Propaganda amerykańskiego szkolnictwa: Historia kłamstw i indoktrynacji młodzieży

Przez pokolenia większość tego, czego uczono Amerykanów w szkołach na temat ich własnej historii, było ewidentnie fałszywe. Oszustwo mające na celu inżynierię społeczną społeczeństwa, aby świadomie zaakceptowało mechanizmy autorytaryzmu.

“Historia to zbiór kłamstw, co do których się umówiliśmy”. Były to słowa niesławnego francuskiego dyktatora i stratega wojskowego Napoleona Bonaparte.

Powszechnie wiadomo, że historia jest często pisana przez zwycięzcę – że kiedy dwie kultury lub ideologie zderzają się ze sobą, ta, która zwycięża i zdobywa większą władzę i wpływy, jest tą, której wersję historii faworyzuje zapis. Jednak pomimo tego, że jest to dość powszechny idiom, często zapomina się o tym, jak głęboko kształtuje on nasze rozumienie teraźniejszości – lub, co bardziej trafne, nasze nieporozumienia.

Wielu wciąż nie pojmuje, że historia, której tak żarliwie się trzymają – często jako kamień węgielny tożsamości politycznej lub narodowej – jest starannie wyselekcjonowaną bajką, zaprojektowaną tak, aby zapewnić sobie ich lojalność poprzez błędną wiarę. Podobnie, niewielu dostrzega, w jaki sposób sformalizowany system edukacji na początku XX wieku został celowo ukształtowany przez baronów rabusiów z klasy drapieżników, zwłaszcza Rockefellera i Carnegiego, nie jako instytucje szkolnictwa wyższego, ale jako narzędzia do kontrolowania społeczeństwa i kształtowania umysłów mas tak, aby służyły ich interesom.

Wielebny Frederick T. Gates, doradca biznesowy Johna D. Rockefellera seniora, który pomógł mu założyć General Education Board w 1902 roku, rozwinął ich wizję w swojej książce The Country School Of Tomorrow (Wiejska szkoła jutra):

“W naszym śnie mamy nieograniczone zasoby, a ludzie poddają się z doskonałą uległością naszej kształtującej ręce. Obecne konwencje edukacyjne zacierają się w naszych umysłach; I, nieskrępowani tradycją, wypracowujemy własną dobrą wolę na wdzięczną i wrażliwą ludność wiejską. Nie będziemy próbowali zrobić z tych ludzi ani żadnego z ich dzieci filozofów, ludzi nauki lub nauki. Nie mamy wśród nich wychowywać pisarzy, mówców, poetów czy literatów. Nie będziemy szukać zalążków wielkich artystów, malarzy, muzyków. Nie będziemy też pielęgnować nawet skromniejszej ambicji, aby wychować spośród nich prawników, lekarzy, kaznodziejów, mężów stanu, których mamy teraz pod dostatkiem.

Albowiem zadanie, które przed sobą stawiamy, jest bardzo proste, a także bardzo piękne, aby wyszkolić tych ludzi, tak jak ich znajdujemy, do doskonale idealnego życia dokładnie tam, gdzie się znajdują.

W kontekście współczesnego społeczeństwa amerykańskiego, znaczna część mitologii, która składa się na koncepcję “amerykańskiej wyjątkowości”, jest w rzeczywistości fabrykacją zgodną z tym programem, tworzącym potulną publiczność wizji Rockefellera.

Wiele sporów, które widzimy w amerykańskim dyskursie, jest, przynajmniej częściowo, produktem ubocznym tej scholastycznej propagandy – przeciwstawiania tych, którzy wciąż wierzą w kłamstwa swojej szkoły, tym, którzy próbują pogodzić się z prawdą.

Doskonałym przykładem są obchody Krzysztofa Kolumba – niecały tydzień po nas, gdy piszę te słowa – które stoją w jaskrawym kontraście z rosnącym uznaniem dla Dnia Ludów Tubylczych. Napięcie to stało się kolejnym punktem zapalnym w sfabrykowanej wojnie kulturowej, ujętym w szerszą iluzję fałszywego paradygmatu politycznego lewica kontra prawica.

