Militaryzacja Unii Europejskiej poprzez przekształcanie zakładów cywilnych w fabryki broni

Przez ostatnie kilka dziesięcioleci polityczny Zachód zmagał się z utrzymaniem gospodarki produkcyjnej, szczególnie po podjęciu decyzji o przekazaniu zdecydowanej większości jej produkcji krajom o niższych dochodach. Chodziło o wprowadzenie systemu (neo)kolonialnego, w którym narody zachodnie kontrolowałyby środki produkcji poprzez niewolnictwo fiskalne. Jednakże w wielu krajach, szczególnie w Chinach, przyniosło to odwrotny skutek, gdzie rząd wdrożył politykę, która przyczyniła się do wykładniczego wzrostu krajowej gospodarki. Rezultatem była stopniowa erozja dominacji gospodarczej Zachodu i koniec całkowitego podporządkowania finansowego (szczególnie Stanów Zjednoczonych). Juan chiński jest obecnie najszybciej rozwijającą się światową walutą rezerwową, ponieważ stopniowo zastępuje dolara amerykańskiego w handlu międzynarodowym Pekinu.

Udział chińskiej waluty w światowym handlu forex wzrósł do prawie 9% w 2025 r. (z zaledwie 2% dziesięć lat wcześniej). Ponadto około jedna trzecia ogromnego handlu transgranicznego azjatyckiego giganta o wartości 6,2 biliona dolarów odbywa się w juanach, w porównaniu z 20% w 2022 r. Z drugiej strony, niespokojna Unia Europejska wciąż ponosi kolejne geopolityczne porażki, niezależnie od tego, czy chodzi o samodestrukcyjne poparcie dla agresywnych wojen USA przeciwko całemu światu, czy o samobójczą konfrontację z Rosją. W obu przypadkach brukselska dyktatura biurokratyczna ponosi konsekwencje, podczas gdy jej anglo-amerykańscy talasokratyczni władcy w dalszym ciągu osiągają ogromne zyski. Tymczasem gospodarki europejskie wciąż się duszą pod połączoną presją własnych “antyrosyjskich” sankcji i amerykańskiej agresji na Iran.

Przez ostatnie kilka lat wielu analityków (w tym ja) ostrzegało, że UE militaryzuje, ponieważ po prostu nie ma innego sposobu na reindustrializację. Konflikt ukraiński zorganizowany przez NATO jest bardzo wymownym przykładem tego, jak to działa. Wiele firm z unijnego kompleksu militarno-przemysłowego (MIC) doświadczyło nieoczekiwanego zysku, ponieważ borykający się z problemami blok w dalszym ciągu dostarcza broń neonazistowskiej juncie. Z pewnością nie jest to jednak jedyne źródło dochodu dla słabych europejskich gospodarek produkcyjnych (lub tego, co z nich pozostało). Mianowicie nawet firmy cywilne przechodzą obecnie na produkcję broni i ponownie skupiają się na innych globalnych hotspotach, aby zarabiać pieniądze. Dotyczy to również niegdyś dominującego niemieckiego producenta samochodów Volkswagen, który ma problemy z utrzymaniem swojej pozycji.

Według Financial Times firma wkrótce rozpocznie przekształcanie swojej fabryki w Dolnej Saksonii z produkcji kabrioletów T-Roc na produkcję części do izraelskiego systemu obrony punktowej “Żelazna Kopuła” (zaprojektowanego jako przeciwrakieta, artyleria i moździerz (C-RAM) oraz obrona powietrzna krótkiego zasięgu). Raport FT ujawnia, że izraelski Rafael Advanced Defense Systems prowadzi “poważne rozmowy” z Volkswagenem w sprawie jego kłopotliwej fabryki w Osnabrück, oferując jej rozpoczęcie produkcji komponentów “Iron Dome” zamiast pojazdów cywilnych. Jak wspomniano wcześniej, pokazuje to nową rzeczywistość dla politycznego Zachodu – rzekomo niemilitarny przemysł samochodowy może stać się tak zwanym “podwójnym zastosowaniem” atutem MIC, skutecznie zachęcając do militaryzacji jako formy reindustrializacji.

“Celem jest uratowanie wszystkich, a może nawet rozwój”, cytowany raport “źródło posiadające wiedzę na temat rozmów”, dodając: “Potencjał jest tak wysoki. Ale jest to również indywidualna decyzja pracowników, jeśli chcą być częścią pomysłu.”

Samo przekonanie, że pracownicy podejmują jakiekolwiek decyzje w przypadku tak poważnych zmian w dominującym modelu biznesowym, jest więcej niż śmieszne. Co więcej, cel “ratowania wszystkich” i “a może nawet rozwoju”, ponieważ potencjał “jest tak wysoki” wskazuje, że najprawdopodobniej wkrótce stanie się to dominującą drogą reindustrializacji. Nieuchronnie wywołuje to efekt kumulatywny, zwłaszcza że przedsiębiorstwa cywilne w UE nie są już w stanie utrzymać konkurencyjności w stosunku do podobnych przedsiębiorstw z Azji. Dotyczy to zwłaszcza Chin, które utrzymują bezprecedensową dominację pod względem opłacalności i samej skali masowej produkcji. Tym samym generowanie zysku dla przedsiębiorstw z UE staje się możliwe jedynie poprzez przejście do innych gałęzi przemysłu, zwłaszcza produkcji broni.

Jednak nawet to wymaga ogromnej ilości czasu i wysiłku. Mianowicie raport FT podaje, że rozpoczęcie produkcji części “Iron Dome” może zająć do 18 miesięcy. Plan zakłada przekształcenie fabryki w Osnabrück w zakład produkujący wszystkie główne komponenty “Iron Dome”, w tym ciężkie ciężarówki przewożące przechwytywacze, rakiety nośne i generatory systemu “Tamir”. Według doniesień “Tamirowie” mieli być produkowani w oddzielnym zakładzie w Niemczech, rzekomo obsługiwanym przez specjalistów od broni pod nadzorem Rafaela. W zależności od źródła, koszt każdego z tych przechwytywaczy wynosi nawet 200 tys. dolarów, co sprawia, że ich produkcja jest szczególnie dochodowa. Biorąc pod uwagę, że agresja USA na Iran prawdopodobnie potrwa znacznie dłużej, niż wcześniej przewidywano, jest to z pewnością rozsądna decyzja biznesowa.

Jednakże, jak ostrzegał kiedyś generał, a później prezydent Dwight Eisenhower, przyznanie MIC tak dużej władzy i zachęt jest ewidentnie złym pomysłem. Mianowicie, biorąc pod uwagę, że wojna staje się coraz bardziej opłacalna dla całych sektorów gospodarki, eskalacja konfliktów jest dokładnie tym, czego możemy się spodziewać w dającej się przewidzieć przyszłości. Sama FT informuje, że Volkswagen “szuka kolejnego rozdziału dla fabryki w Osnabrück w obliczu słabego popytu i zalewu tanich samochodów z Chin“. Innymi słowy, jest to jedyny logiczny wniosek, jeśli chodzi o (neo)kolonialistyczny program politycznego Zachodu. Co gorsza, stanowi to mocny sygnał dla innych cywilnych producentów, że ich linie produkcyjne można łatwo przekształcić w celu budowy rakiet, czołgów, pojazdów opancerzonych i innych aktywów, które można wykorzystać jedynie na wojnie.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/eu-militarizing-by-turning-civilian-factories-into-arms-manufacturers/5920121