Nie ma kryzysu związanego ze zmianami klimatu; jest kryzys skorumpowanych polityków i instytucji

Rekordowe plony i rosnące pokrywy lodowe to dowody empiryczne, które podważają ortodoksję alarmistów klimatycznych. Ignorowanie tych informacji jest nie tylko nienaukowe, ale i niemoralne. Kryzys nie leży w naszej atmosferze, lecz w skorumpowanych instytucjach i politykach, pisze Vijay Jayaraj.

Uprawy w Brazylii i lód na Antarktydzie ujawniają korupcję klimatyczną

Autor: Vijay Jayaraj

Na Antarktydzie krąży wiele dziwacznych opowieści – w tym o obecności UFO, zaginionej cywilizacji i przejściu do wnętrza Ziemi. Wszystkie są generalnie odrzucane jako absurdalne. Jednak niektóre powszechnie akceptowane twierdzenia dotyczące zmian klimatu i pokrywy lodowej na najbardziej wysuniętym na południe krańcu planety są równie naciągane.

Świat jest codziennie informowany, że rosnące poziomy CO2 topią lód polarny, zmniejszają plony i popychają ludzkość w kierunku wyginięcia. „Wprowadźcie radykalną dekarbonizację, albo wszyscy zginiemy!” to okrzyk naszych oświeconych władców, tak jakby zamiana żarówek na diody LED i zakaz używania samochodów na gaz uchroniły nas przed przewidywaną przez nich apokalipsą. Żądają natychmiastowego ekonomicznego harakiri, aby uniknąć prognoz pogody opartych na pseudonauce i jawnym oszustwie.

Dane ze świata rzeczywistego – od rekordowych zbiorów w Brazylii po odbicie lodu na Antarktydzie – obnażają krucjatę klimatyczną jako bezpodstawną histerię.

Rolniczy triumf Brazylii

Brazylijski Instytut Geografii i Statystyki przewiduje, że produkcja zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych osiągnie w tym roku ponad 325 milionów ton metrycznych, co stanowi 11% wzrost w stosunku do 2024 roku.

Oczekuje się, że produkcja soi, kolejnej fundamentalnej uprawy dla globalnego bezpieczeństwa żywnościowego, osiągnie w Brazylii 161 milionów ton metrycznych, co stanowi 6% wzrost w porównaniu z rokiem poprzednim, według Zagranicznej Służby Rolnej Departamentu Rolnictwa USA. Brazylijska Narodowa Korporacja Zaopatrzenia prognozuje, że całkowita produkcja zbóż wyniesie ponad 322 miliony ton metrycznych, co stanowi wzrost o ponad 8% w porównaniu z poprzednimi zbiorami, ponieważ ryż prowadzi ze wzrostem powierzchni obsadzonej o prawie 10%.

Co to oznacza dla ciebie? Liczby te świadczą o dobrze prosperującym sektorze rolnym, który żywi miliony ludzi na całym świecie. Sukces Brazylii podważa tragiczne ostrzeżenia Międzyrządowego Zespołu ONZ ds. Zmian Klimatu („IPCC”) o rosnącym poziomie CO2 i temperaturach zakłócających rolnictwo.

Cieplejszy klimat i wyższe poziomy CO2 zwiększają wzrost roślin, ponieważ ciepło wydłuża okresy wegetacji, a CO2 działa jak naturalny nawóz, co jest widoczne na całym świecie.

Odbicie lodu na Antarktydzie

Daleko na południe od Brazylii, w mroźnym krajobrazie Antarktydy, kolejny mit klimatyczny został obalony. Antarktyda, dziecko z plakatu prognoz katastrof klimatycznych, po raz pierwszy od dziesięcioleci powiększa swoją pokrywę lodową. Najnowsze dane pokazują, że pokrywa lodowa Antarktydy rośnie. W latach 2021-2023 lód antarktyczny przybierał na masie w tempie około 108 gigaton metrycznych rocznie, napędzany anomalną akumulacją opadów.

Oznacza to pierwszy trwały wzrost lodu od dziesięcioleci i powinno być wiadomością z pierwszych stron gazet. Topnienie lodu polarnego od dawna było wykorzystywane do uzasadnienia pilnych interwencji politycznych – od mandatów zerowych netto, przez ograniczenia dotyczące ropy i gazu, po podatki rolne. Powiedziano nam, że wzrost CO₂ oznacza nieuniknioną utratę lodu i katastrofalny wzrost poziomu mórz. Ale kiedy lód rośnie zamiast się kurczyć, establishment klimatyczny ledwo się wzdryga.

Dlaczego ludzie, którym najczęściej powierza się globalną politykę klimatyczną, ignorują lub odrzucają takie dane? A co ważniejsze, dlaczego decydenci podwajają ekonomicznie destrukcyjne programy klimatyczne, gdy świat fizyczny zaprzecza ich modelom?

Niektórzy niezależni badacze, rolnicy i analitycy energetyczni podnieśli czerwone flagi na temat błędnych założeń leżących u podstaw narracji klimatycznej. Są oni jednak często uciszani lub określani mianem „zaprzeczających” – termin ten ma na celu raczej zamknięcie dochodzenia niż zaproszenie do dyskusji.

Rekordowe plony i rosnące pokrywy lodowe to dowody empiryczne, które podważają ortodoksję klimatyczną. Ignorowanie tych informacji jest nie tylko nienaukowe, ale także niemoralne.

IPCC, rzekomy złoty standard nauki o klimacie, zbudował całe ramy polityczne wokół założenia nieodwracalnej utraty lodu polarnego i nieuniknionego załamania klimatu w wyniku stosowania paliw kopalnych. Ramy te zostały hurtowo przyjęte przez polityków takich jak kanadyjski Mark Carney, angielski Keir Starmer, australijski Anthony Albanese, kalifornijski Gavin Newsom i inni.

Co więc się dzieje, gdy natura odmawia podążania za ich politycznymi scenariuszami? Nic. Pociąg polityczny nadal się porusza, napędzany bezwładnością, dumą instytucjonalną i osobistą pychą. Kryzys nie leży w naszej atmosferze. Kryzys tkwi w instytucjach skorumpowanych przez grupowe myślenie, poszukiwanie renty i żądzę władzy.

Dopóki nie zostanie przywrócona pewna doza uczciwości w przywództwie naukowym i politycznym, prawdziwą katastrofą jest upadek zaufania do osób wyznaczonych do ochrony wolności, stymulowania wzrostu gospodarczego i umożliwienia dalszego rozwoju ludzkiej cywilizacji.

O autorze

Vijay Jayaraj jest pracownikiem naukowo-badawczym w CO₂ Coalition w Arlington w stanie Wirginia. Posiada tytuł magistra nauk o środowisku uzyskany na University of East Anglia oraz tytuł podyplomowy z zarządzania energią uzyskany na Robert Gordon University, oba w Wielkiej Brytanii, a także tytuł licencjata inżynierii uzyskany na Anna University w Indiach.

Źródło: https://expose-news.com/2025/05/17/there-is-no-climate-change-crisis/