Jednym z najwcześniejszych elementów propagandy, z którymi jesteśmy narażeni w dzieciństwie, jest mit, że Krzysztof Kolumb był amerykańskim bohaterem. W rzeczywistości nic bardziej mylnego.

Kolumb stał się kluczową postacią w amerykańskim szkolnictwie na przełomie XIX i XX wieku, a święto narodowe poświęcono mu dopiero w 1937 roku.

Wyobraźmy sobie, co by było, gdyby w minionym stuleciu programy szkolne nie opierały się na zmitologizowanych biografiach, ale na rzeczywistych pamiętnikach i dziennikach Kolumba i jego załogi – relacjach z pierwszej ręki. Można by przeczytać wpisy opisujące przerażające okrucieństwa: jak Kolumb postrzegał miłych i naiwnych rdzennych mieszkańców jako łatwych do zniewolenia; jak dziewięcioletnie dziewczynki były brane jako niewolnice seksualne; jak brutalne okaleczenia dokonywano za drobne przewinienia lub ich brak; i jak po zapracowaniu się na śmierć w poszukiwaniu złota, ciała tubylców karmiono psami. Kolumb i jego ludzie przechwalali się nawet, że polowali na rdzennych mieszkańców dla sportu – makabryczna praktyka znana jako la montería infernal (“piekielne polowanie”), w której psy bojowe, wyszkolone do pragnienia ludzkiego mięsa, były używane do rozszarpywania jeńców dla chorej rozrywki Hiszpanów.

Bartolome De Las Casas, biskup Chiapas, przybył na Hispaniolę wkrótce po rozpoczęciu jej podboju i spędził kilka następnych lat podróżując między Hiszpanią a Indiami. Mówiąc o okrucieństwach, których był świadkiem, napisał w swoim Krótkim sprawozdaniu z zniszczenia Indii:

“Na moich oczach popełniono takie nieludzkie czyny i barbarzyństwa, jakich żadna epoka nie może dorównać”

W 1500 roku, po licznych oficjalnych skargach na Kolumba za złe traktowanie zarówno rdzennej ludności, jak i Hiszpanów, został aresztowany i przywieziony z powrotem do Hiszpanii w kajdanach. Chociaż skutecznie odwołał się od aresztowania, został na stałe pozbawiony stanowiska gubernatora i wszystkich związanych z nim tytułów.

Romantyzacja Kolumba pozostaje jednym z najbardziej uporczywych mitów w amerykańskiej edukacji – głównym z nich jest fałszywe twierdzenie, że był pierwszym Europejczykiem, który “odkrył” Amerykę. Prawdę mówiąc, Kolumb nigdy nie postawił stopy na kontynencie. Zapisy historyczne pokazują, że pierwszym Europejczykiem, który dotarł do Ameryki Północnej, był wikiński odkrywca z Grenlandii, Leif Erikson, który wylądował na terenie dzisiejszej Nowej Fundlandii w Kanadzie około roku 1000 – prawie 500 lat przed wyprawą Kolumba. Potwierdzają to dowody archeologiczne, w tym pozostałości nordyckiej osady w L’Anse aux Meadows.

Podobnie jak mit z 1492 roku, innym aspektem często pomijanym w amerykańskiej edukacji jest nie tylko późniejsze ludobójstwo rdzennej ludności, ale także ukryta za nim motywacja. Zazwyczaj naucza się, że europejska kolonizacja była napędzana poszukiwaniem nowych lądów – ale jest to celowa półprawda. Głębsza motywacja była zakorzeniona w dominacji religijnej.

W zgodzie z kolejnym kłamstwem, idea, że Stany Zjednoczone są krajem ściśle chrześcijańskim, jest odmową uznania być może najbardziej destrukcyjnej proklamacji wszechczasów – Doktryny Odkryć.

