazistowskich Niemiec, m.in. Ford i General Motors:

Zarówno General Motors, jak i Ford twierdzą, że ponoszą niewielką lub żadną odpowiedzialność za działalność swoich niemieckich spółek zależnych, które kontrolowały 70 procent niemieckiego rynku samochodowego na początku wojny w 1939 r. i szybko przekształciły się w dostawców sprzętu wojennego dla niemieckiej armii.

… W pewnych przypadkach amerykańscy menedżerowie GM i Forda zgodzili się na przekształcenie swoich niemieckich zakładów w produkcję wojskową w czasie, gdy dokumenty rządu USA pokazują, że nadal sprzeciwiali się wezwaniom administracji Roosevelta do zwiększenia produkcji wojskowej w swoich zakładach w kraju . ( Washington Post , 30 listopada 1998 r.)

„Słynna amerykańska rodzina” Sypiająca z wrogiem. Rola Prescotta Busha

Ważne: Według udokumentowanej analizy historycznej Johna Loftusa , „pewna sławna amerykańska rodzina” dorobiła się majątku dzięki nazistom .

Prescott Bush (dziadek George’a W. Busha ) był wspólnikiem w Brown Brothers Harriman & Co. i dyrektorem Union Banking Corporation , ściśle powiązanego z interesami niemieckich korporacji, w tym Thyssen Stahl , ważnej firmy zajmującej się przemysłem zbrojeniowym III Rzeszy.

Powiązania rodziny Bushów z gospodarką wojenną nazistowskich Niemiec po raz pierwszy wyszły na jaw podczas procesów norymberskich, kiedy to zeznania złożył potentat stalowy nazistowskich Niemiec, Fritz Thyssen.

Zdjęcie: (po prawej) Senator Prescott Bush z synem George’em H. Walkerem Bushem. (lata 50. XX wieku)

Thyssen był wspólnikiem Prescotta Busha.

„W latach 1945–1949 w Norymberdze, w amerykańskiej strefie okupowanej Niemiec, rozpoczęło się jedno z najdłuższych i, jak się teraz okazuje, najbardziej daremnych przesłuchań podejrzanego o zbrodnie nazistowskie.

Multimiliarder i potentat stalowy Fritz Thyssen – człowiek, którego kombinat stalowy był zimnym sercem nazistowskiej machiny wojennej – rozmawiał i rozmawiał z połączoną amerykańsko-brytyjską grupą przesłuchującą.

… Śledczy alianccy [w Norymberdze] nigdy nie zrozumieli, że nie zadają Thyssenowi właściwego pytania. Thyssen nie potrzebował żadnych zagranicznych kont bankowych, ponieważ jego rodzina potajemnie posiadała całą sieć banków.

Nie musiał przekazywać swojego nazistowskiego majątku pod koniec II wojny światowej, wystarczyło, że przeniósł dokumenty własnościowe – akcje, obligacje, akty własności i powiernictwa – ze swojego banku w Berlinie, za pośrednictwem swojego banku w Holandii, do swoich amerykańskich przyjaciół w Nowym Jorku: Prescotta Busha i Herberta Walkera, wspólników Thyssena… którzy byli ojcem i teściem przyszłego prezydenta Stanów Zjednoczonych. (John Loftus, The Dutch Connection , wrzesień 2002).

John Loftus był (byłym) prokuratorem Departamentu Sprawiedliwości USA ds. zbrodni wojennych nazistowskich w administracji Nixona.

Amerykańska opinia publiczna nie była świadoma powiązań rodziny Bushów z nazistowskimi Niemcami, ponieważ media głównego nurtu starannie przemilczały tę kwestię. Jednak we wrześniu 2004 roku „The Guardian” ujawnił, że:

Dziadek George’a Busha, nieżyjący już senator USA Prescott Bush, był dyrektorem i udziałowcem przedsiębiorstw, które czerpały zyski ze współpracy z finansowymi sponsorami nazistowskich Niemiec. …

Jego interesy, które trwały aż do momentu przejęcia aktywów jego firmy w 1942 r. na mocy Ustawy o handlu z wrogiem, doprowadziły po ponad 60 latach do pozwu cywilnego o odszkodowanie wniesionego w Niemczech przez dwóch byłych robotników przymusowych w Auschwitz przeciwko rodzinie Bushów, a także do szumu przedwyborczego.

