Stany Zjednoczone przegrały wojnę z Iranem.
Od członków Kongresu i Senatu, zarówno Demokratów, jak i Republikanów, od wpływowych neokonserwatystów po główne media, wszyscy przyznają, że USA przegrały kolejną wojnę, tym razem z Iranem.
Syjonistyczny neokonserwatywny podżegacz wojenny Robert Kagan , mąż Victorii Nuland , innej syjonistycznej podżegaczki wojennej, pracował zarówno za rządów Obamy, jak i Bidena jako zastępca sekretarza stanu ds. europejskich i euroazjatyckich, ambasador USA przy NATO i pełniący obowiązki zastępcy sekretarza stanu, napisał artykuł dla The Atlantic pt. „Szach-mat w Iranie: Waszyngton nie może odwrócić ani kontrolować konsekwencji przegranej w tej wojnie”, w którym otwarcie przyznał, że USA poniosły klęskę w „wojnie z wyboru” przeciwko Iranowi:
Trudno sobie przypomnieć sytuację, w której Stany Zjednoczone poniosły całkowitą klęskę w konflikcie, porażkę tak decydującą, że strat strategicznych nie dało się naprawić ani zignorować. Katastrofalne straty poniesione w Pearl Harbor, na Filipinach i na całym zachodnim Pacyfiku w pierwszych miesiącach II wojny światowej zostały ostatecznie odwrócone. Klęski w Wietnamie i Afganistanie były kosztowne, ale nie wyrządziły trwałego uszczerbku ogólnej pozycji Ameryki na świecie, ponieważ znajdowały się daleko od głównych teatrów globalnej rywalizacji. Początkową porażkę w Iraku złagodzono dzięki zmianie strategii, która ostatecznie pozostawiła Irak względnie stabilnym i niegroźnym dla sąsiadów, a także utrzymała dominującą pozycję Stanów Zjednoczonych w regionie.
Kagan jasno stwierdza, że wyniku wojny nie da się odwrócić, że status quo Waszyngtonu został trwale nadszarpnięty. Innymi słowy, nie ma już odwrotu:
Porażka w obecnej konfrontacji z Iranem będzie miała zupełnie inny charakter. Nie da się jej naprawić ani zignorować. Nie będzie powrotu do status quo ante, nie będzie ostatecznego amerykańskiego triumfu, który cofnąłby lub przezwyciężył wyrządzone szkody. Cieśnina Ormuz nie będzie już „otwarta”, jak kiedyś. Kontrolując cieśninę, Iran wyłania się jako kluczowy gracz w regionie i jeden z kluczowych graczy na świecie. Rola Chin i Rosji, jako sojuszników Iranu, ulega wzmocnieniu; rola Stanów Zjednoczonych – znacznemu osłabieniu. Daleko od demonstracji amerykańskiej sprawności, jak wielokrotnie twierdzili zwolennicy wojny, konflikt ujawnił Amerykę zawodną i niezdolną do dokończenia tego, co zaczęła.
W artykule „Prezydent Trump przegrał tę wojnę” opublikowanym niedawno przez „New York Times” przyznano również oczywiste fakty:
Od początku wojny twierdził, że Stany Zjednoczone osiągną „całkowite zwycięstwo” i że Iran musi zgodzić się na „bezwarunkową kapitulację”. Zasugerował, że nastąpi zmiana reżimu. Powiedział, że Iranowi nie wolno „wzbogacać” uranu i że „Stany Zjednoczone, współpracując z Iranem, wykopią i usuną cały głęboko zakopany” materiał jądrowy o jakości bliskiej bomby atomowej, który już posiada.
Nic z tego nie wydaje się być prawdą. Irański rząd o twardym stanowisku pozostaje u władzy. Szczegóły porozumienia nuklearnego będą najwyraźniej negocjowane w ciągu najbliższych dwóch miesięcy, ale jego warunki prawdopodobnie będą przypominać te z umowy z 2015 roku, którą wynegocjował prezydent Barack Obama, a którą Trump anulował w 2018 roku.