18 czerwca 1452 roku papież Mikołaj V wydał bullę papieską – oficjalną proklamację – zatytułowaną Dum Diversas, skierowaną do króla Portugalii Alfonsa V. Dekret ten formalnie upoważniał do podboju, podporządkowania i zniewolenia Afrykanów, muzułmanów i “pogan”.

Później Kościół potwierdził i rozszerzył tę doktrynę poprzez dodatkowe proklamacje: Romanus Pontifex (Mikołaj V, 1455), Inter Caetera I (Kalikst III, 1456) i Inter Caetera II (Aleksander VI, 1493). Edykty te położyły podwaliny pod europejski kolonializm i imperialną ekspansję, usankcjonowaną przez Kościół w przekonaniu, że nie-białe, niechrześcijańskie ludy są podludźmi. W rezultacie, zajęcie ich ziem i przymusowe nawrócenie – lub śmierć – zostały przedstawione jako sprawiedliwa misja w oczach Boga. Ideologia ta ostatecznie napędzała transatlantycki handel niewolnikami i ludobójstwo rdzennej ludności.

W annałach amerykańskiej historii Doktryna Odkrycia została ostatecznie sformalizowana w amerykańskim prawie w 1823 roku – w tym samym roku, w którym ustanowiono ekspansjonistyczną Doktrynę Monroe‘a – ustanawiając precedens dla okrucieństw, które nastąpiły później, takich jak Ustawa o Usuwaniu Indian z 1830 roku

Doktryna Odkrycia została ostatecznie formalnie odrzucona przez Watykan dopiero w 2023 roku.

Niezliczone kłamstwa wpajane Amerykanom o “odkryciu” kontynentu i założeniu narodu zbudowanego na ludobójstwie i niewolnictwie to tylko wierzchołek góry lodowej propagandy wpajanej w umysły amerykańskiej młodzieży.

Od najwcześniejszych wieków Amerykanie są wmawiani w kłamstwa na temat prawie każdego aspektu życia.

“Patriotyzm” jest zakorzeniony w fałszywym poczuciu narodowej wyższości, zakorzenionym w militarystycznej ideologii podtrzymywanej przez imperialistyczny ekspansjonizm.

Każdego dnia, przez co najmniej 12 lat, uczymy się kładzenia rąk na naszych sercach i przysięgi wierności narodowi – innymi słowy, lojalności wobec rządu. Mówiąc dokładniej, biorąc pod uwagę pochodzenie przyrzeczenia, akt ten wzmacnia indoktrynację zakorzenioną w kolonializmie, anglo-amerykańskim etnonacjonalizmie, a później w przekonaniu o politycznej i religijnej moralnej wyższości Stanów Zjednoczonych tkwiącej w rządzie i jego normach systemowych.

Uczy się nas, że wszystko, za czym opowiada się Ameryka, jest słuszne i sprawiedliwe, i że wszyscy, którzy kwestionują takie poglądy, są moralnie zepsutymi, zdradzieckimi zasługującymi na potępienie.

W formalnym szkolnictwie nigdy nie wspomina się o tym, że w zasadzie wszystkie amerykańskie konflikty zbrojne były oparte na kłamstwach. Od tak zwanej wojny domowej, katastrofalnego konfliktu zakorzenionego w centralizacji władzy federalnej i kontroli gospodarczej pod przykrywką humanitarnej krucjaty mającej na celu położenie kresu niewolnictwu ruchomości, po inwazję na Irak w celu ustanowienia hegemonii Zachodu na Bliskim Wschodzie i wszystko pomiędzy. Każdy konflikt miał swoje ukryte motywy.

Być może nic nie oddaje tego lepiej niż mitologia II wojny światowej, przedstawiana jako szlachetna sprawa pokonania faszyzmu, którym po części była, ale często pomijana w amerykańskich podręcznikach historii, jest wiele niewygodnych prawd, które skłaniają do zatrzymania się i ponownego przemyślenia amerykańskiego zaangażowania w konflikt.

