Chrzest niemowląt: Czy powinniśmy chrzcić niemowlęta?

Listen to this article

Autor: Skyler Meek

Czy powinniśmy chrzcić niemowlęta? Czy Biblia wspomina o tej praktyce? Odpowiadam na te pytania i przedstawiam typowe argumenty pojawiające się w debacie na temat chrztu niemowląt.

Jeśli chodzi o chrzest niemowląt, istnieje wiele osób wierzących po obu stronach sporu. Niektórzy uważają, że chrzest powinien odbywać się dopiero wtedy, gdy dana osoba osiągnie wiek pozwalający jej zrozumieć i podjąć osobistą decyzję o chrzcie. Inni uważają (z różnych powodów), że chrzest powinien odbywać się jak najszybciej po urodzeniu.

Przyjrzyjmy się obu stronom tej kwestii i spróbujmy ustalić, czy chrzest niemowląt jest dobrym pomysłem.

Czym jest chrzest niemowląt?

Chrzest niemowląt to rytuał, podczas którego niemowlę lub małe dziecko zostaje „ochrzczone”, zazwyczaj poprzez pokropienie lub polanie głowy wodą. Praktyka ta jest najbardziej powszechna w wyznaniach chrześcijańskich, takich jak kościół katolicki, prawosławny i luterański. Niemal każde wyznanie chrześcijańskie praktykuje jednak chrzest wodny jako kategorię. Różni się on od innych rodzajów chrztu występujących w Piśmie Świętym.

Istnieje kilka różnych szkół myślenia na temat tego, dlaczego chrzest niemowląt jest wykonywany. Jedna z wierzeń głosi, że chrzest zmywa „grzech pierworodny”.

Innym powodem praktykowania chrztu niemowląt jest to, że jest on postrzegany jako znak przymierza Boga z Jego ludem. Kiedy dziecko zostaje ochrzczone, zostaje włączone do wspólnoty wiernych i staje się częścią rodziny Bożej. W tym artykule przyjrzymy się zasadności tych powodów oraz innym argumentom.

Historia chrztu niemowląt

Istnieje wiele źródeł przytaczających dowody na praktykowanie chrztu w pierwszych wiekach po śmierci Chrystusa. Dowody dotyczące konkretnie praktyki chrztu niemowląt pochodzą już z około 130 roku n.e. Wiele z nich to anegdotyczne cytaty, które sugerują, że autorzy mieli na myśli chrzest. Należą do nich na przykład wypowiedzi Polikratesa, biskupa Efezu w 190 roku n.e.:

Fragment z „Historii Kościoła” Euzebiusza, V:24:7 „Ja zatem, bracia, który przeżyłem sześćdziesiąt pięć lat w Panu”

Argumentem wynikającym z tego cytatu jest to, że Polikrates chwali się swoim chrztem niemowlęcym. W przeciwnym razie nie byłby „w Panu”. Zwróć uwagę, że w tym stwierdzeniu nie ma żadnej wzmianki o chrzcie. Czy to możliwe, że Polikrates połączył to stwierdzenie ze swoim rzekomym chrztem niemowlęcym? Jasne. Jednak możliwe jest również, że użył tego terminu w sensie ogólnym. Podobnie jak termin A.D. oznacza (to znaczy „w roku naszego Pana”).

Niezależnie od tego, co miał na myśli, moim zdaniem praktyki „wczesnego kościoła” nie wymagają powielania tych praktyk. Z pewnością zgodzilibyśmy się, że krucjaty były złym zwyczajem. Nie naśladujemy ich jednak tylko dlatego, że były one bliższe czasom powstania kościoła w Chrystusie. Podobnie praktyki różnych chrześcijan w pierwszych wiekach po Chrystusie nie powinny być podstawą do aprobaty lub potępienia naszych obecnych praktyk. Bliskość czasowa względem Chrystusa nie oznacza konieczności.

Typowe argumenty w debacie na temat chrztu niemowląt

Niektórzy twierdzą, że chrzest powinien odbywać się dopiero wtedy, gdy dana osoba jest wystarczająco dorosła, aby zrozumieć, co oznacza podjęcie takiego zobowiązania. Inni opowiadają się za wymogiem chrztu niemowląt w celu ich oczyszczenia, aby mogły one dostać się do nieba.

Przyjrzyjmy się bliżej obu stronom tej debaty. W poniższej sekcji przedstawię typowe argumenty przemawiające za chrztem niemowląt oraz kilka odpowiedzi na te argumenty.

