Słoneczne rozwiązanie? Wysokie dawki witaminy D obiecujące we wczesnym stadium stwardnienia rozsianego

Czy wysokie dawki „witaminy słońca” mogą pomóc spowolnić postęp stwardnienia rozsianego (SM)? Wyniki nowego badania klinicznego sugerują, że tak. W badaniu, które może potencjalnie wstrząsnąć sposobem myślenia lekarzy o leczeniu stwardnienia rozsianego, naukowcy odkryli, że wysokie dawki witaminy D znacznie zmniejszają aktywność choroby u osób z wczesnym stadium stwardnienia rozsianego lub klinicznie izolowanym zespołem (CIS). Opublikowane w JAMA badanie wykazało, że pacjenci przyjmujący 100 000 IU witaminy D3 (cholekalcyferolu) co dwa tygodnie przez okres dwóch lat mieli lepsze wyniki zdrowotne niż ci, którym podawano placebo.

SM, przewlekła choroba atakująca ośrodkowy układ nerwowy, często zaczyna się od pojedynczego ostrego epizodu zapalenia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego) lub poprzecznego zapalenia rdzenia kręgowego (zapalenie rdzenia kręgowego). Późniejsze objawy mają szeroki zakres i różnią się w zależności od pacjenta, ale mogą obejmować osłabienie mięśni, problemy z koordynacją i równowagą, odczucia takie jak drętwienie, kłujące bóle lub „mrowienie” oraz problemy z pamięcią. W niektórych przypadkach choroba prowadzi do utraty zdolności pisania, mówienia lub chodzenia.

Termin „klinicznie izolowany zespół” (CIS) odnosi się do pierwszego epizodu objawów neurologicznych spowodowanych stanem zapalnym lub demielinizacją (uszkodzeniem ochronnej powłoki włókien nerwowych) w ośrodkowym układzie nerwowym. Nie każdy, kto doświadcza CIS, rozwija pełnoobjawowe SM, ale dla tych, którzy to robią, spowolnienie postępu choroby ma kluczowe znaczenie.

Mniej nowych zmian i mniejsza aktywność choroby

Przeprowadzone w formie podwójnie ślepej próby klinicznej kontrolowanej placebo badanie objęło 303 uczestników w latach 2013-2020 w ośrodkach stwardnienia rozsianego we Francji. Każdy uczestnik został losowo przydzielony do otrzymywania wysokich dawek witaminy D lub placebo. Pacjenci otrzymujący już terapie modyfikujące przebieg choroby zostali wykluczeni z badania. Przeciętny uczestnik miał 34 lata, a 70 procent z nich stanowiły kobiety.

Naukowcy odkryli, że aktywność choroby wystąpiła u 60,3 procent osób przyjmujących witaminę D, w porównaniu do 74,1 procent w grupie placebo. Pacjenci otrzymujący witaminę D spędzili średnio 432 dni bez aktywności choroby, w porównaniu do 224 dni w grupie placebo. Skany MRI wykazały mniej nowych zmian (obszarów uszkodzeń w mózgu lub rdzeniu kręgowym) i mniejszą aktywność choroby w grupie przyjmującej witaminę D. Na podstawie tych ustaleń naukowcy doszli do wniosku, że dalsze badania są uzasadnione.

Rozwiązanie zagadki stwardnienia rozsianego

Ponieważ leki na stwardnienie rozsiane często wiążą się ze znacznymi skutkami ubocznymi i wysokimi kosztami, skuteczna, bezpieczna i niedroga opcja, taka jak witamina D, może potencjalnie zmienić zasady gry. Obiecujące jest zatem to, że nowe badanie pojawia się w czasie, w którym rośnie liczba dowodów na to, że brak witaminy D zwiększa ryzyko rozwoju stwardnienia rozsianego. Badania wykazały również, że osoby z wysokim poziomem witaminy D przed 20 rokiem życia mają niższe ryzyko rozwoju choroby w późniejszym okresie życia. Staje się zatem jasne, że witamina D odgrywa ważną rolę w zapobieganiu stwardnieniu rozsianemu.

Ostatecznie jednak, aby rozwiązać zagadkę stwardnienia rozsianego, witamina D będzie tylko jedną częścią historii. Inne składniki odżywcze, o których już wiadomo, że są ważne w tej chorobie, obejmują witaminę B12, koenzym Q10 (CoQ10), biotynę, kwas liponowy, L-karnitynę, wielonienasycone kwasy tłuszczowe i witaminę E. Wskazując na stosowanie terapii wieloskładnikowych, istnienie tej wiedzy dodatkowo wspiera koncepcję medycyny komórkowej dr Ratha i podejście synergii składników odżywczych opracowane przez naukowców z Dr. Rath Research Institute. Im bardziej rozpowszechni się świadomość tego kierunku terapeutycznego, tym większy będzie potencjał do poważnej zmiany w sposobie leczenia stwardnienia rozsianego i innych schorzeń neurologicznych w naszych systemach opieki zdrowotnej.