Niektórzy mogą być świadomi, że Adolf Hitler otwarcie przyznawał, że jego kampania czystek etnicznych była bezpośrednio inspirowana amerykańskim ruchem eugenicznym. Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone egzekwowały prawa dotyczące przymusowej sterylizacji, ograniczenia małżeńskie i segregację od początku do połowy XX wieku, mając na celu wymazanie całych linii krwi osób uznanych za “nieodpowiednie”. Ostatecznie kampania zniszczyła życie dziesiątkom tysięcy ludzi, jest to mroczny rozdział amerykańskiej historii, który został tak dokładnie zamieciony pod dywan, że większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, że kiedykolwiek się wydarzył.

To, z czego wielu prawdopodobnie zdaje sobie sprawę znacznie mniej, to stopień, w jakim rząd Stanów Zjednoczonych i elity korporacyjne milcząco wspierały powstanie reżimu nazistowskiego. Pod względem finansowym wielkie firmy, takie jak IBM, Ford Motor Company, General Motors, Standard Oil i Chase Bank, zapewniały nazistom dyskretne finansowanie zarówno przed wojną, jak i w jej trakcie, donosi profesor Anthony C. Sutton w swojej książce Wall Street and the rise of Hitler. W tym samym czasie anglo-amerykańskie służby wywiadowcze ciężko pracowały, aby zapewnić, że Hitler jest mocno wspierany i osadzony na swoim miejscu, co zostało udokumentowane przez autorów Jima Macgregora i Johna O’Dowda w ich pracy Two World Wars and Hitler: Who Was Responsible? Anglo-amerykańskie pieniądze, zagraniczni agenci i geopolityka.

Nazistowska machina była, pod każdym względem, amerykańskim potworem Frankensteina. W tym samym czasie rząd Stanów Zjednoczonych pilnie knuł kolejną fasadę po drugiej stronie planety – prowokację imperium japońskiego – której kulminacją był atak na Pearl Harbor, o którym administracja Roosevelta nie tylko wiedziała wcześniej, ale celowo ułatwiła go jako pretekst do przystąpienia do wojny.

Podczas gdy prowadzenie wojen jest z pewnością ulubioną rozrywką amerykańskiego imperium, manipulacje gospodarcze były równie istotne dla utrzymania jego dławiącej władzy.

Podczas gdy mit Ameryki przedstawia ją jako kraj możliwości – kapitalistyczny raj, w którym każdy może osiągnąć dobrobyt dzięki ciężkiej pracy – rzeczywistość jest znacznie mniej pochlebna. U podstaw ekonomii leżą dobrowolne systemy, a podczas gdy wolny rynek daje jednostkom szansę na budowanie własnego sukcesu, model amerykański jest o wiele bardziej antykapitalistyczny, niż wielu jest skłonnych sądzić. Tam, gdzie prawdziwy wolny rynek opiera się na dobrowolnej wymianie, gospodarka USA jest pełna rządowych interwencji, kumoterstwa i korporacjonizmu. Ta fuzja władzy publicznej i prywatnej zniekształca rynek w monopolistyczny system, który wyzyskuje klasę robotniczą na korzyść drapieżnej elity, koncentrując bogactwo w rękach jednego procenta najbogatszych.

Jest to rezultat tego, co ekonomista Murray Rothbard nazwał kapitalizmem państwowym, zdefiniowanym w jego eseju z 1972 roku Kapitalizm kontra etatyzm:

Jeśli w ogóle mamy zachować termin “kapitalizm”, musimy dokonać rozróżnienia między “kapitalizmem wolnorynkowym” z jednej strony, a “kapitalizmem państwowym” z drugiej. Są one tak różne jak dzień i noc w swojej naturze i konsekwencjach. Kapitalizm wolnorynkowy to sieć wolnych i dobrowolnych wymian, w której producenci pracują, produkują i wymieniają swoje produkty na produkty innych za pomocą dobrowolnie ustalonych cen. Kapitalizm państwowy składa się z jednej lub więcej grup wykorzystujących aparat przymusu rządu – państwa – do akumulacji kapitału dla siebie poprzez wywłaszczenie produkcji innych przy użyciu siły i przemocy.