Argument dotyczący oczyszczenia z „grzechu pierworodnego”

Najczęstszym argumentem przemawiającym za chrztem niemowląt jest to, że wszyscy ludzie posiadają „grzech pierworodny” przekazany im przez Adama. Zgodnie z tym poglądem, już jako niemowlęta rodzimy się obciążeni winą grzechu. Chrzest symbolizuje zatem przebaczenie i oczyszczenie z grzechu pierworodnego. Poprzez chrzest niemowlę zostaje oczyszczone i otrzymuje przebaczenie w oczach Boga.

Jest to bardzo powszechny powód, dla którego chrzest niemowląt jest dziś praktykowany. Wielu zwolenników poglądu o „grzechu pierworodnym” wierzy, że niemowlęta nie mogą wejść do nieba bez oczyszczenia się z grzechu odziedziczonego poprzez chrzest.

Moja odpowiedź na argument dotyczący grzechu pierworodnego

Nie zgadzam się z istnieniem grzechu pierworodnego. Przynajmniej nie w rozumieniu grzechu pierworodnego jako przekazywania winy za pierwszy grzech popełniony przez Adama i Ewę. Jeśli natomiast grzech pierworodny definiujesz jako „skłonność” całej ludzkości do grzechu, to zgadzam się, że grzech pierworodny istnieje.

Głównym powodem, dla którego odrzucam ideę dzieci ponoszących winę za grzechy rodziców i przodków, są dowody zawarte w Księdze Ezechiela 18. Cały ten rozdział Biblii poświęcony jest tej kwestii. Pokazuje on, że każdy człowiek podlega osądowi wyłącznie za swoje czyny, a nie za czyny swoich rodziców. Na przykład:

Księga Ezechiela 18:20

Ten, kto grzeszy, ten umrze. Dziecko nie ponosi winy za grzechy rodziców, a rodzice nie ponoszą winy za grzechy dzieci. Sprawiedliwość sprawiedliwych zostanie im przypisana, a niegodziwość niegodziwych zostanie im poczytana.

Czytając Księgę Ezechiela 18, staje się jasne, że dzieci nie ponoszą odpowiedzialności za grzechy swoich rodziców. Dotyczy to oczywiście również Adama i Ewy. Jeśli tak jest, chrzest niemowląt jest zbędny, ponieważ nie mają one grzechów, które wymagałyby oczyszczenia.

Istnieją inne wersety, które niektórzy próbują wykorzystać jako dowód na istnienie grzechu pierworodnego (grzechów ponoszonych przez niemowlęta). Zamierzam szczegółowo omówić te argumenty i przedstawić bardziej wyczerpującą odpowiedź w osobnym artykule, który ukaże się w przyszłości.

Argument dotyczący chrztu całych rodzin

W Nowym Testamencie znajduje się kilka przykładów wiernych, którzy zostali ochrzczeni wraz ze swoimi rodzinami. Argument ten sugeruje, że uzasadnione jest włączenie niemowląt do tej grupy. Mamy zatem przykład chrztu niemowląt, który służy jako zatwierdzenie i poparcie dla tej praktyki.

Dwa przykłady tego to nawrócenie patronki Lidii i filipińskiego strażnika więziennego w Dziejach Apostolskich 16. Po trzęsieniu ziemi, które wyważyło drzwi więzienia, Paweł i Sylas powstrzymali strażnika przed popełnieniem samobójstwa. Strażnik „wraz z całym swoim domem” został następnie ochrzczony. Argument ten głosi, że „cały jego dom” musiał obejmować niemowlęta.

Moja odpowiedź na argument dotyczący „chrztu domowego”

Pierwszym problemem związanym z tym argumentem jest to, że w Dziejach Apostolskich 16:34 napisano, że „on i cała jego rodzina uwierzyli w Boga”. Stanowi to problem, jeśli jego rodzina koniecznie obejmowała niemowlęta. Jak niemowlę może w coś wierzyć? Nie może, więc stwierdzenie to musi oznaczać, że albo nie było niemowląt, albo że niemowlęta nie były uwzględnione w pojęciu „rodzina”.