(Ben Aris i Duncan Campbell, Jak dziadek Busha pomógł Hitlerowi dojść do władzy , Guardian , 25 września 2004, dodano podkreślenie)

Prescott Bush rozpoczął działalność polityczną w 1950 roku. W 1952 roku został wybrany senatorem stanu Connecticut, funkcję tę piastował do stycznia 1963 roku.

Dowody powiązań rodziny Bushów z nazizmem były dostępne na długo przed wejściem George’a Herberta Walkera Busha (Seniora) i George’a W. Busha do polityki, nie wspominając o pracy Busha seniora w CIA.

Amerykańskie media zachowały całkowite milczenie. Według Johna Buchanana ( New Hampshire Gazette , 10 października 2003 r.):

„Po 60 latach nieuwagi, a nawet zaprzeczeń ze strony amerykańskich mediów, niedawno odkryte dokumenty rządowe w Narodowym Archiwum i Bibliotece Kongresu ujawniają, że Prescott Bush, dziadek prezydenta George’a W. Busha, był partnerem biznesowym i amerykańskim pracownikiem bankowym finansowego architekta nazistowskiej machiny wojennej od 1926 do 1942 roku, kiedy Kongres podjął zdecydowane działania przeciwko Bushowi i jego „wrogim narodowi” partnerom.

Dokumenty pokazują również, że Bush i jego współpracownicy, według raportów Departamentu Skarbu USA, próbowali ukryć swój sojusz finansowy z niemieckim przemysłowcem Fritzem Thyssenem , baronem stalowym i węglowym, który od połowy lat 20. XX wieku osobiście finansował dojście Adolfa Hitlera do władzy, podważając zasady demokratyczne i prawo niemieckie. Co więcej, odtajnione dokumenty dowodzą, że Bush i jego współpracownicy, w tym E. Roland Harriman, młodszy brat amerykańskiej ikony W. Averella Harrimana, oraz George Herbert Walker, pradziadek prezydenta Busha ze strony matki, kontynuowali współpracę z niemieckim potentatem przemysłowym przez prawie rok po przystąpieniu USA do wojny.

Choć aktywa firmy Prescotta Busha, a mianowicie Union Banking Corporation, zostały zajęte w 1942 r. na mocy ustawy o handlu z wrogiem (patrz poniżej), dziadek George’a W. Busha nigdy nie został oskarżony o prowadzenie interesów z nazistowskimi Niemcami.

„W 1952 roku Prescott Bush został wybrany do Senatu USA, nie publikując żadnych doniesień prasowych na temat jego starannie ukrywanej nazistowskiej przeszłości.

Nie ma żadnych wzmianek w amerykańskiej prasie o powiązaniach Busha z nazistami podczas kampanii politycznych prowadzonych przez George’a Herberta Walkera Busha, Jeba Busha ani George’a W. Busha, z wyjątkiem krótkiej wzmianki w niezwiązanym z tym artykule w Sarasota Herald Tribune w listopadzie 2000 r. oraz krótkiego, lecz niedokładnego sprawozdania w The Boston Globe w 2001 r. (John Buchanan, op. cit.)

Aż do ataku na Pearl Harbor (grudzień 1941 r.) Wall Street handlowało z Niemcami.

Po ataku na Pearl Harbor (1941–1945) Standard Oil „handlował z wrogiem”, sprzedając ropę naftową nazistowskim Niemcom za pośrednictwem tzw. „krajów neutralnych”, w tym Wenezueli i Argentyny.

Bez dostaw ropy naftowej z USA do nazistowskich Niemiec, realizowanych przez Standard Oil of New Jersey ( należącą do Johna D. Rockefellera i Wspólników), Trzecia Rzesza nie byłaby w stanie dokonać inwazji na Związek Radziecki. Zostało to w pełni udokumentowane w książce dr. Jacques’a Pauwelsa:

„II wojna światowa jest powszechnie uważana za „krucjatę”, w której Stany Zjednoczone walczyły bez zastrzeżeń po stronie demokracji, wolności i sprawiedliwości przeciwko dyktaturze”.

Choć Ameryka wyzwoliła Europę Zachodnią w czerwcu 1944 r., niewypowiedzianą prawdą jest, że amerykańskie korporacje aktywnie współpracowały z nazistowskimi Niemcami:

Standard Oil of New Jersey – dzisiejszy Exxon – nawiązał bliskie powiązania z niemieckim trustem IG Farben. Na początku lat 30. XX wieku elita około dwudziestu największych amerykańskich korporacji miała niemieckie powiązania, w tym Du Pont, Union Carbide, Westinghouse, General Electric, Gilette, Goodrich, Singer, Eastman Kodak, Coca-Cola, IBM i ITT.

