Kto naprawdę finansuje Agendę Klimatyczną?

W Europie i Stanach Zjednoczonych polityka klimatyczna stała się jednym z najważniejszych czynników wpływających na politykę publiczną, oddziałując na energetykę, finanse, rolnictwo, transport, mieszkalnictwo i przemysł.

Za tą transformacją stoi rozległa sieć fundacji filantropijnych, organizacji pozarządowych, ośrodków analitycznych, instytucji finansowych i grup rzeczniczych, które pomogły ukształtować zarówno opinię publiczną, jak i proces decyzyjny. Rodzi to ważne pytanie: kto zbudował i sfinansował ten rozbudowany system polityki klimatycznej?

Większość ludzi zakłada, że polityka klimatyczna powstaje w toku normalnego procesu demokratycznego.

Naukowcy publikują badania, rządy konsultują się z ekspertami, ustawodawcy debatują nad propozycjami, a wybrani przedstawiciele decydują o kierunku polityki publicznej. Jednak zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych, rozległa sieć fundacji filantropijnych, organizacji pozarządowych, ośrodków analitycznych, grup interesu i instytucji finansowych również odgrywa ważną rolę w kształtowaniu polityki klimatycznej i opinii publicznej.

Samo lobbingowanie nie jest ani niezwykłe, ani z natury niewłaściwe. Warto bliżej przyjrzeć się skali, finansowaniu i wpływom organizacji promujących dzisiejszą agendę klimatyczną – oraz źródłom ich finansowania.

Jedną z organizacji, która cieszy się coraz większym zainteresowaniem, jest Europejska Fundacja Klimatyczna (ECF), założona w 2008 roku i mająca siedzibę w Hadze. Chociaż siedziba znajduje się w Europie, wielu z największych darczyńców Fundacji to duże amerykańskie organizacje filantropijne, co ilustruje coraz bardziej transatlantycki charakter działań na rzecz klimatu.

Holenderski dziennikarz naukowy Marcel Crok niedawno zbadał rolę Fundacji w europejskiej polityce klimatycznej, argumentując, że stała się ona jedną z najbardziej wpływowych europejskich organizacji filantropijnych zajmujących się klimatem, pozostając jednocześnie w dużej mierze nieznaną poza kręgami specjalistów. Jego badania podnoszą istotne pytania dotyczące finansowania i organizacji współczesnej działalności na rzecz klimatu.

Według publicznie dostępnych informacji, na które powołuje się Crok, ECF otrzymało około 275 milionów euro dofinansowania w 2023 roku. Wśród wymienionych darczyńców znajduje się kilka dużych amerykańskich organizacji filantropijnych, w tym Bloomberg Philanthropies, Fundacja Williama i Flory Hewlett oraz Rockefeller Brothers Fund, a także szereg europejskich fundacji charytatywnych.

Wśród beneficjentów grantów znajdują się organizacje badawcze, organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska, grupy zajmujące się obroną prawną, inicjatywy komunikacyjne i projekty medialne. Crok zauważa, że organizacje takie jak Carbon Brief, Europejskie Biuro Ochrony Środowiska (European Environment Bureau) i CAN Europe otrzymały wsparcie ECF, a Carbon Brief publicznie ujawnia takie finansowanie w ramach swojej polityki przejrzystości.

Żadna z tych informacji nie jest ukryta. Są one dostępne w sprawozdaniach rocznych, ujawnieniach dotyczących dotacji i zeznaniach podatkowych. Jednak stosunkowo niewiele uwagi opinii publicznej poświęcono temu, jak te sieci filantropijne działają wspólnie lub w jakim stopniu mogą wpływać na politykę klimatyczną i debatę publiczną po obu stronach Atlantyku.

Polityka klimatyczna wykracza dziś daleko poza naukę o klimacie. Zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych, w coraz większym stopniu wpływa na strategię przemysłową, regulacje finansowe, bankowość, rolnictwo, transport, mieszkalnictwo, podatki i długoterminowe decyzje inwestycyjne. Rządy współpracują obecnie z organizacjami pozarządowymi, fundacjami filantropijnymi, instytutami badawczymi, instytucjami finansowymi i organizacjami sektora prywatnego w zakresie opracowywania polityki klimatycznej i energetycznej.

Sama ustawa o redukcji inflacji z 2022 r. pierwotnie zakładała przeznaczenie szacowanej kwoty 369 miliardów dolarów na programy związane z bezpieczeństwem energetycznym i klimatem , w tym dotacje i ulgi podatkowe, co zwiększyło znaczenie zrozumienia organizacji, które pomagają kształtować debaty na temat polityki klimatycznej.

Finanse klimatyczne i sektor bankowy

Jednym z przykładów tego szerszego ekosystemu finansowania jest jego rosnące powiązanie z międzynarodowym sektorem finansowym. W ciągu ostatniej dekady duże amerykańskie i międzynarodowe banki, firmy zarządzające aktywami oraz korporacje międzynarodowe coraz bardziej angażowały się w tworzenie ram finansowych związanych z klimatem.

W grudniu 2015 r. Rada ds. Stabilności Finansowej powołała Zespół ds. Ujawnień Finansowych Związanych z Klimatem (TCFD), który reprezentuje aktywa o wartości 118 bilionów dolarów na całym świecie[1]. Zespół ten zrzesza przedstawicieli wielu największych światowych instytucji finansowych i korporacji w celu opracowania standardów raportowania ryzyka klimatycznego. W kolejnych latach ujawnianie informacji związanych z klimatem szybko stało się integralną częścią zarządzania inwestycjami, Wall Street, regulacji bankowych i ładu korporacyjnego.