Po drugie, argument ten nie uwzględnia zbiorowej kultury śródziemnomorskiej obecnej w tym czasie (i trwającej do dziś). Jako społeczeństwo zbiorowe, patroni odgrywali istotną rolę w opiece nad osobami mniej szczęśliwymi. Patroni nawiązywali relacje z poszczególnymi osobami (klientami), włączając je do większej zbiorowości. To właśnie prawdopodobnie oznacza termin „dom”, zwłaszcza w przypadku Lidii w tym rozdziale. Nie oznacza to każdej osoby w małej rodzinie (tj. matki, ojca, dziecka). Chodzi raczej o tych klientów, którymi patron „opiekował się”.

Trzecim problemem, jaki widzę w tej argumentacji, jest założenie, że w gospodarstwie domowym były niemowlęta. Skąd to założenie? To dość duże uproszczenie, gdy próbujemy ustalić praktykę biblijną zgodną z wolą Boga.

Chrzest jako duchowe obrzezanie (lub zawarcie przymierza)

Niektórzy zwolennicy chrztu niemowląt twierdzą, że chrzest jest znakiem nowego przymierza, podobnie jak obrzezanie było znakiem przymierza z Adamem. Innymi słowy, chrzest jest znakiem obrzezania w ramach Nowego Przymierza. Dlatego też, skoro dzieci były obrzezane w ramach przymierza z Abrahamem, tak samo powinny być obrzezane dzieci w ramach Nowego Przymierza w Chrystusie.

Różnica polega na tym, że osoba zostaje włączona do Nowego Przymierza poprzez chrzest, a nie obrzezanie. Znaczna część tej argumentacji opiera się na założeniu, że przymierze Abrahamowe obowiązuje do dziś.

Moja odpowiedź na argument dotyczący duchowego obrzezania

Akceptuję koncepcję „duchowego obrzezania”. Wyrażenia takie jak „obrzezanie serca” (Rz 2,29) potwierdzają tę ideę. Akceptuję również ideę, że przymierze Abrahama nadal obowiązuje. Tak, przymierze Abrahama nadal obowiązuje. Oznacza to, że Bóg go nie unieważnił. Jednak zostało ono wypełnione w Chrystusie. On jest obiecanym potomkiem, który będzie błogosławił wszystkie narody. Oznacza to, że nie ma już żadnych innych obietnic. Innymi słowy, przymierze Abrahamowe nie wymaga już, aby ktokolwiek do niego przystępował. Dlatego autor Listu do Hebrajczyków stwierdza:

List do Hebrajczyków 8:13

Mówiąc o nowym przymierzu, unieważnia pierwsze. A to, co się unieważnia i starzeje, jest gotowe do zaniku.

Jak przymierze może być ważne, ale jednocześnie wypełnione

Rozważmy przykład tej zasady. Wyobraź sobie, że ktoś obiecuje ci zapłacić 1000 dolarów za codzienne wyprowadzanie psa przez cały rok. Ty masz obowiązki, a ta osoba ma obietnicę. Oboje zgadzacie się na to (zawierając umowę). Po upływie roku otrzymujesz 1000 dolarów za dobrze wykonaną pracę i oboje rozchodzicie się.

Czy przymierze zostało unieważnione? Nie. Zostało wypełnione. Dlatego nie ponosisz już odpowiedzialności za wyprowadzanie psa. Nadal obowiązuje, ponieważ masz 1000 dolarów. Dopóki (lub chyba że) druga strona nie zdecyduje się odebrać ci 1000 dolarów, przymierze pozostaje w mocy. Nie ma już potrzeby „zawierania” tego przymierza. To samo dotyczy przymierza Abrahamowego. Chrystus je wypełnił, dlatego nie ma już wymogu przestrzegania jego znaku (obrzezania).

Co dziwne, wyrażenia takie jak „obrzezanie serca” z Listu do Rzymian 2 są również powodem, dla którego nie zgadzam się, że dzieci muszą być chrzczone. Jeśli przyjęcie Nowego Przymierza (poprzez chrzest) jest kwestią serca danej osoby, to z konieczności musi to wykluczać dzieci. Przynajmniej dzieci, których serca nie mogą zostać obrzezane. Wszyscy rodzice naturalnie rozumieją, że dzieci potrzebują czasu, aby stać się zdolnymi do podjęcia zobowiązania do określonego stylu życia.