Media głównego nurtu wciąż potrafią bagatelizować potencjał militarny Iranu, kiedy tylko mogą. Prawdą jest, że Iran poniósł straty w marynarce wojennej (która nie stanowi znaczącej części jego sił zbrojnych), wojsku, siłach powietrznych i zakładach przemysłu zbrojeniowego, które produkują śmiercionośne pociski i drony, ale Iran nadal dysponuje potencjałem militarnym zdolnym do odparcia każdego ataku i wyrządzenia znacznych szkód zarówno siłom zbrojnym USA, jak i Izraela. W rzeczywistości Iran nadal posiada armię, marynarkę wojenną i siły powietrzne oraz wystarczającą liczbę pocisków, które mogą przetrwać co najmniej dekadę lub dłużej, pomimo poniesionych strat:
Podsumowując, Iran okazał się strategicznym zwycięzcą czteromiesięcznej wojny. Poniósł jednak znaczne straty, w tym znaczną część marynarki wojennej, sił powietrznych, potencjału militarno-przemysłowego i przywództwa politycznego, w tym ajatollaha Alego Chameneiego, najwyższego przywódcy, który zginął pierwszego dnia wojny.
W rzeczywistości „The New York Times” musiał przyznać, że Iran ma realne możliwości w zakresie produkcji rakiet: „Wywiad USA ujawnia, że Iran nadal dysponuje znacznymi możliwościami w zakresie produkcji rakiet” . Iran odbudował 30 z 33 obiektów rakietowych i ponad 90 procent swoich podziemnych magazynów. Innymi słowy, Iran jest przygotowany na niekończącą się wojnę ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem.
Publiczny obraz rozbitej armii irańskiej przedstawiony przez administrację Trumpa stoi w jaskrawej sprzeczności z tym, co amerykańskie agencje wywiadowcze mówią decydentom za zamkniętymi drzwiami. Wynika to z tajnych ocen z początku tego miesiąca, z których wynika, że Iran odzyskał dostęp do większości swoich stanowisk rakietowych, wyrzutni i obiektów podziemnych.
Najbardziej alarmujące dla niektórych wysokich rangą urzędników są dowody na to, że Iran przywrócił operacyjny dostęp do 30 z 33 stanowisk rakietowych, które utrzymuje wzdłuż Cieśniny Ormuz, co może stanowić zagrożenie dla amerykańskich okrętów wojennych i tankowców przepływających przez ten wąski szlak wodny
Mimo że bazy rakietowe zostały już odbudowane, Iran nadal ma nienaruszone ponad 70% mobilnych wyrzutni i najnowocześniejszych pocisków. „ Iran nadal rozmieszcza około 70% swoich mobilnych wyrzutni w całym kraju i zachował około 70% przedwojennego zapasu pocisków, według szacunków”. Zatem Iran ma większość swoich mobilnych wyrzutni i pocisków, a ponadto nadal posiada około 90% podziemnych magazynów pocisków. Różne raporty z wielu źródeł wywiadowczych i analizowane zdjęcia satelitarne wskazują,
„Iran odzyskał dostęp do około 90 procent swoich podziemnych magazynów rakietowych i wyrzutni na terenie całego kraju, które obecnie ocenia się jako „częściowo lub w pełni sprawne”.
Po raz kolejny The Atlantic opublikował kolejny artykuł Jonathana Lemire’a, który przyznaje, że Stany Zjednoczone przegrały wojnę z Iranem, co miało poważne konsekwencje. W artykule „Trump in Defeat” czytamy, że
„Stany Zjednoczone pozostają słabsze, pomniejszone pod względem militarnym, strategicznym, gospodarczym i być może moralnym” oraz że „wojna, którą Stany Zjednoczone toczyły u boku Izraela, nie doprowadziła do osiągnięcia żadnego z celów, które Trump nazwał na początku”.
