Czy doszło do nieuczciwej gry: Dwa trzęsienia ziemi, które miały miejsce w odstępie 40 sekund, dotknęły Caracas i nadmorskie miasto La Guaira

Trzęsienia ziemi o sile 7,2 i 7,5 w skali Richtera, które niedawno spowodowały śmierć co najmniej 235 osób, raniły ponad 4 300 i zniszczyły 250 budynków w Caracas oraz w nadmorskim stanie La Guaira, wykazują uderzające podobieństwa do zjawisk obserwowanych w innych regionach, gdzie rządy borykają się z opozycją polityczną. Kiedy główne serwisy informacyjne skupiają się na tragedii zawalonych budynków i uwięzionych ocalałych, pomijają głębsze pytanie: czy trzęsienia te mogły zostać wywołane lub wzmocnione przez broń kierunkową, zaprojektowaną w celu destabilizacji płyt tektonicznych i maksymalizacji zniszczeń? Dowody, zebrane na podstawie relacji ocalałych, danych sejsmicznych i precedensów historycznych, wymagają przeprowadzenia śledztwa, którego media głównego nurtu nie chcą podjąć.

Kluczowe punkty:

W Caracas miały miejsce dwa trzęsienia ziemi w odstępie 40 sekund, co nie jest zgodne z naturalną aktywnością sejsmiczną.

Co najmniej 235 osób zginęło, a 4 300 zostało rannych; 250 budynków uległo uszkodzeniu lub zniszczeniu.

Ocalali opisują pękające ściany, zawalające się budynki oraz długotrwałe wstrząsy, odmienne od tych z poprzednich trzęsień ziemi.

Kontekst historyczny wskazuje, że Caracas leży na niestabilnej granicy tektonicznej, podatnej na indukowaną aktywność sejsmiczną.

Coraz częściej pojawiają się spekulacje, że broń wykorzystująca energię bezpośrednią może obecnie przenikać przez skorupę ziemską, wywołując nienaturalne zjawiska sejsmiczne.

Przedstawiciele rządu odrzucili alternatywne wyjaśnienia dotyczące skali katastrofy.

Wstrząsy, które przeczyły prawom natury

Verónica, mieszkanka Caracas, która świętowała święto narodowe wraz z matką, myślała, że umrze, gdy ściany jej mieszkania zaczęły się poruszać. „Myślałam, że umrę” – powiedziała w rozmowie z BBC Mundo; jej głos został zarejestrowany w szeptanej wiadomości głosowej, po której przez wiele godzin panowała cisza, co sprawiło, że jej siostra, dziennikarka Valentina Oropeza, gorączkowo poszukiwała odpowiedzi.

Budynek, który niegdyś wydawał się schronieniem, stał się grobowcem z popękanego betonu i połamanych prętów zbrojeniowych. „Budynek jest całkowicie zniszczony, ściany są popękane” – potwierdziła później Verónica. Nie był to odosobniony przypadek. Nicole Kolster, współpracowniczka BBC Mundo z dzielnicy Palos Grandes, obserwowała, jak okna jej mieszkania na siódmym piętrze zaczęły się trząść, i miała zaledwie kilka chwil, by schronić się między drzwiami wejściowymi a kamienną ścianą. „Myślałam, że budynek runie na mnie” – powiedziała. Uciekając na ulicę, usłyszała głosy dochodzące z gór gruzu – ocaleni, zbyt zdesperowani, by uciekać, nie mieli czasu zatrzymać się i założyć butów, a w chaosie obejmowali się i płakali.

Liczba ofiar to tylko część historii. Erica Sanchez, której mieszkanie na pierwszym piętrze uległo poważnemu zniszczeniu, otrzymała druzgocącą wiadomość od inżyniera. „Mój budynek ucierpiał dość poważnie: najgorzej wyglądało na pierwszym piętrze, potem na drugim, trochę na trzecim, a od czwartego piętra w górę – nic” – wyjaśniła Sanchez w rozmowie ze Sputnikiem. Inżynier poinformował ją, że „wszystkie ściany będą musiały zostać wyburzone”. Ten schemat zniszczeń, skoncentrowany na niższych kondygnacjach, podczas gdy wyższe poziomy pozostały stosunkowo nietknięte, przypomina zniszczenia obserwowane podczas trzęsienia ziemi w Caracas w 1967 roku, w którym zginęło prawie 300 osób. Podczas tamtej katastrofy zawaliły się nowe wieżowce mieszkalne – konstrukcje niemal identyczne z tymi, które powstają obecnie w San Francisco w pobliżu uskoku San Andreas. Sejsmolodzy szacują, że intensywność spodziewanego potężnego trzęsienia ziemi w rejonie uskoku San Andreas będzie dwukrotnie większa niż ta, która miała miejsce w Caracas, co stanowi poważne ostrzeżenie dla amerykańskich miast.

