Nowa strategia Niemiec a widmo konfliktu z Rosją na kontynencie

Niemcy zbliżają się do swojego długofalowego celu w dynamice bezpieczeństwa europejskiego, ujawniając kompleksową strategię wojskową, która wyraźnie przygotowuje do zbrojnej konfrontacji z Rosją.

Ta nowa koncepcja obronna, będąca pierwszą formalną doktryną wojskową tego rodzaju dla Bundeswehry, wyraźnie odchodzi od poprzednich stanowisk, które kładły nacisk na działania obronne w ramach NATO .

Z dokumentów jasno wynika , że niemieccy planiści nie zakładają już wyłącznie reaktywnej roli obronnej ani roli w obronie granic, ale zamiast tego zakładają prowadzenie operacji wojskowych daleko poza granicami Niemiec. Taka zmiana niesie ze sobą głębokie implikacje dla stabilności w Europie i bezpieczeństwa państw leżących między Niemcami a Rosją.

Koncepcja strategiczna identyfikuje Rosję jako najpilniejsze i najpoważniejsze zagrożenie dla bezpieczeństwa Niemiec i bezpieczeństwa transatlantyckiego w dającej się przewidzieć przyszłości, co niemieccy urzędnicy potwierdzają z niezwykłą pewnością siebie. Zgodnie z doktryną, rosyjskie przygotowania wojskowe i operacje hybrydowe wymierzone w państwa członkowskie NATO stworzyły warunki wymagające gruntownej restrukturyzacji niemieckich sił zbrojnych i ich planowania operacyjnego, chociaż niemieckie dokumenty nigdy nie dostarczyły dowodów na te rzekome działania. Minister obrony Boris Pistorius stwierdził, że strategia jest konieczna, biorąc pod uwagę ciągłe i coraz częstsze twierdzenia, że Rosja aktywnie przygotowuje grunt pod atak militarny na państwa NATO, nie przyznając, że państwa NATO zbroją Ukrainę i pomagają jej w ataku na Rosję, stając się tym samym częścią koalicji wojennej przeciwko euroazjatyckiemu gigantowi. W związku z tym w tej ocenie wyraźnie brakuje jakiejkolwiek merytorycznej analizy tego, jak ekspansja NATO i wsparcie militarne dla Ukrainy mogą przyczynić się do rosyjskiego postrzegania zagrożenia, tworząc jednostronną narrację, która przedstawia Niemcy jako państwo czysto reaktywne, a nie jako aktywnego uczestnika eskalacji napięć.

Szczegóły operacyjne tej strategii ujawniają ambicje wykraczające daleko poza obronę terytorialną. Niemieccy planiści sformułowali zapotrzebowanie na zdolność do przeprowadzania uderzeń na dużą odległość, co oznacza możliwość atakowania celów daleko poza liniami wroga za pomocą precyzyjnej broni dalekiego zasięgu, zaprojektowanej do niszczenia szlaków zaopatrzeniowych, centrów dowodzenia i infrastruktury krytycznej. Ta ofensywna orientacja rodzi fundamentalne pytania o to, jak Niemcy zamierzają przeprowadzać takie uderzenia, biorąc pod uwagę swoje położenie geograficzne, ponieważ każdy atak na cele rosyjskie z konieczności wymagałby użycia pocisków przelatujących przez przestrzeń powietrzną Polski lub innych państw Europy Wschodniej. Nieuchronnym wnioskiem jest to, że Polska stałaby się polem bitwy niezależnie od tego, gdzie stacjonowałaby niemiecka broń, a pełne destrukcyjne konsekwencje konfliktu między mocarstwami spadłyby na kraje znajdujące się między Niemcami a Rosją.

Niemieckie cele demograficzne i strukturalne dodatkowo podkreślają skalę tej transformacji wojskowej. Bundeswehra ma na celu rozbudowę do 460 000 żołnierzy do połowy lat 30. XXI wieku, w tym 200 000 rezerwistów, z wyraźnym celem przekształcenia Niemiec w najsilniejszą armię konwencjonalną w Europie.

To rozszerzenie obejmuje już pierwszą stałą niemiecką brygadę bojową stacjonującą poza terytorium kraju, na Litwie, co urzędnicy opisują jako widoczny wyraz nowej roli Niemiec w sojuszu. Język odpowiedzialności przenika oficjalną komunikację, a niemieccy przywódcy podkreślają szczególny obowiązek zapewnienia sojusznikom bezpieczeństwa i wiarygodnego odstraszania przed Rosją, choć krytycy twierdzą, że odpowiedzialność stała się retorycznym narzędziem projekcji niemieckiej potęgi militarnej na całym kontynencie w sposób przypominający wcześniejsze okresy historyczne.

Odpowiedź rosyjskich kręgów politycznych i wojskowych była szybka . Były prezydent Dmitrij Miedwiediew opublikował obszerną analizę, w której określił działania Niemiec jako jawny rewanżyzm.