Wreszcie, wiele amerykańskich kancelarii prawnych, firm inwestycyjnych i banków było głęboko zaangażowanych w amerykańską ofensywę inwestycyjną w Niemczech, wśród nich znana kancelaria prawna z Wall Street Sullivan & Cromwell, a także banki JP Morgan i Dillon, Read and Company, a także Union Bank of New York, będący własnością Brown Brothers & Harriman. …

( Jacques Pauwels )

Historia: Hitler był finansowany przez Rezerwę Federalną i Bank Anglii

Autor: Yuri Rubtsov

II Wojna Światowa: Ponad 80 lat temu rozpoczęła się największa rzeź w historii.

Jeśli chcemy podejść do problemu „ odpowiedzialności za wojnę” , musimy najpierw odpowiedzieć na następujące kluczowe pytania:

Kto pomógł nazistom dojść do władzy?
Kto wysłał ich na drogę prowadzącą do światowej katastrofy?

Cała przedwojenna historia Niemiec pokazuje, że zapewnienie „niezbędnej” polityki było możliwe dzięki zawirowaniom finansowym, w jakie pogrążył się świat po I wojnie światowej.

Kluczowymi strukturami, które określiły powojenną strategię rozwoju Zachodu, były centralne instytucje finansowe Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych — Bank Anglii i System Rezerwy Federalnej (FRS) — a także powiązane z nimi organizacje finansowe i przemysłowe, które miały służyć ustanowieniu absolutnej kontroli nad systemem finansowym Niemiec i jego zdolności do kontrolowania procesów politycznych w Europie Środkowej.

W celu wdrożenia tej strategii przewidziano następujące etapy:

Od 1919 do 1924 r. — w celu przygotowania gruntu pod masowe amerykańskie inwestycje finansowe w gospodarkę niemiecką ;
1924-1929 — ustanowienie kontroli nad systemem finansowym Niemiec i wsparcie finansowe dla nazizmu („narodowego socjalizmu”);
Od 1929 do 1933 r. — prowokując i rozpętując głęboki kryzys finansowy i gospodarczy oraz zapewniając dojście nazistów do władzy;
W latach 1933-1939 — współpraca finansowa z rządem nazistowskim i wsparcie dla jego ekspansywnej polityki zagranicznej, mającej na celu przygotowanie i rozpętanie nowej wojny światowej.

„Reparacje wojenne” z I wojny światowej

Na pierwszym etapie głównym czynnikiem mającym zapewnić penetrację amerykańskiego kapitału w Europie stały się długi wojenne z czasów I wojny światowej i ściśle z nimi związany problem reparacji niemieckich.

Po formalnym przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej, Stany Zjednoczone udzieliły sojusznikom (głównie Anglii i Francji) pożyczek w wysokości 8,8 miliarda dolarów. Łączna suma długów wojennych, wliczając pożyczki udzielone Stanom Zjednoczonym w latach 1919-1921, wyniosła ponad 11 miliardów dolarów.

Aby rozwiązać ten problem, państwa wierzycielskie próbowały narzucić niezwykle surowe warunki spłaty reparacji wojennych kosztem Niemiec. Było to spowodowane ucieczką niemieckiego kapitału za granicę i odmową płacenia podatków, co doprowadziło do deficytu budżetowego, który można było pokryć jedynie masową produkcją niezabezpieczonych marek niemieckich.

Rezultatem był upadek niemieckiej waluty – „wielka inflacja” z 1923 roku, kiedy dolar był wart 4,2 biliona marek. Niemieccy przemysłowcy zaczęli otwarcie sabotować wszelkie działania związane z wypłatą reparacji wojennych, co ostatecznie doprowadziło do słynnego „kryzysu Zagłębia Ruhry” – francusko-belgijskiej okupacji tego regionu w styczniu 1923 roku.

Anglo-amerykańskie elity rządzące, aby przejąć inicjatywę we własne ręce, czekały, aż Francja wciągnie się w ryzykowną przygodę i udowodni swoją niezdolność do rozwiązania problemu. Sekretarz stanu USA Hughes zauważył:

„Trzeba poczekać, aż Europa dojrzeje, żeby zaakceptować amerykańską propozycję”.