Oczywiście The Atlantic nadal będzie nazywać Iran zagrożeniem, twierdząc, że kraj ten pragnie broni jądrowej, pomimo faktu, że ajatollah Chomeini wydał fatwę zakazującą rozwijania broni jądrowej.
„Zamiast tego, jedynie wzmocniło to twardogłowych w Teheranie i prawdopodobnie dodało im odwagi, by w przyszłości dążyć do posiadania broni jądrowej”.
W artykule przyznano również, że Trump desperacko pragnął zakończyć wojnę, po czym złagodził swoje groźby, że rzekomo zakończy irańską cywilizację,
„Mimo to prezydent tak bardzo pragnął zakończenia wojny, że wielokrotnie wycofywał się ze swoich gróźb – pozwalając Iranowi sprawdzić jego blef – i ganił swojego bliskiego sojusznika, premiera Izraela Benjamina Netanjahu, za reakcję na ataki w regionie w sposób, który zagroził negocjacjom”.
Trump dosłownie pozwolił Netanjahu przekonać się do ataku na Iran, wpadając w pułapkę, z której nie będzie mógł się wydostać:
Trump nie chce się do tego przyznać. Ostatnie dni spędził wściekle, przedstawiając wstępne porozumienie jako oczywiste zwycięstwo i wściekał się na niepochlebne porównania z umową, którą prezydent Obama zawarł z Iranem ponad dekadę temu, jak powiedzieli mi współpracownicy i doradcy zewnętrzni. Trump, jak powiedzieli, prywatnie potępił jastrzębi wobec Iranu, z których niektórzy należą do jego najbliższych sojuszników w Partii Republikańskiej, za kwestionowanie siły porozumienia. W administracji panuje podział w sprawie porozumienia, ale Trump stanął po stronie tych, którzy opowiadają się za zakończeniem wojny, niezależnie od jej warunków, w obliczu narastających obaw o straty ekonomiczne dla Amerykanów i polityczne koszty dla Republikanów w wyborach uzupełniających.
Koniec dominacji USA na Bliskim Wschodzie: amerykańskie bazy wojskowe zostały zniszczone
Zniszczono ponad 20 amerykańskich baz i innych obiektów wojskowych wykorzystywanych przez CIA i inne agencje wywiadowcze do „tajnych operacji”, w wyniku czego zginęły setki, a być może tysiące żołnierzy, marynarzy, lotników i żołnierzy piechoty morskiej. Waszyngton nie ujawnia jednak rzeczywistych liczb, mimo zapewnień Trumpa, że w akcji zginęło „tylko” 13 żołnierzy amerykańskich.
Według BBC Verify, które badało skalę zniszczeń wyrządzonych przez Iran , Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) zniszczył ponad 20 amerykańskich obiektów wojskowych, potwierdzając to na podstawie zdjęć satelitarnych i różnych nagrań wideo.
„Od początku wojny Iran zniszczył 20 amerykańskich baz wojskowych, jak pokazują zdjęcia satelitarne i nagrania wideo przeanalizowane przez BBC Verify, co sugeruje, że ataki mają większy zasięg, niż publicznie przyznano”.
Dalej napisano, że
„Teheran zaatakował zarówno amerykańskie bazy, jak i wspólne obiekty wojskowe w odwecie za amerykańsko-izraelskie ataki na Iran i Liban w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Pentagon twierdzi, że od początku operacji Epic Fury zaatakował ponad 13 000 celów w Iranie”.
