250 lat Stanów Zjednoczonych: W jaki sposób zwyciężyła rewolucja – i kto sprzedał kraj bankierom centralnym

4 lipca 1776 roku trzynaście brytyjskich kolonii odłączyło się od Korony. Buntowały się przeciwko podatkom nakładanym bez politycznej reprezentacji oraz przeciwko odległej władzy, która je grabiła. Dwa i pół wieku później Ameryka świętuje swoje urodziny. Jednak z dawnej obietnicy wolności niewiele już pozostało w obliczu państwa głęboko zadłużonego, nadmiernie regulowanego i uzależnionego od polityki banku centralnego. Brytyjczycy zostali wyparci – na ich miejsce wkroczył nieuregulowany system bankowości centralnej, który przekształcił Stany Zjednoczone w państwo głęboko zadłużone.

Historia powstania Stanów Zjednoczonych jest często opowiadana jako heroiczny akt wyzwolenia przeciwko najpotężniejszemu imperium świata. Odważni osadnicy, George Washington w lodowatym śniegu, a na końcu triumf wolności. Ta narracja pomija jednak kluczowe pole bitwy: kontrolę nad pieniądzem. Historia Ameryki od samego początku jest zaciętą walką między suwerennymi obywatelami a oligarchią finansową, która chciała decydować o losach kraju. Jest to opowieść o tym, jak kraj ten zdobył niezależność polityczną, nadał sobie żelazne prawa konstytucyjne – a swoją wolność gospodarczą poświęcił w końcu na rzecz maszyn do drukowania pieniędzy.

„Continental”: pierwsza wielka katastrofa związana z pieniądzem fiducjarnym

Rewolucjoniści z 1776 roku mieli ogromny problem: wojny kosztują pieniądze, i to dużo pieniędzy. Ponieważ Kongres Kontynentalny nie mógł nakładać podatków, sięgnął po najbardziej zgubne ze wszystkich narzędzi – uruchomił prasę drukarską. „Dolar kontynentalny”, niepokryty metalami szlachetnymi ani stabilnymi dochodami podatkowymi, został stworzony z niczego, aby opłacić żołnierzy i broń. Wynik był do przewidzenia. Najpierw papierowe pieniądze sfinansowały wojnę, a potem nieuchronna inflacja pochłonęła dobrobyt obywateli.

W ciągu zaledwie kilku lat waluta dramatycznie straciła na wartości. Na początku 1780 roku nawet Kongres Kontynentalny musiał przyznać, że jego papierowe pieniądze stały się praktycznie bezwartościowe. Powiedzenie „Not worth a Continental” (Nie warte ani jednego kontynentalnego) zapadło głęboko w amerykańskiej pamięci. Ojcowie założyciele na własne oczy widzieli, jak niepokryty papierowy pieniądz (pieniądz fiducjarny) rujnował społeczeństwa. Właśnie dlatego zapisali w Konstytucji, że stany mogą akceptować jako prawny środek płatniczy wyłącznie złote i srebrne monety. To ważna lekcja, o której dzisiejszy Waszyngton już dawno zapomniał.

Banki centralne: koń trojański młodej republiki

Alexander Hamilton, pierwszy minister finansów Stanów Zjednoczonych, położył podwaliny pod amerykański system zadłużenia. Uważał on, że dług publiczny jest narzędziem pozwalającym na scentralizowane kierowanie młodym państwem oraz wiązanie interesów bogatych wierzycieli z państwem. W 1791 roku doprowadził do powstania „First Bank of the United States”. Thomas Jefferson i James Madison dostrzegli zbliżające się niebezpieczeństwo. Jefferson głęboko nie ufał koncentracji władzy finansowej. Uważał, że republika jest zagrożona, gdy kredyt, przywileje państwowe i wpływy polityczne skupiają się w tych samych rękach. Zdecentralizowana republika obywatelska stanowiła tutaj kontrast w stosunku do wizji gigantycznej machiny finansowej, która finansuje państwo na kredyt dla dobra oligarchii finansowej.

O tym, że zagrożenie to było realne, przekonał prezydent Andrew Jackson, gdy w latach 30. XIX wieku wypowiedział wojnę „Second Bank of the United States”. Jackson odmówił bankowi przedłużenia koncesji, pozbawił go funduszy federalnych i zarzucił elitarnym udziałowcom korumpowanie systemu politycznego. Prezydent Jackson dokonał tego, co dziś, w obliczu ogromnych kwot zadłużenia, jest nie do pomyślenia: spłacił amerykański dług publiczny co do ostatniego centa. Za rządów Jacksona dług federalny został faktycznie całkowicie spłacony w 1835 roku – do dziś jest to jedyny taki przypadek w historii Stanów Zjednoczonych.