Ilustruje to ważną różnicę między obrzezaniem a chrztem. Obrzezanie identyfikowało biologiczne dziecko Abrahama jako należące do wybranego przez Boga narodu. Wyznaczało to również granicę tego, kto był częścią obietnicy. Jeśli byłeś Żydem, nie miałeś wyboru w tej kwestii. Chrzest różni się od tego tym, że to wola danej osoby decyduje o tym, czy przystępuje ona do przymierza, czy nie. Jak napisano w 1 Liście Piotra:

1 List Piotra 3:21

Chrzest, który temu odpowiada, teraz was zbawia, nie jako usunięcie brudu z ciała, ale jako apel do Boga o dobre sumienie, poprzez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

Jeśli przystąpienie do Nowego Przymierza jest kwestią osobistego wyboru, to włączenie niemowląt jest niemożliwe. Moim zdaniem nie jest to zła wiadomość, ponieważ niemowlęta rodzą się niewinne i nie potrzebują odkupienia.

Obietnica dotyczy „ciebie i twoich dzieci” Argument

Jednym z argumentów przemawiających za chrztem niemowląt jest wyznanie Piotra dotyczące Bożego przymierza zawarte w Dziejach Apostolskich 2. W tym kontekście Piotr mówi tłumowi Żydów, że Boża obietnica dotyczy zarówno ich, jak i ich dzieci. Oto potwierdzenie tej obietnicy:

Dzieje Apostolskie 2:39

Obietnica ta dotyczy was i waszych dzieci, oraz wszystkich, którzy są daleko, wszystkich, których Pan, nasz Bóg, powoła do siebie.

Argument ten twierdzi, że Piotr nauczał, iż chrzest (wspomniany w poprzednim wersecie 28) jest przeznaczony dla dzieci słuchających jego przesłania. Interpretacja ta postrzega „dzieci” jako członków najbliższej rodziny słuchaczy. Dlatego też musi to obejmować niemowlęta.

Moja odpowiedź na argument dotyczący obietnicy „dla was i waszych dzieci”

Czy Piotr mówił, że obietnica dotyczy najbliższych członków rodziny słuchaczy? Nie. Chodziło mu o to, że wszyscy wasi potomkowie są powołani do Pana. Nadal muszą oni przyjąć to powołanie i sami wzywać imienia Pana. Ale oferta jest teraz dostępna dla wszystkich. Obejmuje to synów, córki, starców, młodzieńców, sługi, służebnice, potomków (dzieci) i wszystkich, którzy są daleko.

Nie oznacza to członków najbliższej rodziny (np. niemowląt, małych dzieci, nastolatków, dorosłych dzieci, starszych dzieci). Jest to po prostu stwierdzenie, że od teraz i na zawsze wszyscy są objęci tą obietnicą.

Piotr nadal odnosił się do obietnicy, o której mówił Joel. Mianowicie: „każdy, kto woła imienia Pana, będzie zbawiony” (werset 21). Chodzi mi o to, że chrzest jest sposobem, w jaki wzywamy imienia Pana. Tak, chrzest jest naszym sposobem przyjęcia przymierza, ale musi być ono przyjęte dobrowolnie. Nie można zawrzeć przymierza siłą (np. chrzest niemowląt).

Ponadto obietnica, o której mowa w wersecie 29, odnosi się do ochrzczonych wierzących, którzy otrzymują „dar Ducha Świętego”. Z różnych powodów uważam, że oznacza to „przyjęcie” daru Ducha Świętego. Oznacza to przyjęcie dobrej nowiny, o której właśnie mówili Piotr i inni apostołowie. Dlatego obietnica głosi, że każdy, kto przyjmie przesłanie Ducha Świętego poprzez chrzest, otrzyma przebaczenie grzechów.

Czy powinniśmy chrzcić niemowlęta? Końcowe przemyślenia

Nie, nie powinniśmy chrzcić niemowląt. Nie mam jednak złudzeń, że samo przeczytanie argumentów przedstawionych w tym artykule przekona wszystkich, którzy go przeczytają. Być może nadal czujecie potrzebę ochrzczenia swojego niemowlęcia. Jeśli tak jest, nie będę was powstrzymywał. Chciałbym jednak podkreślić, że chrzest niemowląt w żadnym wypadku nie zastępuje decyzji osoby odpowiedzialnej, która przyjmuje Chrystusa. Twoje dziecko musi podjąć tę decyzję, kiedy zrozumie, kim jest Chrystus i co oznacza oddanie się Mu.

Kiedy nadejdzie czas, w którym będzie gotowe podjąć tę decyzję, zachęć je, aby wtedy przyjęło chrzest, wzywając imienia Pana.

Źródło: https://strivingfortruth.com/infant-baptism-should-we-baptize-babies/