Nowy projekt powstał w głębi „JP Morgan & Co.” pod kierownictwem szefa Banku Anglii, Montagu Normana . U podstaw jego idei leżał przedstawiciel „Dresdner Bank” Hjalmar Schacht , który sformułował go w marcu 1922 roku na wniosek Johna Fostera Dullesa (przyszłego sekretarza stanu w gabinecie prezydenta Eisenhowera ) i doradcy prawnego prezydenta W. Wilsona na paryskiej konferencji pokojowej.

Dulles przekazał tę notatkę głównemu powiernikowi „JP Morgan & Co.”, który następnie, po konsultacji z Montagu Normanem, gubernatorem Banku Anglii, zarekomendował H. Schachta .

W grudniu 1923 roku H. Schacht został dyrektorem Reichsbanku i odegrał kluczową rolę w zbliżeniu anglo-amerykańskich i niemieckich elit finansowych.

Latem 1924 roku na konferencji w Londynie przyjęto projekt znany jako „plan Dawesa” (nazwa pochodzi od nazwiska przewodniczącego komisji ekspertów, który go stworzył – amerykańskiego bankiera i dyrektora jednego z banków grupy Morgan). Zaapelował on o zmniejszenie reparacji o połowę i rozstrzygnął kwestię źródeł ich pokrycia. Głównym celem było jednak zapewnienie korzystnych warunków dla amerykańskich inwestycji , co było możliwe jedynie dzięki stabilizacji marki niemieckiej.

W tym celu plan zakładał udzielenie Niemcom dużej pożyczki w wysokości 200 milionów dolarów, z czego połowę stanowił kredyt banku JP Morgan.

Tymczasem banki anglo-amerykańskie uzyskały kontrolę nie tylko nad transferem płatności niemieckich, ale także nad budżetem, systemem obiegu pieniężnego i w dużej mierze nad systemem kredytowym kraju.

Republika Weimarska

W sierpniu 1924 roku stara marka niemiecka została zastąpiona nową, ustabilizowaną sytuacją finansową w Niemczech, a jak pisze badacz G.D. Preparata, Republika Weimarska była przygotowana na:

„najbardziej malownicza pomoc gospodarcza w historii, po której nastąpiły najbardziej gorzkie żniwa w historii świata” — „niepowstrzymany potok amerykańskiej krwi wlał się w finansowe żyły Niemiec”.

Konsekwencje tego faktu dały o sobie znać już wkrótce.

Wynikało to przede wszystkim z faktu, że coroczne reparacje miały pokrywać kwotę długu spłacanego przez aliantów, utworzonych przez tzw. „ absurdalne koło weimarskie”.

Złoto, które Niemcy zapłaciły w formie reparacji wojennych, zostało sprzedane, zastawione i zniknęło w USA, skąd wróciło do Niemiec w ramach „planu pomocowego”, który przekazał je Anglii i Francji, a te z kolei miały spłacić dług wojenny Stanów Zjednoczonych. Następnie zostało ono obciążone odsetkami i ponownie wysłane do Niemiec. Ostatecznie wszyscy w Niemczech żyli w długach i było jasne, że gdyby Wall Street wycofał swoje pożyczki, kraj popadłby w całkowite bankructwo.

Po drugie, chociaż formalnie kredyt został wydany w celu zabezpieczenia płatności, w rzeczywistości służył on przywróceniu potencjału militarno-przemysłowego kraju.

Faktem jest, że Niemcom zapłacono akcjami przedsiębiorstw, dzięki czemu kapitał amerykański zaczął aktywnie integrować się z niemiecką gospodarką.

Łączna wartość inwestycji zagranicznych w niemieckim przemyśle w latach 1924–1929 wyniosła prawie 63 miliardy marek w złocie (30 miliardów stanowiły pożyczki), a spłata reparacji wojennych – 10 miliardów marek. 70% dochodów pochodziło od bankierów ze Stanów Zjednoczonych, a większość banków należała do JP Morgan. W rezultacie, w 1929 roku niemiecki przemysł zajmował drugie miejsce na świecie, ale w dużej mierze pozostawał w rękach wiodących amerykańskich grup finansowo-przemysłowych.

Inwestycje USA w nazistowskich Niemczech. Rockefeller finansował kampanię wyborczą Adolfa Hitlera.

