Iluzja pokoju. Iran i Rosja wpadły w tę samą „pułapkę dyplomatyczną”

Naiwni i łatwowierni ludzie na Kremlu dali się oszukać porozumieniu na Alasce, tak samo jak porozumieniu mińskiemu.

Gdyby przeczytali książkę Trumpa „Sztuka zawierania transakcji”, dowiedzieliby się, jak Trump zamierza nimi manipulować.

Dla mnie było całkowicie jasne, że w 2014 roku, kiedy Putin pozwolił Waszyngtonowi obalić ukraiński rząd i zainstalować w nim antyrosyjską marionetkę, rosyjska bezczynność prowadzi do wojny.

Kiedy osiem lat później Putin został zmuszony przez Waszyngton i Europę do konfliktu z Ukrainą, było całkowicie oczywiste, że powolna, ograniczona Specjalna Operacja Wojskowa Putina da Waszyngtonowi i NATO mnóstwo czasu na coraz większe zaangażowanie, a konflikt, który Putin uważał za ograniczony do Donbasu, będzie się rozszerzał. I właśnie tak się stało.

Putin i Ławrow stwierdzili, że Waszyngton/NATO zamierzają przekształcić konflikt Ukrainy z Rosją w wojnę Zachodu z Rosją.

Mimo że Putin w końcu uznał rzeczywistość, która była całkowicie oczywista przez 12 lat, nadal odmawia użycia siły niezbędnej do zwycięskiego zakończenia konfliktu i powstrzymania jego rozprzestrzeniania się.

Putin skupia się na zdobyciu kolejnego kilometra w Donbasie, podczas gdy ukraińskie ataki dronów głęboko w Rosji coraz bardziej destabilizują życie codzienne Rosjan i produkcję energii, powodując ofiary wśród ludności cywilnej.

Putin, który przez własną bezczynność dopuścił do wymknięcia się spod kontroli konfliktu na Ukrainie, powiedział w czerwcu kadetom, że rosyjskie siły nuklearne zostaną wzmocnione, a zdolność bojowa armii ulegnie poprawie w oczekiwaniu na wojnę z Europą.

To wojna, którą na Rosję sprowadziła tchórzliwość Putina.

Najwyraźniej Iran niczego nie wyciągnął z doświadczeń Rosji z Waszyngtonem. Podobnie jak Rosja, Iran został wmanewrowany w rozmowy pokojowe, na które Waszyngton nie miał zamiaru się zgodzić. Celem rozmów pokojowych jest uwięzienie Rosji, a teraz Iranu, w procesie, który uniemożliwia zdecydowane użycie siły militarnej. Putinowi bardziej zależało na negocjacjach niż na zwycięstwie militarnym. Iranowi uniemożliwiono osiągnięcie zdecydowanego, ostatecznego zwycięstwa poprzez akceptację zawieszenia broni.

Niezrozumiałe jest, że jakikolwiek Irańczyk może uważać, że pokój na Bliskim Wschodzie jest możliwy, dopóki syjonistyczny program Wielkiego Izraela pozostaje elementem polityki zagranicznej Izraela. Niezwykłe jest to, że przez 79 lat realizacji tego programu żaden kraj muzułmański nie zażądał konfrontacji Izraela z jego agresywnymi działaniami. Nawet dzisiaj Irańczycy nie domagają się uwzględnienia programu Wielkiego Izraela w negocjacjach pokojowych.

Wydaje się oczywiste, że zarówno Rosja, jak i Iran lepiej radzą sobie z unikaniem rzeczywistości, niż z stawieniem jej czoła.

Mój wniosek jest taki, że w planach pozostają dwie wielkie wojny.

Wśród legend składających się na historię II wojny światowej znajduje się teoria, że przyczyną wybuchu wojny była „tchórzostwo” Chamberlaina w Monachium.

Putin powtórzył to, co historycy uważają za fatalny błąd Chamberlaina. Ja sam nie akceptuję wyjaśnienia w stylu „pokoju w naszych czasach”.

II wojna światowa była wynikiem brytyjskiej gwarancji dla Polski oraz brytyjsko-francuskiego wypowiedzenia wojny Niemcom. Jednak wyjaśnienie monachijskie było oficjalnym wyjaśnieniem. Sam Putin wierzy w monachijskie wyjaśnienie wojny. Dlaczego Putin powtórzył rzekomy błąd Chamberlaina?

Źródło: https://www.globalresearch.ca/iran-russia-diplomacy-trap/5931947