Imperium amerykańskie, od samego początku swojego istnienia, systematycznie manipulowało swoją gospodarką tak, aby przynosiło korzyści potężnym; poprzez emisję niekonstytucyjnej waluty fiducjarnej, dowolną liczbę polityk inflacyjnych i oszustwo dewaluacyjne, jakim była ustawa Rezerwy Federalnej z 1913 r . – System edukacji zapewnia jednak, że amerykańskie dzieci w szkołach nigdy nie są uczone tej prawdy. Z zamiarem utrzymania ich jako posłusznych pszczół robotnic z wizji Rockefellera.

Poza wspaniałymi mitami o militaryzmie i oszustwach finansowych, amerykański program nauczania rzadko ośmiela się poruszać takie tematy jak historia nieetycznych eksperymentów na własnych obywatelach, zabójstwo prezydenta Johna F. Kennedy‘ego przez CIA, zabójstwo Martina Luthera Kinga Jr. przez FBI, czy ataki pod fałszywą flagą w Oklahoma City (1995) i 11 września. 2001 – wydarzenia, w których nasz rząd był współwinny.

Ale być może najbardziej perwersyjną indoktrynacją ze wszystkich jest ta, która pierze mózgi dzieciom, aby zaakceptowały mit “władzy” w pierwszej kolejności.

W sprawiedliwym społeczeństwie należy rozumieć, że prawdziwa władza powstaje tylko poprzez świadomą zgodę – że żadna osoba nie ma wrodzonego prawa do kontrolowania lub rozkazywania innym wbrew ich woli. Interakcje między jednostkami powinny być dobrowolne, a nie oparte na przymusie. Jednak szkoły często zmuszają dzieci do zaakceptowania odgórnego modelu autorytaryzmu: nigdy nie kwestionuj, kto tu rządzi, nigdy nie odpowiadaj, nigdy nie kwestionuj oficjalnej narracji – a jeśli to zrobisz, zostaniesz ukarany. Kreatywność jest tłumiona, nieszablonowe myślenie jest zniechęcane, a indywidualność i wyrażanie siebie są poświęcane na rzecz zgodności z systemowymi standardami.

Ponieważ dzieci są szkolone, aby dostosować się do państwa policyjnego, szkoły często bardziej przypominają więzienia niż miejsca nauki. Ta dynamika przyczynia się do rozwoju rurociągu od szkoły do więzienia, który wygodnie służy wymaganiom kompleksu więzienno-przemysłowego i pomaga wytworzyć posłuszną, uległą publiczność, o której była wcześniej mowa.

Więc jakie jest rozwiązanie? Przypadkowo – a może paradoksalnie – odpowiedzią jest więcej edukacji. Prawdziwa edukacja. Nie rozwodniona, moralnie zbankrutowana propaganda, często przebrana za naukę, ale prawdziwa edukacja, która obejmuje zarówno uczenie się, jak i oduczanie. Oznacza to odszkolenie – rozmontowanie systemowych kłamstw, których nas nauczono i które nadal są przekazywane naszym dzieciom. Obejmuje to przyjęcie edukacji open source, budowanie i łączenie się ze społecznościami, które zachęcają do prawdziwego krytycznego myślenia, oraz odgrywanie aktywnej roli w promowaniu szczerych rozmów z samym sobą, naszymi rówieśnikami i – co być może najważniejsze – naszymi dziećmi. Tylko wtedy możemy pomóc im wyrosnąć na suwerenne, niezależne istoty ludzkie.

Jak powiedział kiedyś hiszpański filozof George Santayana: “Dziecko wykształcone tylko w szkole jest dzieckiem niewykształconym”.

Źródło: https://thefreethoughtproject.com/education/the-propaganda-of-american-schooling-a-history-of-lies-and-indoctrinated-youth