„Interessen-Gemeinschaft Farbenindustrie” , główny dostawca niemieckiej machiny wojennej, sfinansował 45% kampanii wyborczej Hitlera w 1930 r. i znajdował się pod kontrolą „Standard Oil” Rockefellera.

Morgan, za pośrednictwem „General Electric”, kontrolował niemiecki przemysł radiowy i elektryczny za pośrednictwem AEG i Siemensa (do 1933 r. 30% akcji „General Electric” należało do AEG) za pośrednictwem spółki telekomunikacyjnej ITT — 40% sieci telefonicznej w Niemczech.

Ponadto posiadali 30% udziałów w spółce produkującej samoloty „Focke-Wulf” .

„General Motors”, należący do rodziny DuPont, przejął kontrolę nad „Oplem”.

Henry Ford kontrolował 100% akcji „Volkswagena”.

W 1926 roku, przy udziale Banku Rockefellera „Dillon, Reed & Co.”, narodził się drugi co do wielkości monopol przemysłowy w Niemczech po „IG Farben” — koncern metalurgiczny „Vereinigte Stahlwerke” (Trust Stalowy) Thyssen, Flick, Wolff, Feglera i inni.

Amerykańska współpraca z niemieckim kompleksem wojskowo-przemysłowym była tak intensywna i wszechobecna, że w 1933 roku kluczowe sektory niemieckiego przemysłu i duże banki, takie jak Deutsche Bank, Dresdner Bank, Danat-Bank (Darmstädter und Nationalbank) itp. znalazły się pod kontrolą amerykańskiego kapitału finansowego.

Równocześnie przygotowywano siłę polityczną, która miała odegrać kluczową rolę w planach anglo-amerykańskich. Mowa tu o finansowaniu partii nazistowskiej i osobiście Adolfa Hitlera.

Jak pisał w swoich pamiętnikach były kanclerz Niemiec Brüning , od 1923 roku Hitler otrzymywał duże sumy z zagranicy. Nie wiadomo, dokąd trafiały, ale trafiały za pośrednictwem banków szwajcarskich i szwedzkich.

Wiadomo również, że w 1922 roku w Monachium doszło do spotkania A. Hitlera z attaché wojskowym USA w Niemczech – kapitanem Trumanem Smithem – który sporządził szczegółowy raport dla swoich przełożonych w Waszyngtonie (w biurze wywiadu wojskowego), w którym wypowiadał się o Hitlerze w samych superlatywach.

Za pośrednictwem kręgu znajomych Smitha Hitler poznał niemiecko-amerykańskiego przedsiębiorcę Ernsta Franza Sedgwicka Hanfstaengla , absolwenta Uniwersytetu Harvarda, który odegrał ważną rolę w ukształtowaniu A. Hitlera jako polityka, zapewniając mu znaczące wsparcie finansowe, a także zapewniając mu kontakty i powiązania z wybitnymi osobistościami brytyjskiego establishmentu.

Hitler był przygotowany politycznie, jednak podczas gdy w Niemczech panowała Republika Weimarska, jego partia pozostawała na marginesie życia publicznego. Sytuacja zmieniła się dramatycznie wraz z początkiem kryzysu finansowego w 1929 roku.

Jesienią 1929 roku, po tym jak Rezerwa Federalna wywołała krach amerykańskiej giełdy, rozpoczął się trzeci etap strategii anglo-amerykańskiego establishmentu finansowego.

Rezerwa Federalna i JP Morgan podjęły decyzję o zaprzestaniu udzielania pożyczek Niemcom, zainspirowane kryzysem bankowym i depresją gospodarczą w Europie Środkowej. We wrześniu 1931 roku Anglia porzuciła standard złota, celowo niszcząc międzynarodowy system płatności i całkowicie odcinając dopływ „finansowego tlenu” do Republiki Weimarskiej.

Jednak w przypadku partii nazistowskiej zdarzył się cud finansowy : we wrześniu 1930 r., dzięki dużym darowiznom od Thyssena, „IG Farben” i przemysłowca Emila Kirdorfa (który był zdecydowanym zwolennikiem Adolfa Hitlera), partia nazistowska zdobyła 6,4 mln głosów i zajęła drugie miejsce w Reichstagu, po czym zaktywizowały się hojne inwestycje zagraniczne.

Głównym łącznikiem między wielkimi niemieckimi przemysłowcami a zagranicznymi finansistami stał się H. Schacht .