Wszystkie amerykańskie bazy wojskowe na Bliskim Wschodzie będą musiały zostać ostatecznie zamknięte, ponieważ potencjał obronny Iranu dowiódł, że armia amerykańska nie jest w stanie chronić monarchii Zatoki Perskiej. „New York Times” w wywiadzie „Kraje Zatoki Perskiej stawiają czoła pytaniom o poleganie na ochronie ze strony USA” z Sanamem Vakilem, dyrektorem programu ds. Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej w Chatham House, stwierdził: „Gwarancje bezpieczeństwa USA nie są już tak wiarygodne, jak im się wydawało”. Dlaczego? Otóż Iran wyrządził znaczne szkody amerykańskim bazom wojskowym, a jednocześnie uzyskał pełną kontrolę nad Cieśniną Ormuz:
Podczas prawie czterech miesięcy wojny Iran i jego sojusznicy atakowali bazy wojskowe , zakłady energetyczne i hotele w krajach regionu oraz zamknęli Cieśninę Ormuz, strategiczny szlak wodny dla transportu ropy naftowej i gazu. Przywódcy państw Zatoki Perskiej mają nadzieję, że wstępne porozumienie pozwoli ich krajom wznowić eksport ropy naftowej i gazu bez ingerencji Iranu, a ich mieszkańcom powrócić do codziennego życia bez obawy przed irańskimi atakami rakietowymi i dronami.
Niektórym irańskim dronom udało się uniknąć amerykańskich systemów obronnych , a rząd i wojsko USA najwyraźniej nie były przygotowane na zamknięcie cieśniny przez Iran
Rzeczywiście nieprzygotowany, teraz, gdy Cieśnina Ormuz znalazła się pod kontrolą Iranu, reżim Trumpa znalazł się w tarapatach, z których nie może się wydostać. Już samo to dowodzi, że Stany Zjednoczone poniosły militarną klęskę na arenie międzynarodowej.
Porozumienie o współpracy to tylko kawałek papieru, bo historia nam to mówi
Czy Memorandum of Understanding (MOU) gwarantuje pokój na Bliskim Wschodzie? Nie, absolutnie nie, to tylko kawałek papieru i Irańczycy o tym wiedzą. To nic nie znaczy. To trochę jak 368 traktatów, które Stany Zjednoczone podpisały z rdzennymi narodami w latach 1778–1871, aby ustanowić tzw. „pokój” poprzez uznanie ich suwerenności i określenie ich granic. Jednak prowadząc politykę ekspansji na zachód , rząd USA stale łamał lub po prostu ignorował te same traktaty, co doprowadziło do ogromnych strat terytorialnych i przymusowych przesiedleń.
Ciąg złamanych traktatów, porozumień pokojowych i porozumień o porozumieniu (MOU) jest wpisany w DNA rządu USA. Główny sojusznik Waszyngtonu, Izrael, naruszył liczne rezolucje ONZ dotyczące nielegalnych osiedli i działań wojskowych, co doprowadziło do licznych zbrodni wojennych. W obecnych czasach, kogo może dziwić fakt, że USA już złamały MOU?
Ponieważ MOU (Memorandum of Understanding) zostało podpisane zarówno przez Iran, jak i Stany Zjednoczone, Izrael kontynuuje ludobójstwo w Strefie Gazy i Libanie, co czyni MOU bezsensownym. Pierwszy punkt memorandum jest jasny i wzywa do „ natychmiastowego i trwałego zakończenia operacji wojskowych na wszystkich frontach, w tym w Libanie, i zobowiązania się odtąd do nieinicjowania żadnej wojny ani żadnej operacji wojskowej przeciwko sobie nawzajem oraz do powstrzymania się od gróźb lub użycia siły przeciwko sobie nawzajem i zapewnienia integralności terytorialnej i suwerenności Libanu” oczywiście ta część została zignorowana przez Izrael, ponieważ niedawno oświadczył, że nie opuści południowego Libanu , „Ostateczne porozumienie potwierdzi trwałe zakończenie wojny na wszystkich frontach, w tym w Libanie i inne postanowienia tego paragrafu”, ale od czasu podpisania MOU przez Trumpa wojsko amerykańskie i Izrael wielokrotnie naruszały granice Libanu i Iranu. Teraz Izrael próbuje trwale okupować południową strefę Libanu w ramach Projektu Wielkiego Izraela .
