Akta Epsteina: Kto boi się prawdy?

Listen to this article

Nie tylko Donald Trump, ale teraz praktycznie cały Kongres domaga się pełnego ujawnienia akt Epsteina niezależnie od podziałów partyjnych. Dlaczego? Bo presja społeczna staje się zbyt duża. Ale kto się boi, że prawda wyjdzie na jaw?

Amerykańska bańka polityczna przeżywa obecnie rzadkie wydarzenie: jednomyślność. Nawet na bagnach Waszyngtonu, gdzie nienawiść partyjna i pieniądze z lobbingu zwykle niezawodnie uniemożliwiają jakąkolwiek jedność, wszyscy nagle mają ten sam odruch – mianowicie, by schować się, zanim akta Epsteina wybuchną jak ładunek wybuchowy pośrodku elitarnego kręgu władzy. Senat przepuszcza projekt ustawy o publikacji niejawnych dokumentów Epsteina bez debaty, posłowie wiwatują, a prasa dyszy za tym. Kiedy politycy, którzy ideologicznie filtrują każdy uścisk dłoni, nagle maszerują w jednym rytmie, można być pewnym: nie chronią prawdy, lecz siebie.

Upadek dawnego zjednoczonego frontu zaprzeczania, ustępstw i “nic tu nie do zobaczenia” ma mniej wspólnego z moralnym oczyszczeniem, a bardziej z politycznymi kalkulacjami. Trump, który chce ujawnić akta, dostrzega moment. Wie, że sprawa mu nie szkodzi, ale ci, którzy przez dekady pili szampana z Epsteinem, zawierali układy i wymieniali sekrety. Demokraci natomiast mają nadzieję wydostać się z linii ognia na czas dzięki nagłej retoryce o przejrzystości.

Ironią losu jest to, że to znów nazwiska, które rzekomo nie wolno kojarzyć z Epsteinem, wyłaniają się z archiwalnych piwnic niczym nieumarli. Larry Summers. Stacey Plaskett. Postaci, które w salonach były adorowane jako szanowane kobiety stanu i ekonomistki, ale najwyraźniej nie miały problemu z utrzymaniem tych samych sieci kontaktów co mężczyzna, który systematycznie wykorzystywał nieletnie dziewczęta. I oczywiście Clintonów, którzy od dekad są zaangażowani w każdy większy skandal polityczny niczym rodzaj dynastycznej stałej obecności. Fakt, że teraz odmawiają zeznań przed Kongresem, nikogo nie dziwi. Ci, którzy od dziesięcioleci korzystają z immunitetu politycznego, uważają przejrzystość za coś, czego wymaga się jedynie od innych.

Bill Clinton, stały gość “Express” według licznych list lotów, ma teraz wyjaśnić, jak jego dwadzieścia lotów, tajne wyjazdy zagraniczne i wizyty na wyspie Epsteina były całkowicie niewinne z natury. Hillary natomiast, zawsze moralna niosąca pochodnię establishmentu, wydaje się mieć trudności z wyjaśnieniem, dlaczego jej fundacja i jej otoczenie pojawiają się w jednym na trzy globalne skandale łapówkarskie.

Podczas gdy Demokraci słabną, Trump w zamian odkręca eskalacji. Jego zainteresowanie ujawnieniem wszystkich akt jest nie tylko motywowane politycznie, ale także strategicznie pomysłowe. Doskonale wie, że elita władzy – Hollywood, miliarderzy technologiczni, politycy, organizacje pozarządowe i cała rzesza medialnych nosicieli wody – przez lata zamykała aferę Epsteina jak substancję radioaktywną. Gdy cała prawda wyjdzie na jaw, relacje staną się widoczne, o których wolałbyś nie rozmawiać przez dekady. To nie tylko o przestępczość, ale o sieci. O systemie.

Panika w Waszyngtonie podsycana jest faktem, że Republikanie w Izbie Reprezentantów również grożą procesem o obrazę sądu przeciwko Clintonom. Fakt, że odmawiają tego zrobić, wzmacnia podejrzenie, że bardziej boją się tych pytań niż publicznego upokorzenia. Proste pytania palą się w pokoju: Kto gdzie latał? Kto wie co? Kto kogo krył? I przede wszystkim: Dlaczego Epstein zmarł w więzieniu o najwyższym rygorze dokładnie w momencie, gdy wymiar sprawiedliwości wreszcie liczył na odpowiedzi od niego?

To nie tylko o martwym przestępcy seksualnym. To opowieść o wieloletnim kompleksie politycznej hipokryzji, wykorzystywania seksualnego, powiązań wywiadowczych i elity, która najwyraźniej wierzyła, że obowiązują wobec nich inne zasady. Jeśli te akta naprawdę wyjdą na jaw – bez cenzur, bez wyjątków – może to być największe polityczne zwycięstwo od dekad.

Źródło: https://report24.news/epstein-files-wer-hat-angst-vor-der-wahrheit/