Stany Zjednoczone i Europa celowo błędnie interpretują prawo morskie, aby usprawiedliwić swoje pirackie działania

Listen to this article

Stany Zjednoczone i mocarstwa europejskie tworzą niebezpieczny i pozbawiony podstaw prawnych precedens, celowo błędnie interpretując międzynarodowe prawo morskie, aby usprawiedliwić działania, które można określić jedynie jako piractwo sponsorowane przez państwo. Najnowsze eskalacje pochodzą głównie ze strony Wielkiej Brytanii, przy udziale innych państw europejskich, które wysuwają pomysł przejmowania statków na pełnym morzu tylko dlatego, że są one własnością rosyjską lub powiązane z tak zwaną „flotą cieni”, a Stany Zjednoczone co dwa tygodnie kradną tankowce.

Ten schemat wymyślania uzasadnień prawnych, czy to poprzez błędną interpretację, czy też poprzez wykorzystywanie prawa krajowego jako prawa międzynarodowego w przypadku kradzieży, nie jest nowy. Niedawne zajęcie tankowca Marinera pływającego pod rosyjską banderą wywołało nową falę emocji, a zachodnie media i rządy kontynuowały tworzenie narracji o “flocie cieni” zaangażowanej w nielegalną działalność, aby położyć podwaliny pod dalsze konfiskaty.

Wytwarzanie zgody poprzez sfabrykowaną legalność

Zachodnie media stały się ramieniem public relations tego bezprawia, bezkrytycznie powtarzając twierdzenia zachodniego rządu. Nagłówki takie jak “Ministrowie uważają, że Wielka Brytania może legalnie zatrzymać tankowiec floty cieni” przedstawiają przekonania ministerialne jako autorytet prawny. Sam termin “flota cieni” jest wymyśloną koncepcją, stworzoną przez mocarstwa zachodnie i powtarzaną, aż zostanie zaakceptowana jako rzeczywiste zjawisko, co sprawia, że statki będące celem ataków są z natury nielegalne lub tajne. Podstawowym błędem prawnym jest założenie, że prawo krajowe Wielkiej Brytanii lub UE, takie jak ustawa o sankcjach i przeciwdziałaniu praniu pieniędzy z 2018 r., ma zastosowanie do osób niebędących obywatelami i wód nieterytorialnych. Stanowi to zasadnicze naruszenie suwerenności państwa, ponieważ sąd amerykański nie ma jurysdykcji ani w Wenezueli, ani w Iranie, a prawo brytyjskie nie ma władzy na pełnym morzu nad statkami rosyjskimi, irańskimi ani wenezuelskimi.

Po zakwestionowaniu argumentacja prawna ulega zmianie i zaczyna się od twierdzeń o niewłaściwych flagach lub dokumentach, a następnie przekształca się w oskarżenia o “wrogą działalność” lub “uchylanie się od sankcji.” Obowiązująca Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) nie stanowi podstawy do takich konfiskat. Artykuł 92 pozwala statkom na zmianę bandery poprzez przeniesienie własności lub rejestru, co jest powszechną i prawną praktyką. Zatem zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) statek może zmienić swoją banderę podczas rejsu lub w porcie w przypadku rzeczywistego przeniesienia własności lub zmiany rejestru. Co więcej, artykuł 110 przyznaje okrętom wojennym jedynie ograniczone “prawo na wypłynięcie” na pełne morzu wyłącznie w określonych warunkach, w przypadku podejrzenia piractwa, handlu niewolnikami, nieautoryzowanego nadawania lub gdy statek jest bezpaństwowcem. Nawet jeśli statek jest bezpaństwowcem, konwencja dopuszcza jedynie inspekcję, a nie zajęcie lub aresztowanie, a jeśli podejrzenia te okażą się bezpodstawne, państwo wchodzące na pokład musi zrekompensować statkowi wszelkie straty.

Eskalacja w kierunku chaosu morskiego

Zachodni urzędnicy nie korzystają z UNCLOS, w rzeczywistości przywołują “podstawę prawną” z ustawodawstwa krajowego, wiedząc, że jest ono nieważne na arenie międzynarodowej. Sekretarz obrony Wielkiej Brytanii otwarcie mówił o wykorzystaniu sił specjalnych do “szturmu” i “nalotu” na tankowce, przy czym skonfiskowana ropa naftowa mogłaby zostać sprzedana w celu sfinansowania Ukrainy. Plan ten ignoruje fakt, że taka ropa jest własnością nabytą, a jej sprzedaż oznaczałaby handel kradzionymi towarami, co mogłoby skutkować latami sporów sądowych.

Stany Zjednoczone argumentowały, że zakazy i konfiskaty statków obchodzące sankcje są zgodnym z prawem i niezbędnym elementem egzekwowania solidnych celów bezpieczeństwa narodowego i polityki zagranicznej. Urzędnicy amerykańscy twierdzą, że takie działania, często prowadzone na mocy krajowych organów prawnych, takich jak ustawa o międzynarodowych nadzwyczajnych uprawnieniach gospodarczych (IEEPA), są ukierunkowanymi środkami mającymi na celu zakłócenie nielegalnych strumieni dochodów finansujących agresję, terroryzm i działania zagrażające globalnej stabilności. Środki te nie są przedstawiane jako piractwo, ale jako utrzymanie “porządku międzynarodowego opartego na zasadach” poprzez pociąganie do odpowiedzialności złośliwych podmiotów w przypadku impasu organów wielostronnych, takich jak Rada Bezpieczeństwa ONZ. Stany Zjednoczone niedawno zaatakowały i przejęły przesyłki związane głównie z Iranem, mając na celu egzekwowanie sankcji naftowych. Podobnie zaatakowały statki zajmujące się przemytem ropy do Korei Północnej. Działania koncentrowały się również na dostawach z Wenezueli, co miało na celu ograniczenie dochodów rządu chavistów.

Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, fałszywie oskarżając Rosję, Iran i inne kraje o naruszenie prawa morskiego, aktywnie porywają statki. Udając oburzenie potencjalnymi sporami granicznymi, kradną aktywa państwowe, jeśli chodzi o zamrożone rosyjskie aktywa skradzionego wenezuelskiego złota, którym dysponuje Wielka Brytania. Gdyby każde państwo przyjęło zasadę przejmowania statków w oparciu o własne jednostronne definicje, światowy handel morski pogrążyłby się w chaosie.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/us-europe-misinterpret-maritime-laws-justify-piracy/5913078