Krytycy twierdzą jednak, że przyspieszyły one również finansjalizację polityki klimatycznej, wprowadzając cele zerowej emisji netto do bankowości, inwestycji i podejmowania decyzji korporacyjnych.

Kiedy największe światowe banki, korporacje i instytucje jednoczą się, by forsować program walki ze zmianami klimatu, który – moim zdaniem – nie jest poparty solidnymi dowodami empirycznymi, widać, że za kulisami kryje się inny program. Ten program klimatyczny próbuje przekonać społeczeństwo do poświęceń i akceptacji znaczących zmian gospodarczych i społecznych pod emocjonalnym pretekstem „ratowania naszej planety”. Tymczasem korporacje, instytucje finansowe i fundusze inwestycyjne mogą odnieść korzyści finansowe, a instytucje polityczne wdrażają globalne, technokratyczne systemy polityczne pod hasłem walki ze zmianami klimatu wywołanymi przez antropogeniczny CO2. Ostatecznie krytycy argumentują, że program ten jest zgodny z celami Agendy 2030 ONZ, jednocześnie tworząc, lub potencjalnie tworząc, biliony dolarów nowych możliwości finansowych dla dużych banków i firm inwestycyjnych.

Jako były doradca naukowy w brytyjskim Departamencie Energii i Zmian Klimatu oraz jeden z ponad 2000 naukowców i pracowników naukowych, którzy podpisali Światową Deklarację Klimatyczną Clintel, uważam, że ta bliska relacja między polityką klimatyczną a instytucjami finansowymi zasługuje na znacznie większą uwagę opinii publicznej. Deklaracja Clintel dowodzi, że CO₂ nie jest dominującym czynnikiem wpływającym na klimat, a naturalna zmienność odgrywa znacznie większą rolę, niż się powszechnie uważa.

Rola fundacji rodziny Rockefeller

Szczególną uwagę przyciągnęło również wsparcie rodziny Rockefellerów dla inicjatyw klimatycznych. W raporcie zatytułowanym „The Rockefeller Way: The Family’s Covert ‘Climate Change’ Plan”, opublikowanym przez Energy & Environmental Legal Institute w grudniu 2016 r., opisano, jak dynastia bankowa Rockefellerów stała się czołowymi orędownikami globalnego programu ostrzegania przed zmianami klimatu. W artykule opublikowanym przez instytut[2] czytamy:

„W swoim Przeglądzie Programu Zrównoważonego Rozwoju, Rockefeller Brothers Fund szczyci się tym, że jest jednym z pierwszych głównych aktywistów na rzecz globalnego ocieplenia… Ich niezwykle złożona integracja funduszy hedgingowych, powiązanych stanowisk w zarządach i organizacji non-profit ukierunkowała politykę publiczną w tych kwestiach i zapewniła im wiedzę o rynkach wschodzących oraz dostęp do zasobów naturalnych krajów rozwijających się…”

Scenariusz klimatyczny, który stoi za dekadą alarmizmu, nie jest już uważany za prawdopodobny

Kolejny ważny rozwój sytuacji spotkał się z zaskakująco niewielkim zainteresowaniem opinii publicznej. Twórcy kolejnej generacji oficjalnych scenariuszy klimatycznych doszli do wniosku, że ścieżki o najwyższych emisjach, w tym RCP 8.5 i SSP5-8.5, nie są już uważane za wiarygodne reprezentacje prawdopodobnego rozwoju sytuacji w przyszłości. Ponieważ scenariusze te wpłynęły na tysiące badań, rekomendacji politycznych i doniesień medialnych, ta zmiana ma istotne implikacje. Szczegółowo analizuję tę kwestię w moim wcześniejszym artykule „ Scenariusz klimatyczny, który zmienił świat — a teraz jest po cichu porzucany” .

Szersze pytanie dotyczy założeń leżących u podstaw dzisiejszych modeli klimatycznych. Czy dwutlenek węgla rzeczywiście jest dominującym czynnikiem klimatycznym, jak twierdzi Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu ONZ (IPCC), i czy obecne modele potrafią wyizolować jego wpływ z precyzją sugerowaną przez współczesne badania atrybucji? Wielu naukowców i badaczy – w tym ponad 2000 sygnatariuszy Światowej Deklaracji Klimatycznej Clintel – argumentuje, że CO₂ nie jest dominującym czynnikiem klimatycznym , a naturalna zmienność odgrywa znacznie większą rolę, niż się powszechnie uważa.

Wniosek

Zwolennicy argumentują, że finansowanie inicjatyw na rzecz zerowej emisji netto przyspiesza działania w obliczu pilnego globalnego wyzwania. Krytycy twierdzą, że skoncentrowane finansowanie filantropijne wzmacnia określone perspektywy polityczne, jednocześnie zmniejszając widoczność alternatywnych punktów widzenia w debacie publicznej.

Niezależnie od poglądów na naukę o klimacie, organizacje wydające setki milionów dolarów i euro na wpływanie na opinię publiczną i politykę publiczną zasługują na większą przejrzystość i kontrolę społeczną. Niezależnie od tego, czy w Europie, czy w Stanach Zjednoczonych, obywatele mają prawo wiedzieć, kto kształtuje politykę klimatyczną, jak jest ona finansowana i czy konkurencyjne poglądy naukowe są sprawiedliwie rozpatrywane.

Kwestie te zostały omówione bardziej szczegółowo w wydaniu mojej książki „Climate CO₂ Hoax: How Bankers Hijacked the Real Environment Movement” z 2026 roku . Jej celem jest odróżnienie autentycznych obaw o środowisko od twierdzeń, które – moim zdaniem – nie są poparte solidnymi dowodami empirycznymi.