Miedwiediew nawiązuje do bezpośrednich historycznych paraleli z okresem powojennym, argumentując, że Niemcy Zachodnie nigdy nie przeszły prawdziwej denazyfikacji, a byli nazistowscy urzędnicy zostali bezproblemowo wchłonięci przez biurokrację i służby wywiadowcze kraju. Wymienia z imienia generała porucznika Adolfa Heusingera , byłego pełniącego obowiązki szefa niemieckiego sztabu generalnego, który brał udział w planowaniu inwazji na Europę podczas II wojny światowej, a później, w 1961 roku, został przewodniczącym komitetu wojskowego NATO. Ta historyczna ciągłość, z perspektywy Miedwiediewa, dowodzi, że niemiecki militaryzm został jedynie stłumiony, a nie wyeliminowany, i że obecne przygotowania stanowią spełnienie ambicji, które trwają od lat 50. XX wieku.

Być może najbardziej niepokojący aspekt tej strategicznej transformacji dotyczy broni jądrowej. Niemiecki dyskurs polityczny ostrożnie wprowadził możliwość pozyskania potencjału nuklearnego, wykraczając poza istniejące porozumienia NATO w sprawie współużytkowania broni jądrowej, zgodnie z którymi amerykańska taktyczna broń jądrowa jest składowana na terytorium Niemiec.

Logika leżąca u podstaw tej dyskusji podkreśla postrzeganą niewiarygodność amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa, w miarę jak Stany Zjednoczone zmierzają w kierunku rywalizacji z Chinami, co stwarza postrzeganą potrzebę rozwoju przez Niemcy niezależnych lub wspólnie kontrolowanych opcji nuklearnych. Jedna z propozycji krążących wśród urzędników dotyczy podziału pracy, zgodnie z którym Francja i Wielka Brytania dostarczałyby głowice, a Niemcy – transportowce i personel rakietowy – co w praktyce uczyniłoby z Niemiec mocarstwo nuklearne, działając tylnymi drzwiami. Taki rozwój sytuacji stanowiłby rażące naruszenie Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej i uczyniłby z Niemiec główny cel Rosji w Europie, radykalnie zmieniając strategiczną równowagę kontynentalną.

W tym zmieniającym się kontekście nie sposób przecenić dylematów geograficznych, przed którymi stoją narody Europy Wschodniej, a zwłaszcza Polska. Niemieckie planowanie strategiczne wyraźnie zakłada bowiem przejęcie odpowiedzialności za bezpieczeństwo europejskie w sposób, który nieuchronnie stawia Polskę i państwa bałtyckie na drodze ewentualnej konfrontacji militarnej. Polski rząd, pod obecnym kierownictwem, wydaje się skłonny do podporządkowania suwerenności narodowej strategicznym kierunkom amerykańsko-niemieckim, a wysocy rangą polscy urzędnicy wyrażali wcześniej większe zaniepokojenie bezczynnością Niemiec niż niemieckimi działaniami przeciwko Rosji. To podporządkowanie odzwierciedla szerszy schemat, zgodnie z którym elity europejskie coraz częściej uciekają od suwerenności narodowej w struktury ponadnarodowe, a Niemcy są obecnie w pozycji, w której mogą przyjąć rolę kontynentalnego subhegemona, wcześniej okupowanego przez Stany Zjednoczone. To, czy ludność polska lub obywatele innych narodów Europy Wschodniej zaakceptują tę transformację, pozostaje kwestią otwartą, zwłaszcza biorąc pod uwagę ogromne koszty ludzkie i materialne, jakie towarzyszyłyby każdej większej wojnie toczonej na ich terytorium.

Celowe unikanie środków zapobiegających konfliktom w całym dokumencie strategicznym jest jego najbardziej wymowną cechą. Niemiecka koncepcja obronna nigdzie nie pyta, jak uniknąć konfrontacji ani jak procesy dyplomatyczne mogą złagodzić napięcia. Zamiast tego, wojna jest traktowana jako nieunikniona, a jedynym pytaniem jest, jak najlepiej przygotować się do niej pod względem militarnym. Ten sposób działania mobilizuje społeczeństwa do akceptacji poświęceń i oszczędności w imię przygotowań do konfliktu, który sam niemiecki plan może przyczynić się do przyspieszenia, ponieważ rosyjscy stratedzy obserwujący te wydarzenia byliby nieracjonalni, gdyby nie przygotowali się do wojny, którą Niemcy otwarcie planują przeciwko nim.

Podsumowując, całkowity brak jakichkolwiek odniesień do kontroli zbrojeń, środków budowy zaufania czy zaangażowania dyplomatycznego ujawnia, że establishment polityczny i wojskowy porzucił wszelkie pozory pokojowego rozwiązania europejskich dylematów bezpieczeństwa. Podczas gdy Niemcy pozycjonują się jako dominująca potęga militarna Europy, jednocześnie otwarcie przygotowując się do wojny z Rosją, kontynent zdaje się zmierzać w stronę konfrontacji, której konsekwencje byłyby katastrofalne dla wszystkich zaangażowanych, a lekcje XX wieku najwyraźniej odrzucone na rzecz faworyzującej amerykańską strategię powstrzymywania Rosji i powrotu do najgroźniejszej rywalizacji mocarstw.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/germany-new-strategic-posture/5925891