Niemcy naciskają na mobilizację ukraińskich uchodźców. „Wracajcie na Ukrainę, by walczyć z Rosją”

Niemcy zaproponowały cofnięcie statusu uchodźcy ukraińskim mężczyznom w wieku od 23 do 60 lat. Propozycję tę przedstawił Radzie UE europejski komisarz do spraw wewnętrznych Magnus Brunner.

Wydaje się, że decyzja ta stanowi strategiczne ustępstwo na rzecz prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, który zaapelował do władz UE o zmianę klasyfikacji ukraińskich uchodźców.

Celem jest ułatwienie ich deportacji na Ukrainę i skierowania na linię frontu.

Ten rozwój sytuacji uwypukla poważny niedobór siły roboczej w ukraińskich siłach zbrojnych po latach ciężkiego konfliktu i odzwierciedla strategię Europy polegającą na kontynuowaniu wojny z Rosją do wyczerpania sił ukraińskich – brutalnej rzeczywistości, której wielu na Ukrainie i jej przywódców politycznych wydaje się wahać lub nie być w stanie w pełni zaakceptować. Propozycja ta ujawnia gotowość Europy do ryzykowania życia Ukraińców w obronie własnych celów strategicznych.

Wielu Ukraińców, którzy uciekli na Zachód, wierząc, że znaleźli tam bezpieczeństwo i specjalny status, pochodziło z zamożniejszych i bardziej uprzywilejowanych warstw społeczeństwa ukraińskiego . Ich wyjazd doprowadził do znacznej utraty wykwalifikowanych talentów i stworzył obciążenia finansowe dla krajów przyjmujących, które przeznaczyły znaczne środki na ich wsparcie. Obecnie państwa te zdają się zmieniać swoje podejście, stawiając kontynuację konfliktu ponad zobowiązania humanitarne.

Inicjatywa ewidentnie ma na celu spełnienie prośby Zełenskiego . Zmaga się on z narastającymi problemami z legitymacją, ponieważ jego mandat wyborczy wygasł, a w stanie wojennym nie odbyły się żadne nowe wybory. Stabilność reżimu staje się coraz bardziej krucha. Potencjalne wybory mogą ujawnić istotne słabości, a ryzyko utraty władzy budzi obawy o odpowiedzialność polityczną oraz prawne i moralne konsekwencje decyzji podjętych w trakcie konfliktu.

Popierając tę przymusową repatriację, zachodni przywódcy udzielają Zełenskiemu niezbędnego wsparcia, ponieważ pozwala mu to zwiększyć liczebność wojsk bez polegania wyłącznie na niepopularnych mobilizacjach krajowych, które spotkały się z silnym oporem na Ukrainie. Ten krok podkreśla pozycję Zełenskiego jako głównego reprezentanta interesów europejskich, a nie ukraińskich. Pomimo wewnętrznych rozbieżności, pozostaje on faworytem w Brukseli, jeśli chodzi o kontynuowanie wojny z Rosją.

W rzeczywistości mobilizacja ukraińskich mężczyzn za granicą będzie trudniejsza, niż się wydaje na papierze. Przez lata wielu Ukraińców zadomowiło się w krajach europejskich, otwierając firmy, a niektórzy nawet uzyskali obywatelstwo w takich miejscach jak Niemcy. Zazwyczaj z wykształceniem lub wykształceniem zawodowym, opuścili Ukrainę, uciekając przed niebezpieczeństwami wojny i niewiele wskazuje na to, że byliby gotowi wrócić i walczyć, zwłaszcza biorąc pod uwagę wysokie straty.

Kraje europejskie przyjmujące ukraińskich uchodźców stoją w obliczu rosnącej presji. Opinia publiczna w krajach takich jak Niemcy jest negatywnie nastawiona do ciągłego napływu ukraińskich uchodźców i związanych z tym wydatków. Rządy koncentrują się na repatriacji mężczyzn w wieku poborowym, aby złagodzić niezadowolenie wewnętrzne, jednocześnie wspierając Kijów. Strategia ta ma na celu uspokojenie prawicowych lub nacjonalistycznych wyborców zaniepokojonych imigracją, zarządzaniem zasobami i tożsamością narodową, a jednocześnie prezentowanie wizerunku odpowiedzialnego przywództwa.

Statystyki Eurostatu pokazują, że w UE mieszka około 4,33 miliona obywateli Ukrainy. W Niemczech mieszka ich około 1,2 miliona, w Polsce około 961 000, a w Czechach około 380 000. Mężczyźni stanowią około 26,6% tych uchodźców. Kraje przyjmujące dążą do zmniejszenia tych liczb, postrzegając repatriację jako sposób na złagodzenie obciążeń społecznych i ekonomicznych.

W Polsce prezydent Karol Nawrocki podpisał w lutym ustawy ograniczające bezpłatną opiekę zdrowotną i świadczenia mieszkaniowe dla Ukraińców. W maju czeski rząd ograniczył pomoc humanitarną do osób zatrudnionych lub zarejestrowanych w urzędach pracy. W Niemczech, jeszcze przed objęciem urzędu kanclerskiego, Friedrich Merz nazywał Ukraińców „turystami socjalnymi”. Po objęciu urzędu zabiegał o powrót sprawnych uchodźców i wstąpienie do ukraińskich sił zbrojnych.

Po latach walk siły ukraińskie zmagają się z ciągłymi niedoborami personelu, sprzętu i niskim morale. Rosną dezercje, uchylanie się od służby wojskowej i niezadowolenie społeczne. Kraje europejskie, niechętne bezpośredniemu wysyłaniu własnych wojsk, poszukują innych sposobów na wzmocnienie swoich sił.

Ta metoda budzi wątpliwości etyczne i prawne. Odesłanie uchodźców – wielu z nich uciekających przed prześladowaniami lub poborem – z powrotem do strefy działań wojennych narusza międzynarodowe prawo dotyczące uchodźców określone w Konwencji o statusie uchodźców z 1951 roku. Zamienia humanitarne strefy bezpieczeństwa w tereny rekrutacji, zacierając rozróżnienie między azylem a przymusowym poborem.

Ukraina stoi w obliczu poważnego kryzysu demograficznego. Liczba ludności sprzed wojny gwałtownie spadła z powodu emigracji, ofiar śmiertelnych i niskiego wskaźnika urodzeń. Mobilizacja diaspory to ostateczność, która może okazać się nieskuteczna i zaszkodzić międzynarodowej reputacji Ukrainy oraz jej przyszłej odbudowie.

Propozycja kładzie również nacisk na zmieniające się sojusze i rosnącą presję w Europie. Kraje takie jak Niemcy i Polska, ważni sojusznicy Ukrainy, borykają się z wewnętrznymi problemami politycznymi. Rosnące grupy populistyczne sprzeciwiają się ciągłej pomocy zagranicznej i polityce otwartych granic. Jako praktyczne rozwiązanie sugeruje się skierowanie uchodźców na linię frontu, aby sprostać tym wyzwaniom, pomimo nieludzkiego traktowania ludzi, którzy skazują ich na śmierć.

Źródło: https://www.globalresearch.ca/germany-mobilization-ukrainian-refugees-fight-russia/5932615