Tajne porozumienie z 1932 r.: Wall Street finansuje hitlerowską partię nazistowską

4 stycznia 1932 r. odbyło się spotkanie brytyjskiego finansisty Montagu Normana ( prezesa Banku Anglii) , Adolfa Hitlera i Franza von Papena (który kilka miesięcy później, w maju 1932 r., został kanclerzem). Na tym spotkaniu osiągnięto porozumienie w sprawie finansowania Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP, Partii Nazistowskiej).

W spotkaniu uczestniczyli również amerykańscy decydenci i bracia Dulles , o czym ich biografowie nie lubią wspominać.

To właśnie tutaj ostatecznie rozstrzygnięto kwestię przekazania władzy nazistom, a 30 stycznia 1933 roku Hitler został kanclerzem . W ten sposób rozpoczęła się realizacja czwartego etapu strategii.

Postawa elit rządzących Anglii i Ameryki wobec nowego rządu nazistowskiego była bardzo przychylna.

Gdy Hitler odmówił zapłaty reparacji, co naturalnie stawiało pod znakiem zapytania spłatę długów wojennych, ani Wielka Brytania, ani Francja nie przedstawiły mu roszczeń dotyczących tych płatności.

Co więcej, po wizycie w Stanach Zjednoczonych w maju 1933 r. H. Schacht ponownie został szefem Reichsbanku, a po spotkaniu z prezydentem USA i wielkimi bankierami na Wall Street, Ameryka przyznała Niemcom nowe pożyczki na łączną kwotę 1 miliarda dolarów.

W czerwcu, podczas podróży do Londynu i spotkania z Montagu Normanem, Schacht starał się również o brytyjską pożyczkę w wysokości 2 miliardów dolarów oraz o redukcję i zaprzestanie spłat starych pożyczek.

W ten sposób naziści osiągnęli to, czego nie udało im się osiągnąć za sprawą poprzedniego rządu.

Latem 1934 roku Wielka Brytania podpisała angielsko-niemieckie porozumienie transferowe, które stało się jednym z fundamentów brytyjskiej polityki wobec III Rzeszy, a pod koniec lat 30. XX wieku Niemcy stały się głównym partnerem handlowym Anglii.

Schroeder Bank został głównym agentem Niemiec w Wielkiej Brytanii, a w 1936 r. jego biuro w Nowym Jorku połączyło siły z Rockefellerami, aby utworzyć bank inwestycyjny „Schroeder, Rockefeller & Co.”, który magazyn „Times” nazwał „gospodarczą osią propagandową Berlin-Rzym”.

Jak sam Hitler przyznał, oparł swój czteroletni plan na zagranicznych pożyczkach finansowych, więc nie wzbudził on w nim najmniejszego niepokoju.

W sierpniu 1934 roku amerykańska firma Standard Oil [należąca do Rockefellerów] w Niemczech nabyła 730 000 akrów ziemi i zbudowała duże rafinerie ropy naftowej, które zaopatrywały nazistów w ropę . W tym samym czasie Niemcy potajemnie przejęły od Stanów Zjednoczonych najnowocześniejszy sprzęt dla fabryk samolotów, co miało zapoczątkować produkcję niemieckich samolotów.

Niemcy otrzymały dużą liczbę patentów wojskowych od amerykańskich firm Pratt & Whitney, Douglas, Curtis Wright, a amerykańska technologia służyła do budowy „Junkersa-87”. W 1941 roku, podczas II wojny światowej, amerykańskie inwestycje w gospodarkę Niemiec wyniosły 475 milionów dolarów. „Standard Oil” zainwestował 120 milionów dolarów, General Motors – 35 milionów dolarów, ITT – 30 milionów dolarów, a Ford – 17,5 miliona dolarów.

Bliska współpraca finansowa i gospodarcza angielsko-amerykańskich i nazistowskich kręgów biznesowych stała się tłem, na którym w latach 30. XX wieku polityka ustępstw doprowadziła do II wojny światowej.

Obecnie elity finansowe świata wdrożyły Wielki Kryzys 2.0 [2008] , po którym nastąpiło przejście w stronę „Nowego Porządku Świata ”.

Jurij Rubcow jest doktorem nauk historycznych, członkiem Rosyjskiej Akademii Nauk Wojskowych i członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Historyków II Wojny Światowej

Źródło: https://www.globalresearch.ca/history-of-world-war-ii-nazi-germany-was-financed-by-the-federal-reserve-and-the-bank-of-england/5530318