1913: Zamach stanu na wyspie Jekyll

Rok 1913 oznacza faktyczny upadek amerykańskiej suwerenności finansowej. W wyniku tajnych uzgodnień wpływowych polityków, ekspertów finansowych i bankierów na prywatnej wyspie Jekyll Island położono podwaliny pod późniejszy System Rezerwy Federalnej. Wśród uczestników znaleźli się senator Nelson Aldrich, partner J.P. Morgana Henry Davison, prezes National City Bank Frank Vanderlip oraz bankier Paul Warburg. Uczestnicy celowo utrzymywali spotkanie w tajemnicy, ponieważ ich powiązania z Wall Street byłyby politycznie bardzo kłopotliwe. Tak narodził się System Rezerwy Federalnej – i to nie jako instytucja państwowa, lecz jako kartel prywatnych interesów bankowych, wyposażony w przywilej tworzenia z niczego pieniądza najpotężniejszego narodu na świecie.

Od momentu powstania Fed dolar amerykański stracił około 96 procent swojej siły nabywczej. Bank centralny okazał się dokładnie tą maszyną do wywłaszczania, przed którą zawsze ostrzegał Jefferson. Poprzez inflację – najbardziej ukryty ze wszystkich podatków – dobrobyt zwykłych pracowników i oszczędzających jest redystrybuowany w górę, do państwa i elity finansowej. Report24 informował już o katastrofalnych skutkach dla zwykłych ludzi wynikających z rezygnacji ze standardu złota.

Współczesna orgia zadłużenia

Obecnie dług publiczny Stanów Zjednoczonych wynosi ponad 39 bilionów dolarów. Jest to kwota przekraczająca wszelkie ludzkie wyobrażenia. Obsługa odsetek stanowi obecnie jedną z największych pozycji w budżecie federalnym USA i osiąga wielkość dorównującą budżetowi wojskowemu, a według niektórych szacunków już go przewyższa. System ten jest matematycznie skazany na upadek. Jest on sztucznie podtrzymywany jedynie dzięki coraz to nowym, tanim środkom z Rezerwy Federalnej oraz zależności świata od rezerw dolarowych.

Bez systemu pieniądza fiducjarnego, w którym państwa na stałe finansują się za pomocą obligacji, a banki centralne w czasach kryzysu zabezpieczają płynność systemu, obecne gigantyczne deficyty, pakiety ratunkowe i długotrwałe zaangażowanie wojskowe byłyby w tej formie praktycznie niemożliwe do sfinansowania. „Limit zadłużenia” w Waszyngtonie również stał się jedynie regularnym spektaklem polityczno-partyjnym – i tak jest on ciągle podnoszony po tym, jak obie rządzące partie uzgodnią odpowiednie układy.

Ostatni akt: cyfrowa waluta banku centralnego (CBDC)

Amerykanie, dzięki politykom działającym wbrew ich interesom, zamienili swoją ciężko wywalczoną wolność i niezależność na niepokryty weksel. Fundament republiki, oparty niegdyś na złocie i srebrze, został zastąpiony wiarą w nieograniczone linie kredytowe oraz geopolityczną dominację i siłę przebicia amerykańskich sił zbrojnych.

Jednak system chwieje się, a elity finansowe przygotowują kolejny etap. To, co rozpoczęło się w 1913 roku wraz z powstaniem Fed, ma teraz doprowadzić do wprowadzenia cyfrowych walut banku centralnego (CBDC) i cyfrowych tożsamości. Gdy jednak pieniądze obywateli zostaną w pełni zdigitalizowane i powiązane z sieciami kontroli banków centralnych, nie będzie już ucieczki z systemu pieniądza dłużnego. Wtedy to algorytm banku centralnego będzie decydował, gdzie, co i czy w ogóle będziemy mogli jeszcze kupować.

Amerykanie z 1776 roku chwycili za broń, ponieważ odległy król nałożył na nich ogromne podatki. Dzisiaj banki centralne i rządy świata zachodniego narzucają swoim obywatelom ciężar długu, który zniewala ich na pokolenia. Być może nadszedł czas, aby przypomnieć sobie, przeciwko czemu naprawdę walczyli niegdyś ojcowie założyciele i dążący do suwerenności koloniści.

Źródło: https://report24.news/250-jahre-usa-wie-die-revolution-siegte-und-das-land-an-die-notenbanker-verkauft-wurde/