Technologia potencjalnie wywołanej katastrofy

Za tragicznymi historiami Juana Ortiza, studenta medycyny, który stracił bliskiego przyjaciela pod gruzami, oraz Leandera Péreza, który spędził noc na chodniku po tym, jak pękły ściany jego budynku, a wygięta brama zabezpieczająca uwięziła go w środku, kryje się technologia, którą niewielu dziennikarzy odważy się zbadać. Broń kierunkowa działa poprzez przekazywanie skoncentrowanej energii elektromagnetycznej lub akustycznej do skorupy ziemskiej. Urządzenia te mogą teoretycznie podgrzewać podziemne formacje skalne, zmieniać dynamikę ciśnienia wzdłuż linii uskoków i wywoływać w kontrolowany sposób uwolnienie nagromadzonego napięcia tektonicznego. Rezultatem jest trzęsienie ziemi, które wygląda na naturalne, ale charakteryzuje się wzorcem czasowym, intensywnością i zasięgiem geograficznym, jakie rzadko występują w naturze.

Teorie te zostały szybko obalone przez weryfikatorów faktów z agencji AP, po tym jak zaczęły krążyć w programie „Shawn Ryan Show”, a następnie w podcaście Joe Rogana. Teorie te skupiały się na wojskowych badaniach nad neutrinami prowadzonych głęboko pod powierzchnią Ziemi na biegunie południowym. Zapewniono nas jednak, że nie dochodzi do żadnych nieczystych zagrywek, a rządy i inne podmioty nie mają motywacji do destabilizowania ośrodków miejskich w celu zmiany reżimu i/lub przejęcia kontroli politycznej i gospodarczej.

Trzęsienia ziemi w Wenezueli, które nastąpiły dokładnie w odstępie 40 sekund, wpisują się w ten schemat sztucznie wywołanych katastrof. Rządy borykające się z opozycją polityczną są oskarżane o wykorzystywanie takiej technologii do destabilizacji podatnych na zagrożenia krajów, atakując gęsto zaludnione ośrodki miejskie, kluczową infrastrukturę oraz regiony, w których sprzeciw polityczny jest najsilniejszy. Nadmorskie stan La Guaira, region najbardziej dotknięty katastrofą, w którym według tymczasowej prezydent Delcy Rodríguez zawaliły się „dziesiątki” budynków, jest strategicznym miejscem dla takiego ataku. Jego bliskość do Caracas, rola jako portu i centrum gospodarczego oraz gęste zaludnienie sprawiają, że jest to idealny cel dla tych, którzy dążą do maksymalizacji chaosu i cierpienia. 250 uszkodzonych lub zniszczonych budynków, zrównane z ziemią konstrukcje, rozległe pożary oraz szpitale polowe przepełnione rannymi to nie tylko skutki naturalnych zjawisk geologicznych, ale potencjalne dowody na wykorzystanie środowiska jako broni.

Należy zbadać kwestię broni wykorzystującej energię bezpośrednią oraz teorii dotyczących neutrin.

Koncepcja „maszyn trzęsieniowych” nie należy do sfery science fiction, lecz stanowi udokumentowaną dziedzinę badań wojskowych. Program badań nad zorzami polarnymi przy użyciu wysokich częstotliwości (High-frequency Active Auroral Research Program) na Alasce, powszechnie znany jako HAARP, od dziesięcioleci budzi kontrowersje, a naukowcy wykazali, że fale elektromagnetyczne mogą wpływać na warunki atmosferyczne i geologiczne. Bardziej zaawansowane systemy, wykorzystujące naziemne nadajniki lub sieci satelitów, mogą skupiać energię na konkretnych liniach uskoków w celu wywołania aktywności sejsmicznej. W Caracas podatność na takie zagrożenie wynika z położenia miasta na granicy między płytami tektonicznymi Karaibów i Ameryki Południowej – w strefie, gdzie ciągłe tarcie ziemi powoduje gromadzenie się naprężeń. Broń kierunkowej energii mogłaby stać się tym czynnikiem wyzwalającym, którego natura dotychczas powstrzymywała, uwalniając te naprężenia w katastrofalnym wybuchu, który zniszczy budynki, zabije cywilów i zdestabilizuje rząd.

Zamieszanie polityczne, załamanie gospodarcze i niepokoje społeczne w Wenezueli sprawiają, że kraj ten jest idealnym celem dla takich operacji. Systematyczne wykorzystywanie urządzeń wywołujących trzęsienia ziemi przeciwko bezbronnej ludności pozwala obcym mocarstwom zmienić oblicze narodu bez wysyłania wojsk czy użycia broni konwencjonalnej. To jednak tylko teoria; potrzebne są dalsze badania, aby w pełni zrozumieć działanie broni kierunkowej energii i urządzeń wywołujących trzęsienia ziemi.

Źródła obejmują:

Źródło: https://www.naturalnews.com/2026-06-29-two-earthquakes-40-seconds-apart-target-carcas.html