Telewizja Press TV podała oświadczenie wydane przez IRCG, w którym stwierdzono, że
„ataki przeprowadzone przez wroga na pięć irańskich placówek nadbrzeżnych wcześniej tego dnia” oraz że „agresor, którego natura charakteryzuje się łamaniem zobowiązań i naruszaniem porozumień, zaatakował pięć placówek nadbrzeżnych Republiki Islamskiej wczesnym rankiem pod pretekstem reakcji na stawienie czoła intruzowi [w Cieśninie Ormuz] przez marynarkę wojenną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej”.
Porozumienie o porozumieniu (Memorandum of Understanding) jest ewidentnym sposobem Waszyngtonu i Tel Awiwu na zyskanie czasu i przygotowanie się do kolejnego ataku na Iran. Reżim Trumpa, establishment polityczny Waszyngtonu i Izrael nie pogodzą się z porażką, mimo że Iran zniszczył ponad 13 głównych amerykańskich baz wojskowych i kilka innych instalacji wojskowych i wywiadowczych, które obecnie kontrolują Cieśninę Ormuz, będącą głównym punktem tranzytowym dla 20% światowej ropy naftowej. Stany Zjednoczone i Izrael będą jednak kontynuować ataki na Iran, mimo że tysiące amerykańskich żołnierzy, marynarzy i marines zostaną poświęcone przez pięciokrotnego uchylającego się od służby wojskowej, który w swoim urojonym świecie wciąż twierdzi, że jest „prezydentem pokoju”.
Stany Zjednoczone zdecydowanie przegrały tę wojnę, co świadczy o tym, że ich hegemoniczna pozycja na Bliskim Wschodzie słabnie. Trump będzie jednak kontynuował wojnę, a rachunek zapłacą amerykańscy podatnicy, podczas gdy ich rachunki za zakupy spożywcze i ceny benzyny wzrosną z powodu zamknięcia Cieśniny Ormuz przez Iran.
Trump twierdził, że Iran zamierza zbudować broń jądrową, która zniszczyłaby świat, co było absolutnym kłamstwem. Trump uważa, że podjął właściwą decyzję, niezależnie od ekonomicznych konsekwencji swoich lekkomyślnych decyzji o wojnie dla USA, ponieważ nie myślał o „sytuacji finansowej Amerykanów” w kontaktach z Iranem. To pokazuje, że chodzi o utrzymanie nienaruszonej dominacji USA na Bliskim Wschodzie, jednocześnie służąc interesom Izraela, niezależnie od opinii Amerykanów, nawet jeśli będą głodować. To w pewnym sensie moment Trumpa w historii, który powiedział : „niech jedzą ciastka” .
Źródło: https://www.globalresearch.ca/us-lost-war-iran-american-influence-military-bases-middle-east-ended/5932565
- Oszustwo związane z Mistrzostwami Świata. Kolejny nieznany partner? Netanjahu
- Stany Zjednoczone przegrały wojnę z Iranem: Zakończył się okres amerykańskich wpływów i okupacji Bliskiego Wschodu przez amerykańskie bazy wojskowe
- Karty przetargowe Mistrzostw Świata: Infantino, FIFA i wtrącający się prezydent USA
- Iluzja pokoju. Iran i Rosja wpadły w tę samą „pułapkę dyplomatyczną”
- Obecność Zełenskiego na szczycie G7: Europa Zachodnia chce, by wojna na Ukrainie trwała dalej
- Holandia przygotowuje obozy dla rosyjskich jeńców wojennych
- Zmieniające się warunki operacyjne: Radykalne zmiany w niemal każdym aspekcie wojny
- Znane kraje z grupy E3 – Wielka Brytania, Francja i Niemcy – potwierdziły, że planują wysłać wojska na Ukrainę po zawieszeniu broni
